Τα τείχη: ο προμαχώνας του Ρεδίν
Το ψηλότερο σημείο του περιβόλου, χτισμένο γύρω στο 1512 απέναντι στη Γαλλία. Πλήρης γύρος για μιάμιση ώρα και κάτι, και ο καλύτερος περίπατος της πόλης.

Το κλειδί του βασιλείου απέναντι στη Γαλλία, με μία από τις καλύτερα διατηρημένες οχυρώσεις με προμαχώνες στην Ευρώπη. Και ένα ακατάβλητο φρούριο που κατελήφθη με χιονόμπαλες.
🎧 Στη διαδρομή Ο Καθεδρικός, τα τείχη και η μνημειώδης ΠαμπλόναΗ Παμπλόνα υπήρξε για αιώνες στρατιωτική θέση πρώτης γραμμής, και αυτό της άφησε δύο πράγματα: μια εξαιρετική οχυρωματική κληρονομιά και μια πόλη που δεν μπόρεσε να μεγαλώσει μέχρι το 1915, κλεισμένη στον δικό της πέτρινο κορσέ. Σήμερα αυτός ο κορσές είναι ο καλύτερος περίπατός της.
Τα τείχη αποτελούν μία από τις καλύτερα διατηρημένες οχυρώσεις με προμαχώνες στην Ευρώπη, με περίπου πέντε χιλιόμετρα που διατρέχονται σχεδόν χωρίς διακοπή.
Το σχήμα τους σε αστέρι με αιχμές δεν είναι αισθητικό: οι προμαχώνες καλύπτουν και πυροβολούν ο ένας για τον άλλον, ώστε να μη μένει ούτε μία γωνιά αφύλακτη και κανένας επιτιθέμενος να μην μπορεί να πλησιάσει το τείχος χωρίς να δεχτεί διασταυρούμενα πυρά.
Το ψηλότερο σημείο είναι ο προμαχώνας του Ρεδίν, χτισμένος γύρω στο 1512 στο μέτωπο που έβλεπε προς τη Γαλλία, την πιο ευαίσθητη πλευρά. Η χρονολογία αυτή συμπίπτει με την κατάκτηση της Ναβάρρας από τον Φερδινάνδο τον Καθολικό, που μετέτρεψε την πόλη σε στρατιωτικό σύνορο της Καστίλης.
Από πάνω βρίσκεται η γωνιά του Καμπάγιο Μπλάνκο, το καλύτερο σημείο θέας της πόλης, και κατεβαίνοντας από τον περίπατο των επάλξεων φτάνεις στην Πύλη της Γαλλίας, του 1553, την καλύτερα διατηρημένη πύλη του περιβόλου.
Το ψηλότερο σημείο του περιβόλου, χτισμένο γύρω στο 1512 απέναντι στη Γαλλία. Πλήρης γύρος για μιάμιση ώρα και κάτι, και ο καλύτερος περίπατος της πόλης.
Του 1553, και μια σπανιότητα: διατηρεί ολόκληρο τον μηχανισμό με τον οποίο έκλεινε η πόλη, με ξύλινες θύρες με καρφιά και το άνοιγμα της κινητής γέφυρας.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Pamplona χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Ο Καθεδρικός, τα τείχη και η μνημειώδης Παμπλόνα με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Την Ακρόπολη την ανέθεσε ο Φίλιππος Β΄ το 1571 στον Ιταλό μηχανικό Τζάκομο Παλεάρο, τον Φρατίν, ο οποίος σχεδίασε ένα πεντάγωνο με προμαχώνες ακολουθώντας το πρότυπο της Αμβέρσας, που αντέγραφε τότε όλη η Ευρώπη.
Οι πέντε προμαχώνες της είχαν δικό τους όνομα: Σάντα Μαρία, Σαντιάγο, Σαν Φελίπε ελ Ρεάλ, Σαν Αντόν και Λα Βικτόρια. Οι δύο τελευταίοι γκρεμίστηκαν από το 1888 και μετά, για να μπορέσει η πόλη να μεγαλώσει προς το Ενσάντσε· οι άλλοι τρεις στέκονται ακόμη.
Και έπεσε μία μόνο φορά, χωρίς μάχη. Στις 16 Φεβρουαρίου 1808 τα στρατεύματα του Ναπολέοντα, τότε σύμμαχοι της Ισπανίας, πλησίασαν την πύλη προσποιούμενα χιονοπόλεμο. Ανάμεσα σε γέλια και χιονόμπαλες απέσπασαν την προσοχή των φρουρών, έβγαλαν τα κρυμμένα όπλα και κατέλαβαν το φρούριο χωρίς να ρίξουν ούτε μία βολή.
Εκείνη η κατάληψη ήταν μία από τις πρώτες κινήσεις της γαλλικής κατοχής της Ισπανίας, μήνες πριν από την εξέγερση της 2 Μαΐου. Ο Ναπολέων πήρε τα οχυρά του βορρά με δόλο, όχι με μάχη.
Το τίμημα τόσων οχυρώσεων ήταν βάναυσο: η πόλη δεν μπόρεσε να επεκταθεί προς τα έξω μέχρι πριν από λίγο περισσότερο από εκατό χρόνια. Κλεισμένη στον περίβολο, η Παμπλόνα έφτασε σε πολύ υψηλές πυκνότητες και σε πολύ κακές συνθήκες διαβίωσης.
Το 1915 εγκρίθηκε η κατεδάφιση του νότιου μετώπου, και από εκεί χάθηκαν τμήματα τείχους και προμαχώνες. Αυτό που διατρέχεις σήμερα είναι το υπόλοιπο, που σώθηκε εγκαίρως και ανακηρύχθηκε Εθνικό Μνημείο το 1939.
Πάνω στο έδαφος που ελευθερώθηκε χαράχτηκε το Δεύτερο Ενσάντσε, ο τακτικός κάναβος με φαρδιούς δρόμους και κομμένες γωνίες που υπέγραψε ο Σεράπιο Εσπάρθα τη δεκαετία του είκοσι, με τη λεωφόρο Καρόλου Γ΄ για ραχοκοκαλιά.
Και το έδαφος που περιέβαλλε τα τείχη —το στρατιωτικό πρανές, όπου απαγορευόταν να φυτρώσει οτιδήποτε για να μη βρίσκει καταφύγιο ο εχθρός— έγινε ο πράσινος δακτύλιος: οι Κήποι της Τακονέρα, με ελάφια στην τάφρο, και το πάρκο της Μέδια Λούνα, πάνω σε ένα ακόμη αμυντικό έργο του 18ου αιώνα.
Αυτή η διαδικασία —ξεπερασμένες οχυρώσεις που μετατράπηκαν σε πάρκα— επαναλήφθηκε σε όλη την Ευρώπη τον 19ο αιώνα. Στην Παμπλόνα έδωσε ένα ιδιαίτερα πετυχημένο αποτέλεσμα, γιατί το τείχος δεν γκρεμίστηκε ολόκληρο και ο περίπατος παραμένει συνεχής.
Πεντάκτινο αστέρι του 1571, σήμερα δημόσιο πάρκο. Έπεσε μία μόνο φορά, και αυτό έγινε με έναν προσποιητό χιονοπόλεμο.
Πάνω στο στρατιωτικό πρανές, όπου άλλοτε απαγορευόταν να φυτρώσει οτιδήποτε. Σήμερα έχει οξιές, μανόλιες και ελάφια που ζουν στην τάφρο.
Περίπου πέντε χιλιόμετρα που διατρέχονται σχεδόν χωρίς διακοπή, κάτι που το κάνει μία από τις καλύτερα διατηρημένες οχυρώσεις με προμαχώνες στην Ευρώπη. Ανακηρύχθηκε Εθνικό Μνημείο το 1939, αφού το 1915 είχε εγκριθεί η κατεδάφιση του νότιου μετώπου για να μπορέσει η πόλη να μεγαλώσει.
Γιατί είναι σχεδιασμένα για να απορροφούν τις κανονιές, όχι για να τους αντιστέκονται. Το πυροβολικό με πυρίτιδα είχε καταστήσει άχρηστα τα ψηλά και λεπτά τείχη, που κατέρρεαν με την πρόσκρουση, κι έτσι πέρασαν σε χαμηλές, παχιές και κεκλιμένες κατασκευές, με γωνιώδεις προμαχώνες που καλύπτουν και πυροβολούν ο ένας για τον άλλον.
Ναι. Στις 16 Φεβρουαρίου 1808 τα στρατεύματα του Ναπολέοντα, τότε σύμμαχοι της Ισπανίας, πλησίασαν την πύλη προσποιούμενα χιονοπόλεμο. Ανάμεσα σε γέλια και χιονόμπαλες απέσπασαν την προσοχή των φρουρών, έβγαλαν τα κρυμμένα όπλα και κατέλαβαν το φρούριο χωρίς να ρίξουν ούτε μία βολή.
Ο Ιταλός μηχανικός Τζάκομο Παλεάρο, με το παρατσούκλι ο Φρατίν, κατά παραγγελία του Φιλίππου Β΄ το 1571. Σχεδίασε ένα πεντάγωνο με προμαχώνες ακολουθώντας το πρότυπο της ακρόπολης της Αμβέρσας, που ήταν αυτό που αντέγραφε όλη η Ευρώπη μετά την έλευση του σύγχρονου πυροβολικού. Θεωρείται από τις καλύτερες της Ισπανίας.
Γιατί η πόλη ασφυκτιούσε. Κλεισμένη για αιώνες στον περίβολό της, η Παμπλόνα έφτασε σε πολύ υψηλές πυκνότητες και δεν μπορούσε να μεγαλώσει. Το 1915 εγκρίθηκε η κατεδάφιση του νότιου μετώπου, και πάνω σε εκείνο το έδαφος χαράχτηκε το Δεύτερο Ενσάντσε, ο κάναβος με τους φαρδιούς δρόμους που σχηματίζει σήμερα το σύγχρονο κέντρο.
Το ανοιχτό και ξέφωτο έδαφος που περιέβαλλε τα τείχη από έξω, όπου απαγορευόταν αυστηρά να φυτρώσει οτιδήποτε ή να χτιστεί κάτι: κάθε δέντρο ή κτίριο θα έδινε κάλυψη σε έναν επιτιθέμενο και θα τύφλωνε τα πυρά των αμυνομένων. Στην Παμπλόνα αυτό το πρανές έγινε οι Κήποι της Τακονέρα.
Ο πλήρης γύρος, ανάμεσα σε μιάμιση και δύο ώρες περπατώντας χωρίς βιασύνη. Το καλύτερο είναι να ξεκινήσεις από τον προμαχώνα του Ρεδίν, δίπλα στον καθεδρικό, να περάσεις από τη γωνιά του Καμπάγιο Μπλάνκο και να κατέβεις ως την Πύλη της Γαλλίας. Είναι επίπεδος, ευχάριστος και πιθανότατα ο καλύτερος περίπατος της πόλης.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Pamplona χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



