Ένας γίγαντας εβδομήντα μέτρων ξαπλωμένος ανάσκελα στην κοίτη του ποταμού, δεμένος στο έδαφος με σχοινιά, και εκατοντάδες παιδιά να σκαρφαλώνουν στις πτυχές του. Το Πάρκο Γκιούλιβερ δεν είναι γλυπτό για να το κοιτάς: κάθε ζάρα των ρούχων, κάθε τούφα των μαλλιών και κάθε ταινία που τον συγκρατεί είναι στην πραγματικότητα μια ράμπα, μια τσουλήθρα ή μια σκάλα. Εγκαινιάστηκε το 1990 και το έφτιαξαν καλλιτέχνες βγαλμένοι από τον κόσμο των Φάγιες, με τις ίδιες τεχνικές με τις οποίες στήνονται τα μνημεία που καίγονται κάθε Μάρτιο.
Ο Λιλιπούτειος είσαι εσύ
Η μορφή αναπαριστά τη στιγμή που ο Γκιούλιβερ ξυπνά στη Λιλιπούτη, δεμένος στο έδαφος από χιλιάδες μικροσκοπικούς ανθρώπους. Η ιδέα του πάρκου είναι ακριβώς αυτή: τα παιδιά να παίρνουν τον ρόλο των Λιλιπούτειων και να νιώθουν γίγαντες σε μινιατούρα πάνω σε ένα σώμα που πολλαπλασιάζει την κλίμακά τους.
Είναι μια σπάνια προσέγγιση στον παιδικό εξοπλισμό, που συνήθως μικραίνει τον κόσμο στα μέτρα του παιδιού. Εδώ γίνεται το αντίθετο: ο κόσμος μεγαλώνει ώσπου το παιδί να γίνει ελάχιστο, και το παιχνίδι είναι να τον κατακτήσει.
Το σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Ραφαέλ Ριβέρα μαζί με τον καλλιτέχνη των Φάγιες Μανόλο Μαρτίν και τον εικονογράφο Σέντο Λιομπέλ, και χτίστηκε με τις τεχνικές του εργαστηρίου των Φάγιες: σκελετός, όγκος και φινίρισμα σε χυτά υλικά. Δηλαδή φτιάχτηκε όπως ένα μνημείο γιορτής, αλλά για να διαρκέσει.
Ένα βιβλίο που δεν ήταν για παιδιά
Ο Τζόναθαν Σουίφτ δημοσίευσε τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ το 1726 και ήταν το εντελώς αντίθετο από ένα παιδικό παραμύθι: μια άγρια σάτιρα κατά των πολιτικών, των κομμάτων, των παράλογων πολέμων και της επιστημονικής έπαρσης της εποχής του. Οι Λιλιπούτειοι συγκρούονται για το από ποια άκρη πρέπει να αρχίσεις να τρως το αυγό, και αυτό είναι παρωδία των θρησκευτικών πολέμων.
Το βιβλίο έγινε παιδικό κλασικό με περικοπές: κράτησε το πρώτο ταξίδι, αφαιρέθηκε η σάτιρα και διατηρήθηκε η εικόνα του δεμένου γίγαντα. Είναι μια από τις πιο αξιοσημείωτες περιπτώσεις κειμένου για ενηλίκους που το απορρόφησε η παιδική λογοτεχνία.
Το πάρκο, χωρίς να το επιδιώκει, ανακτά ένα μέρος εκείνης της αρχικής ιδέας: τη σχετική κλίμακα ως τρόπο να κοιτάς την εξουσία. Ένα τετράχρονο παιδί που ανεβαίνει από τα γένια ενός γίγαντα κάνει, χωρίς να το ξέρει, ακριβώς αυτό που έκανε το βιβλίο.
Μη χάσεις
Εβδομήντα μέτρα τσουλήθρα
Κάθε πτυχή, κάθε τούφα και κάθε σχοινί είναι ράμπα, σκάλα ή τσουλήθρα. Τίποτα δεν είναι διακοσμητικό.
Χτισμένο από καλλιτέχνες των Φάγιες
Οι ίδιες τεχνικές με τις οποίες στήνονται τα μνημεία που καίγονται τον Μάρτιο, αλλά για να διαρκέσει.
Το βιβλίο ήταν πολιτική σάτιρα
Ο Σουίφτ το έγραψε το 1726 κατά των πολιτικών και των παράλογων πολέμων. Το παιδικό ήρθε μετά.
Δωρεάν και χωρίς κράτηση
Με έλεγχο πληρότητας τις ώρες αιχμής και κλειστό το καλοκαιρινό μεσημέρι, γιατί η επιφάνεια καίει.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Βαλένθια
Βρίσκεται στο τμήμα του Κήπου του Τούρια που είναι πιο κοντά στην Πόλη των Τεχνών, δέκα λεπτά με τα πόδια από το Παλάου ντε λα Μούζικα και δεκαπέντε από το Παλάου ντε λες Αρτς.
Η είσοδος είναι δωρεάν και δεν χρειάζεται κράτηση, αν και η χρήση προορίζεται για παιδιά και υπάρχει έλεγχος πληρότητας τις ώρες αιχμής. Οι ενήλικοι μπορούν να μπουν ως συνοδοί· το να κατέβεις τις τσουλήθρες χωρίς παιδί γίνεται ανεκτό με μέτρο και συνήθως καταλήγει σε τσουχτερούς αγκώνες.
Το ωράριο είναι περιορισμένο και αλλάζει με την εποχή: το καλοκαίρι κλείνει το μεσημέρι λόγω της ζέστης, γιατί η επιφάνεια πυρώνει. Με παιδιά, το καλύτερο σχέδιο είναι νωρίς το πρωί και μετά να συνεχίσεις μέσα από την κοίτη προς το Οσεανογκράφικ, που απέχει είκοσι λεπτά και είναι κάτω από στέγη όταν ο ήλιος καίει.
Συχνές ερωτήσεις
Ποιος μπόρεσε να χτίσει έναν τέτοιο γίγαντα;
Εδώ είναι το ωραίο: δεν τον έφτιαξε μια μεγάλη εταιρεία πάρκων, αλλά άνθρωποι του τόπου. Τον εμπνεύστηκαν ένας αρχιτέκτονας και καλλιτέχνες βγαλμένοι από τον κόσμο των Φάγιες, και τον έστησαν με τις ίδιες τεχνικές με τις οποίες φτιάχνονται τα νινότ που καίγονται κάθε Μάρτιο: σκελετός, καλούπια και αυτό το ανθεκτικό δέρμα που αντέχει χιλιάδες παιδιά να σκαρφαλώνουν ασταμάτητα. Γι' αυτό ο Γκάλιβερ είναι τόσο βαλενθιανός: είναι, κατά βάθος, μια φάγια που μια χρονιά αποφάσισε να μην καεί και να μείνει να ζει μαζί μας.
Το βιβλίο του Γκάλιβερ ήταν για παιδιά;
Όχι, και αυτό εκπλήσσει πολύ κόσμο. Ο Τζόναθαν Σουίφτ το δημοσίευσε το 1726 και ήταν το εντελώς αντίθετο από παιδικό παραμύθι: μια άγρια σάτιρα εναντίον των πολιτικών, των βασιλιάδων και των παράλογων πολέμων της εποχής του. Οι Λιλιπούτειοι, για παράδειγμα, σκοτώνονταν μεταξύ τους για να αποφασίσουν από ποια άκρη έπρεπε να ανοίξεις ένα βραστό αυγό. Με τον καιρό έμεινε ως ιστορία περιπέτειας, αλλά γεννήθηκε με πολύ φαρμάκι. Κοίταξέ τον ξαπλωμένο και σκέψου όλη την ειρωνεία που κουβαλά μέσα του.
