Siedemdziesięciometrowy olbrzym leżący na wznak w korycie rzeki, przywiązany do ziemi linami, i setki dzieci wspinających się po fałdach jego ubrania. Park Gulliver to nie rzeźba do oglądania: każda zmarszczka ubrania, każdy kosmyk włosów i każda lina, która go przytrzymuje, to w rzeczywistości pochylnia, zjeżdżalnia albo schody. Otwarto go w 1990 roku, a zbudowali go artyści wywodzący się ze świata Fallas, tymi samymi technikami, którymi wznosi się monumenty płonące co roku w marcu.
Liliputem jesteś ty
Postać przedstawia chwilę, w której Guliwer budzi się w Liliputie, przywiązany do ziemi przez tysiące maleńkich ludzi. Idea parku jest właśnie taka: dzieci wchodzą w rolę Liliputów i czują się jak olbrzymy w miniaturze na ciele, które jest od nich wielokrotnie większe.
To podejście rzadko spotykane w wyposażeniu placów zabaw, które zwykle zmniejsza świat do rozmiarów dziecka. Tutaj robi się odwrotnie: świat powiększa się tak bardzo, że dziecko staje się maleńkie, a zabawa polega na tym, żeby go zdobyć.
Zaprojektował go architekt Rafael Rivera wraz z twórcą monumentów na Fallas Manolo Martínem i ilustratorem Sento Llobellem, a zbudowano go technikami warsztatu, w którym powstają fallas: konstrukcja, bryła i wykończenie z formowanych materiałów. Innymi słowy, powstał tak samo jak świąteczny monument, tyle że po to, by przetrwał.
Książka, która nie była dla dzieci
Jonathan Swift wydał „Podróże Guliwera” w 1726 roku i była to całkowita odwrotność bajki dla dzieci: zajadła satyra na polityków, partie, absurdalne wojny i naukowe pretensje jego epoki. Liliputowie toczą wojnę o to, od którego końca należy zaczynać jedzenie jajka, i jest to parodia wojen religijnych.
Książka stała się klasyką dla dzieci przez okrojenie: zostawiono pierwszą podróż, usunięto satyrę i zachowano obraz związanego olbrzyma. To jeden z najbardziej znamiennych przypadków tekstu dla dorosłych wchłoniętego przez literaturę dziecięcą.
Park, choć wcale nie miał takiego zamiaru, odzyskuje część tej pierwotnej idei: względność skali jako sposób patrzenia na władzę. Czterolatek, który wspina się po brodzie olbrzyma, robi, sam o tym nie wiedząc, dokładnie to, co robiła książka.
Nie do przegapienia
Siedemdziesiąt metrów zjeżdżalni
Każda fałda, każdy kosmyk i każda lina to pochylnia, schody albo zjeżdżalnia. Nic nie jest tylko ozdobą.
Dzieło twórców monumentów na Fallas
Te same techniki, którymi wznosi się monumenty płonące w marcu, tyle że po to, by przetrwał.
Książka była satyrą polityczną
Swift napisał ją w 1726 roku przeciwko politykom i absurdalnym wojnom. Wersja dla dzieci przyszła później.
Za darmo i bez rezerwacji
Z kontrolą liczby osób w godzinach szczytu i zamknięciem w południe latem, bo powierzchnia parzy.
Jak to wpleść w zwiedzanie Walencji
Leży na odcinku Jardín del Turia najbliższym Miasta Sztuki, dziesięć minut pieszo od Palau de la Música i piętnaście od Palau de les Arts.
Wstęp jest bezpłatny i nie trzeba rezerwować, choć park jest pomyślany dla dzieci, a w godzinach szczytu liczba osób jest kontrolowana. Dorośli mogą wejść jako opiekunowie; zjeżdżanie bez dziecka jest tolerowane z umiarem i zwykle kończy się otartymi łokciami.
Godziny otwarcia są ograniczone i zmieniają się z porą roku: latem park zamyka się w południe z powodu upału, bo powierzchnia rozgrzewa się do czerwoności. Z dziećmi najlepiej przyjść z samego rana, a potem iść dalej korytem rzeki w stronę L'Oceanogràfic, które jest dwadzieścia minut stąd i ma dach nad głową, kiedy słońce praży.
Najczęstsze pytania
Kto potrafił zbudować takiego olbrzyma?
Tu jest najpiękniejsze: nie zrobiła tego żadna wielka firma od parków, tylko ludzie stąd. Wymyślili go architekt i artyści wywodzący się ze świata Fallas, a zbudowali tymi samymi technikami, którymi tworzy się ninots płonące co marzec: konstrukcja, formy i ta wytrzymała skóra, która znosi tysiące dzieci wspinających się bez przerwy. Dlatego Gulliver jest taki walencki: to w gruncie rzeczy falla, która pewnego roku postanowiła nie spłonąć i zostać z nami na stałe.
Czy książka o Guliwerze była dla dzieci?
Otóż nie, i to zaskakuje wielu ludzi. Jonathan Swift wydał ją w 1726 roku i była zupełnym przeciwieństwem bajki dla dzieci: zjadliwą satyrą na polityków, królów i absurdalne wojny swoich czasów. Liliputanie na przykład zabijali się nawzajem o to, z którego końca należy rozbijać jajko na twardo. Z czasem została jako opowieść przygodowa, ale narodziła się z ogromną złośliwością. Popatrz na niego, jak leży, i pomyśl o całej ironii, którą w sobie nosi.
