De winkelader van Vigo bij uitstek, wat ze hier de gouden mijl noemen. Tientallen jaren was de vierkante meter winkelruimte in deze autovrije straat een van de duurste van heel Spanje, op het niveau van de grote winkelstraten van Madrid of Barcelona, en zodra je er loopt, begrijp je waarom.
Kijk op van de etalages
Veel gebouwen stammen uit de gouden tijd van de stadsuitbreiding, eind 19e en begin 20e eeuw, toen het geld van de visserij, de conservenfabrieken en de emigratie een ommuurd stadje veranderde in een burgerlijke stad die op de grote hoofdsteden wilde lijken.
Wat het meest opvalt, zijn de glazen galerijen, die kasten van hout en glas die uit de gevel steken, het beetje licht van de Atlantische winter vangen en beschermen tegen wind en regen.
Ze zijn zo Galicisch als het maar kan. Ze ontstonden in A Coruña, dat de stad van glas wordt genoemd, en verspreidden zich over heel Galicië. Ze werden voor een groot deel geperfectioneerd door de scheepstimmerlieden, dezelfde mannen die de ramen van de schepen maakten: niemand wist zo goed als zij hoe je hout dichtmaakt tegen de storm.
De paseo, een ritueel
Je komt hier om te winkelen, maar vooral voor wat in Galicië simpelweg de paseo heet: dat ritueel van zonder vast doel wandelen, kijken en bekeken worden, stilstaan om iemand te begroeten, de stad met je voeten afmeten.
Het is een stedelijke gewoonte die diep geworteld is in het noorden van het schiereiland, en ze heeft haar uur: halverwege de ochtend op zaterdag, en door de week aan het eind van de middag en begin van de avond. Op die uren is de straat een rivier van mensen in beide richtingen.
Aan het begin van de straat, boven op een van de gebouwen, staat een hertenfiguur die uitkijkt over de stad. Dat is O Cervo, een van die knipogen die alleen de inwoners begrijpen: “quedamos no Cervo”, we zien elkaar bij het hert, wordt hier al generaties lang gezegd.
Dit is Vigo op zijn stedelijkst en zijn ijdelst, de exacte tegenhanger van de zeemanswijk O Berbés en van de Casco Vello, die vijf minuten bergaf liggen en een andere stad lijken.
Niet te missen
De gouden mijl van Vigo
Tientallen jaren een van de duurste vierkante meters winkelruimte van heel Spanje.
Glazen galerijen
Kasten van hout en glas die het licht van de Atlantische winter vangen. Zo Galicisch als het maar kan.
Uitgevonden door scheepstimmerlieden
Ze ontstonden in A Coruña en werden geperfectioneerd door de scheepstimmerlieden, die hout wisten dicht te maken tegen de storm.
“Quedamos no Cervo”
De hertenfiguur boven op een gebouw is een ontmoetingspunt van altijd.
Hoe het in je bezoek aan Vigo past
De straat begint bij Porta do Sol, het zenuwcentrum van de stad, en loopt omhoog naar de stadsuitbreiding. Ze is over de hele lengte autovrij en je loopt haar in tien minuten zonder te stoppen, of in een uur als je wel stopt.
Halverwege de straat staat het MARCO, het museum voor hedendaagse kunst in de voormalige gevangenis: het contrast tussen de vrolijkste straat van de stad en dat strenge gebouw is een van de mooiste beelden van Vigo.
Verder omhoog kom je bij het Teatro García Barbón en de Praza de España. Naar beneden loop je daarentegen meteen de Casco Vello en A Pedra in.
Veelgestelde vragen
Waarom zijn er zoveel glazen galerijen aan de gebouwen?
Het is het meest Galicische wat je zult zien. Deze galerijen ontstonden in A Coruña, dat de stad van glas wordt genoemd, en verspreidden zich van daaruit over heel Galicië. Ze werden grotendeels geperfectioneerd door de scheepstimmerlieden, dezelfde die de ramen van de schepen maakten: zij wisten het hout dicht te maken tegen wind en regen. In een land van grijze en vochtige winters als het onze waren ze puur vernuft, en nog steeds geven ze onze straten die sfeer van hier.
