A Laxe
De eerste kade van de haven, op de gladde rots die boven de zee uitstak. Nu een winkelcentrum en cruiseterminal, waar vroeger afscheid werd genomen.

Honderdduizenden Galiciërs voeren vanaf deze kades naar Buenos Aires en Havana. Daarom noemen ze in Argentinië elke Spanjaard een “gallego”.
🎧 In de route De Alameda, de haven en het MARCODe geur van zout, diesel en vis die van de waterkant komt, is de geur van het geld van deze stad. Vigo groeide in iets meer dan twee eeuwen van een vissersdorp uit tot een van de grootste havens ter wereld, en onderweg nam het een flink deel van de Galicische bevolking mee, ingescheept met koers naar Amerika.
Alles begon bij A Laxe (“de platte steen” in het Galicisch), een gladde, vlakke rots die boven de zee uitstak en dienstdeed als natuurlijke aanlegplaats. Dat was de eerste kade van Vigo, en eeuwenlang was er niets meer nodig.
De duw die alles veranderde kwam van buitenaf. Vanaf de 18e eeuw kwamen de Catalaanse inzouters naar deze rías, de riviermondingen, mensen met kapitaal en vakmanschap, die fabrieken neerzetten om de sardines te zouten die hier met manden tegelijk werden gevangen. Die handel trok geld, boten en handen aan.
Op het zouten volgden de conserven: de fabrieken van blikjes sardines en mosselen die vanuit Vigo de halve wereld rondreisden en de stad vulden met conservenfabrieken, scheepswerven en reders. Het is de beslissende episode in de economische geschiedenis van het noordwesten van het schiereiland, en bijna niemand kent haar.
De eerste kade werd al snel te klein en de stad begon meters op de zee te winnen, een operatie die ze steeds opnieuw heeft herhaald. Nu staan op dat historische beginpunt een winkelcentrum en de terminal waar de grote cruiseschepen aanmeren: waar vroeger een vissersboot paste, parkeert nu een schip van veertien verdiepingen.
De eerste kade van de haven, op de gladde rots die boven de zee uitstak. Nu een winkelcentrum en cruiseterminal, waar vroeger afscheid werd genomen.
De vissersbuurt waar alles begon, met arcaden rond een haven die sinds de 12e eeuw in documenten voorkomt en een van de beroemdste visafslagen van de 19e eeuw.
Download de app en ontdek Vigo offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute De Alameda, de haven en het MARCO met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →De beslissende sprong kwam in 1960, toen José Fernández López precies hier Pescanova oprichtte met een idee dat de wereld veranderde: de vis aan boord invriezen, op het schip zelf, zodra hij uit het water kwam.
Daardoor konden de schepen maandenlang vissen op heel verre visgronden (van Argentinië tot Namibië) zonder dat de vangst bedierf, en het veranderde de visserijeconomie van de hele wereld volledig. De Spaanse vriesvloot is nog altijd een van de grote van de planeet, en haar thuisbasis ligt hier.
Het resultaat meet je af aan de visafslag van de haven van Vigo, die elke nacht voor dageraad een hoeveelheid vis verhandelt die je de adem beneemt. Als je ergens in Spanje heek eet, is die zeer waarschijnlijk over deze kades gekomen.
En dat alles bestaat naast het kleine: de mosselbateas die je vanaf het uitkijkpunt van de Castro ziet drijven, en de ostreiras van A Pedra, die al meer dan een eeuw verkopen op stenen tafels in de open lucht. Dezelfde ría voedt beide schalen.
De haven bracht niet alleen vis: ze nam ook mensen mee. Decennialang voeren honderdduizenden Galiciërs vanaf deze kades naar Buenos Aires, Havana of Montevideo, met een kartonnen koffer en een heel leven voor zich.
Vigo was de grote poort van de emigratie uit het noordwesten, en die demografische aderlating tekende Galicië generaties lang: hele dorpen zonder jonge mannen, families gescheiden door een oceaan, geldzendingen die decennialang de plattelandseconomie overeind hielden.
Het spoor leeft nog aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. In Argentinië noemt men elke Spanjaard een “gallego”, waar hij ook vandaan kwam, juist omdat er zo ontzettend veel vanaf hier in Buenos Aires aan land gingen. Ook nu nog wordt het gezegd.
Een voorbeeld van dat heen en weer vind je op de Praza de España: vóór de bronzen paarden stond hier een fontein, geschonken door Cesáreo González, die piepjong en zonder iets naar Cuba emigreerde, er fortuin maakte en terugkwam om Suevia Films op te richten, het grote productiehuis van de Spaanse film in de jaren veertig en vijftig.
Dat dezelfde kade nu cruisetoerisme ontvangt waar vroeger bij het afscheid werd gehuild, is waarschijnlijk de beste samenvatting van wat deze stad in honderd jaar is overkomen.
Een van de grootste vissershavens ter wereld, de bakermat van de diepvriesvisserij en decennialang de poort van de Galicische emigratie naar Amerika.
Maritiem rationalisme uit 1945 dat het dek van een oceaanstomer nabootst. De club werd in 1906 opgericht en het eerste clubhuis was een schoener die ertegenover voor anker lag.
Het is een van de grootste vissershavens ter wereld, waar elk jaar honderdduizenden tonnen vis en schaaldieren binnenkomen, en de thuisbasis van de Spaanse vriesvloot, die op de halve planeet vist. De visafslag verhandelt elke nacht voor dageraad een hoeveelheid vis die moeilijk voor te stellen is.
Hier. José Fernández López richtte in 1960 in Vigo Pescanova op met een idee dat alles veranderde: de vis aan boord invriezen, op het schip zelf, zodra hij uit het water kwam. Daardoor kon men maandenlang op heel verre visgronden vissen zonder dat de vangst bedierf, en het veranderde de visserijeconomie van de hele wereld.
Honderdduizenden Galiciërs voeren decennialang vanaf deze kades naar Buenos Aires, Havana of Montevideo. Vigo was de grote poort van de emigratie uit het noordwesten van het schiereiland, en die demografische aderlating tekende Galicië generaties lang: dorpen zonder jonge mannen, gescheiden families en geldzendingen die de plattelandseconomie overeind hielden.
Juist vanwege deze kades. Er gingen zo ontzettend veel Galiciërs in Buenos Aires aan land dat men daar uiteindelijk elke Spanjaard “gallego” ging noemen, waar hij ook vandaan kwam. Het is een gebruik dat nog altijd leeft, en het geeft de omvang van die emigratie aan.
De duw kwam van buitenaf: vanaf de 18e eeuw kwamen de Catalaanse inzouters, met kapitaal en vakmanschap, die fabrieken neerzetten om de sardines te zouten die hier met manden tegelijk werden gevangen. Die handel trok geld, boten en handen aan, en daarna kwamen de conservenfabrieken, de scheepswerven en de reders die van Vigo maakten wat het is.
De wandeling langs de waterkant is vrij toegankelijk en van daaruit zie je alles aan het werk. De beste punten zijn A Laxe, waar de eerste kade lag, en O Berbés, de vissersbuurt waaruit de stad is gegroeid. Het volledige uitzicht (met kranen, bateas en de Cíes in de verte) heb je vanaf het uitkijkpunt van de Castro.
Van het Latijnse vicus, dat dorp of kleine nederzetting betekent. Toen de Romeinen aan deze kust aankwamen en samenleefden met de mensen van de castros, noemden ze zo de nederzetting die aan de zee groeide. Het is opvallend dat een van de grote havens van de planeet letterlijk “dorp” heet.
Download Viavoy en wandel offline door Vigo, wanneer je wilt.

Lees verder



