Die geur van zout, diesel en vis is geen gebrek: het is de geur van het geld en het leven van deze stad. De haven van Vigo is een van de grootste vissershavens ter wereld, en er komen hier elk jaar honderdduizenden tonnen vis en schaaldieren binnen.
De wereldhoofdstad van de diepvriesvis
Uit deze stad kwam Pescanova voort, en met Pescanova een hele diepvriesvisserij die op de halve planeet vist, van Argentinië tot Namibië. Als je ergens in Spanje heek eet, is die heel waarschijnlijk hier langsgekomen.
De naam achter dit alles is José Fernández López, die Pescanova in 1960 in Vigo oprichtte met een idee dat alles veranderde: de vis aan boord invriezen, op het schip zelf, zodra hij uit het water kwam.
Daardoor konden de schepen hele maanden vissen op de verst gelegen visgronden zonder dat de vangst bedierf, en het veranderde de visserijeconomie van de hele wereld volledig. De Spaanse vriesvloot is nog altijd een van de grote van de planeet, en haar thuisbasis ligt hier.
De visafslag van Vigo verhandelt elke nacht voor dageraad een hoeveelheid vis waar je stil van wordt, en een bezoek – als het kan – is een van de indrukwekkendste ervaringen die de stad te bieden heeft.
De haven nam ook mensen mee
Decennialang voeren honderdduizenden Galiciërs vanaf deze kades naar Buenos Aires, Havana of Montevideo, met een kartonnen koffer en hun hele leven voor zich. Vigo was de grote poort van de emigratie uit het noordwesten.
Het spoor daarvan leeft nog aan beide kanten van de Atlantische Oceaan. In Argentinië noemt men elke Spanjaard een “gallego”, waar hij ook vandaan kwam, juist omdat er zo ontzettend velen vanaf deze kades in Buenos Aires aan land gingen.
Veel families in Vigo hebben nog neven en nichten aan de overkant, en die dubbele verbondenheid merk je in de spreektaal, in de achternamen en in de Galicische centra die in half Amerika nog altijd actief zijn.
De stad groeide met haar rug naar zichzelf toe en won steeds meters op de zee om de haven te vergroten, want hier kwam het water altijd op de eerste plaats. Tegenwoordig is het bovendien een cruisehaven die elk seizoen bergen toeristen aan wal zet, precies waar vroeger om het afscheid werd gehuild.
Niet te missen
Een van de grootste vissershavens ter wereld
Elk jaar honderdduizenden tonnen vis en schaaldieren.
Hier ontstond Pescanova
Opgericht door José Fernández López in 1960, met het idee de vis aan boord in te vriezen.
De poort van de emigratie
Honderdduizenden Galiciërs voeren van hier naar Buenos Aires, Havana en Montevideo.
Daarom zeggen ze in Argentinië “gallego”
Er gingen er zoveel in Buenos Aires aan land dat ze daar elke Spanjaard zo noemen.
Hoe het in je bezoek aan Vigo past
Je ziet de haven vanaf de hele waterkant, tussen A Laxe en de veerterminal voor de ría. Ook, en beter, van bovenaf: het uitkijkpunt van de Castro geeft het volledige uitzicht, met de kranen, de bateas en de Cíes in de verte.
Vanaf de veerterminal vertrekken de boten naar de Cíes-eilanden, waarvoor je in het seizoen vooraf een vergunning nodig hebt en die een beperkt dagelijks quotum hebben. Het is de uitstap die het meest loont als je een dag extra hebt.
Je begrijpt de haven ook door te wandelen langs wat haar voedde: O Berbés, de oude vissersbuurt, en A Pedra, met de markt en de ostreiras. Alles ligt op tien minuten lopen.
Veelgestelde vragen
Wie heeft hier dat imperium van diepgevroren vis opgebouwd?
Een eigennaam: José Fernández López, die Pescanova in 1960 hier in Vigo oprichtte. Zijn idee veranderde alles: de vis aan boord invriezen, op het schip zelf, zodra hij uit het water kwam. Zo konden de schepen hele maanden vissen in verre visgronden zonder dat de vangst bedierf. Uit die uitvinding ontstond een groot deel van de industrie van de stad, en daarmee duizenden gezinnen die nog steeds van de zee leven.
Is het waar dat ze in Argentinië de Spanjaarden “gallegos” noemen?
Precies, en het komt juist van hier, van deze kaden. Er landden zoveel Galiciërs in Buenos Aires dat ze daar uiteindelijk elke Spanjaard “gallego” gingen noemen, waar hij ook vandaan kwam. En ze zeggen het nog steeds. Bedenk hoeveel schepen deze haven verlieten opdat een hele regio uiteindelijk zijn naam aan alle Spanjaarden aan de overkant van de zee gaf. En achter elk van hen ging een in tweeën gebroken gezin en een verwachting mee.
