A Pedra: de markt en de ostreiras
De oesterstraat en de markt van altijd. Ze staan er vooral rond het middaguur. Op zondag bovendien een van de beroemdste vlooienmarkten van Galicië.

Een vak dat al meer dan een eeuw van moeder op dochter overgaat, een ría, een riviermonding, die schaaldieren voortbrengt als weinig andere op de planeet, en een haven die de diepvriesvisserij uitvond.
🎧 In de route Het Casco Vello, de Colexiata en A PedraIn Vigo eet je schaal- en schelpdieren zoals op weinig plekken ter wereld, en niet uit mode maar door de geologie. De Rías Baixas zijn rivierdalen die door de zee zijn overspoeld, met beschut water en een zeer hoge biologische productiviteit, en deze stad leeft daar al achthonderd jaar van. Begin in de oesterstraat.
In A Pedra, de wijk tegen het water aan, staat een rij stenen tafels in de open lucht waar een groep vrouwen al meer dan een eeuw oesters verkoopt. Het vak is generaties lang van moeder op dochter overgegaan en werkt nog precies hetzelfde.
Op de kaart heet de straat Rúa da Pescadería, maar je vindt moeilijk iemand uit Vigo die haar zo noemt: voor iedereen is het “de oesterstraat”. Het is een van die gevallen waarin de volksnaam het zonder discussie wint van de officiële.
De oesters komen grotendeels uit de ría zelf, waar ze groeien met een snelheid en tot een formaat die iedereen verrassen die de Franse Atlantische oesters kent. Ze worden rauw gegeten, met een scheut citroen, en daarmee uit: sauzen zijn hier niet de stijl.
Ernaast ligt de Mercado da Pedra, de markt die er altijd al was, met het beste uit de ría glanzend op het ijs, bijna altijd bediend door vrouwen die een half leven achter de toonbank staan. Het is de best denkbare kennismaking met de Galicische voorraadkamer.
De oesterstraat en de markt van altijd. Ze staan er vooral rond het middaguur. Op zondag bovendien een van de beroemdste vlooienmarkten van Galicië.
Download de app en ontdek Vigo offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Het Casco Vello, de Colexiata en A Pedra met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →De mossel van de batea is het andere embleem. De bateas zijn drijvende houten platforms waaraan touwen hangen waarop de mosselen vastgehecht groeien, en je ziet ze perfect vanaf het uitkijkpunt van de Castro. Galicië produceert een heel aanzienlijk deel van de mosselen in de wereld, en bijna alles komt uit deze rías.
Dan volgen de scheermessen, de zamburiñas (kleine sint-jakobsschelpen), de kokkels en de percebes, eendenmossels die van de door de zee gegeselde rotsen worden gestoken in een van de gevaarlijkste beroepen die er bestaan. En de pulpo á feira: gekookte octopus, met een schaar in stukken geknipt, met olijfolie, grof zout en pimentón, geserveerd op een houten bord.
De Galicische empanada is een gerecht voor aan tafel en voor de picknick: dun deeg, gevuld met zamburiñas, tonijn, zoute kabeljauw met rozijnen of vlees, en een basis van gefruite ui die de sleutel van alles is. En de vis van de dag, die hier aankomt via een van de belangrijkste visafslagen van de planeet.
Om te drinken albariño uit de Rías Baixas, waarschijnlijk de beste Spaanse witte wijn bij schaal- en schelpdieren, of een ribeiro uit de kan als je het traditionelere gebaar verkiest. En als dessert tarta de Santiago met haar kruis van poedersuiker, of filloas, Galicische flensjes.
Een opmerking over de schaal- en schelpdieren: het seizoen doet ertoe. De koude maanden zijn voor bijna alles de goede, en rond Kerstmis schieten de prijzen omhoog door pure vraag. Buiten die weken is schaaldieren eten in Vigo veel voordeliger dan men denkt.
De voor de hand liggende as is de Casco Vello, tussen de Praza da Constitución (met de beste terrassen onder de arcaden) en de hellingen die afdalen naar O Berbés, waar de zeemanskroegen zich concentreren.
Op zondag lopen A Pedra en zijn straten vol met een vlooienmarkt die in heel Galicië beroemd is, en de hele wijk wordt een feest van mensen die tussen de kraampjes snuffelen. Vlooienmarkt en oesters combineren is het zondagse plan van Vigo bij uitstek.
In de buurt ligt de Mercado do Progreso, in 1908 geopend met een constructie van ijzer en glas, erfgenaam van de oude openluchtmarkt op het hoofdplein. Het is nog een goede plek om producten te bekijken en zonder plichtplegingen te eten.
En het is goed te onthouden waar dit allemaal vandaan komt: de haven van Vigo is een van de grootste vissershavens ter wereld en hier werd de diepvriesvisserij uitgevonden, toen José Fernández López in 1960 Pescanova oprichtte met het idee de vis aan boord in te vriezen. Als je ergens in Spanje heek eet, is die zeer waarschijnlijk hierlangs gekomen.
De beste terrassen van de oude wijk, onder stenen arcaden. Op het uur van de vermout ruikt het er naar olijven en schaaldieren.
Een van de grootste vissershavens ter wereld en de bakermat van de diepvriesvisserij. De visafslag verhandelt elke nacht voor dageraad een hoeveelheid vis die je de adem beneemt.
In de Rúa da Pescadería, in de wijk A Pedra, die iedereen de oesterstraat noemt. Een groep vrouwen verkoopt ze daar al meer dan een eeuw op stenen tafels in de open lucht, in een vak dat van moeder op dochter overgaat. Je koopt een dozijn, ze openen het ter plekke met één droge haal van het mes, je knijpt er citroen over uit en eet het staand op.
Vooral rond het middaguur, wanneer de wijk op gang is en de markt draait. Op zondag loopt de buurt bovendien vol met een vlooienmarkt die in heel Galicië beroemd is, en vlooienmarkt en oesters combineren is het zondagse plan van Vigo bij uitstek.
Mosselen die op bateas worden gekweekt, drijvende houten platforms waaraan touwen hangen waarop het weekdier vastgehecht groeit. Je ziet ze perfect vanaf het uitkijkpunt van de Castro. Galicië produceert een heel aanzienlijk deel van de mosselen in de wereld en bijna alles komt uit deze rías, dankzij hun beschutte water en een zeer hoge biologische productiviteit.
Minder dan men denkt, als je de datum goed kiest. De koude maanden zijn de goede voor schaal- en schelpdieren, maar rond Kerstmis schieten de prijzen omhoog door pure vraag. Buiten die weken, en als je in de Casco Vello of in O Berbés eet in plaats van in toeristische zones, is het behoorlijk voordelig.
Albariño uit de Rías Baixas, waarschijnlijk de beste Spaanse witte wijn bij schaal- en schelpdieren: droog, met levendige zuren en veel aroma. Het traditionelere alternatief is een ribeiro, geschonken in een kan of in een keramische cunca, het gebaar van altijd in Galicië.
Gekookte octopus, met een schaar in plakjes geknipt en geserveerd op een houten bord met olijfolie, grof zout en pimentón, zoet of pikant. De naam komt van de jaarmarkten: het was het gerecht dat de pulpeiras klaarmaakten op de Galicische markten en bedevaartsfeesten, en het wordt traditioneel gegeten met brood en wijn uit de kan.
Omdat het een van de grootste vissershavens ter wereld is en omdat hier de diepvriesvisserij werd uitgevonden: José Fernández López richtte in 1960 in Vigo Pescanova op met het idee de vis aan boord in te vriezen, zodra hij uit het water kwam. Daardoor kon men maandenlang vissen op heel verre visgronden, en het veranderde de visserijeconomie van de hele wereld.
Download Viavoy en wandel offline door Vigo, wanneer je wilt.

Lees verder



