Valencia · Co zobaczyć

Torres de Serranos

Dwie ogromne wieże ze złocistego kamienia, zwieńczone blankami, z zielonym korytem dawnej rzeki u stóp. Były szlachetną bramą średniowiecznych murów Walencji, tą, przez którą wjeżdżali do miasta królowie, i należą do największych zachowanych gotyckich bram w Europie. Od środka są otwarte, bez tylnej ściany, i to nie ruina: była to przemyślana decyzja obronna. Można na nie wejść, a z góry rozumie się całe miasto.

Brama bez pleców

Wzniósł je mistrz kamieniarski Pere Balaguer między 1392 a 1398 rokiem. Zanim zaczął, miasto wysłało go, by przestudiował wielkie bramy innych miast Korony Aragonii i się nimi zainspirował, a rezultat łączy funkcję wojskową z wyraźnie reprezentacyjną monumentalnością: to była twarz, z którą Walencja witała przybyszów.

Spójrz na stronę zwróconą do wnętrza miasta: nie ma tam muru. Schody, podesty i kondygnacje są na widoku, otwarte. Powód jest taktyczny i bardzo chłodny: gdyby wróg zdołał zdobyć wieżę, nie mógłby się w niej bronić, bo byłby wystawiony na ostrzał od strony miasta. Bramę zaprojektowano tak, by ten, kto ją zdobędzie, nie mógł jej utrzymać.

Były częścią murów o długości ponad czterech kilometrów, z dwunastoma bramami, zburzonych niemal w całości w 1865 roku, żeby miasto mogło się rozbudować. Z całych obwarowań przetrwały tylko dwie bramy: ta i Torres de Quart.

Wieże, które ukryły Prado

W czasie hiszpańskiej wojny domowej, kiedy Walencja stała się stolicą Republiki, a Madryt był pod bombami, postanowiono ewakuować dzieła z Muzeum Prado. Obrazy Velázqueza i Goi oraz spora część kolekcji przyjechały tu ciężarówkami i zostały złożone w tych salach, chronione konstrukcjami z worków z piaskiem i betonu.

Była to jedna z najważniejszych operacji ratowania sztuki w historii Europy, a te wieże były jedną z jej siedzib, obok Colegio del Patriarca. Później dzieła pojechały dalej do Katalonii i Genewy, a do Prado wróciły w 1939 roku.

Wcześniej wieże miały o wiele mniej szlachetne zastosowanie: między XVI a XIX wiekiem służyły jako więzienie, a konkretnie jako więzienie dla szlachty i rycerzy, których ze względu na ich stan nie można było zamykać razem z resztą więźniów. Na ścianach zachowały się graffiti tamtych więźniów.

Nie do przegapienia

Bez tylnej ściany

Gdyby wróg zdobył wieżę, nie mógłby jej bronić. Bramę zaprojektowano tak, by nie dało się jej utrzymać.

Tu ukryto Prado

Obrazy Velázqueza i Goi przechowywane w tych salach w czasie hiszpańskiej wojny domowej, chronione workami z piaskiem i betonem.

Więzienie dla szlachty

Między XVI a XIX wiekiem. Na ścianach zachowały się graffiti tamtych więźniów.

Crida otwierająca Fallas

Ostatnia niedziela lutego: odezwa otwierająca święto, z fajerwerkami nad wieżami.

Jak to wpleść w zwiedzanie Walencji

Wyznaczają północną granicę starego miasta i są bramą do Barrio del Carmen, najstarszej i najbardziej artystycznej dzielnicy Walencji. Po drugiej stronie zaczyna się Jardín del Turia, park, który zajmuje koryto rzeki skierowanej gdzie indziej.

Wejście na górę kosztuje bardzo mało i są dni z bezpłatnym wstępem. Z góry widać stare miasto z wyraźnie rysującą się wieżą Miguelete, zielone koryto wijące się łukiem i, na wschodzie, sylwetki Miasta Sztuki.

I jedna data: w ostatnią niedzielę lutego te wieże są sceną Crida, odezwy, którą Fallera Mayor wzywa miasto na początek Fallas. Plac się zapełnia, nad wieżami strzelają fajerwerki i to jest chwila, w której Walencja oficjalnie przechodzi w tryb święta na trzy tygodnie.

Najczęstsze pytania

Kto wzniósł te wieże?

Wzniósł je mistrz kamieniarski Pere Balaguer pod koniec czternastego wieku, między 1392 a 1398 rokiem. Zanim zaczął, wysłano go, by przestudiował wielkie bramy innych miast Korony i zaczerpnął z nich inspirację, a on wrócił z tym pomysłem bramy-pałacu, bardziej na pokaz niż do wojaczki. Dlatego Torres de Serranos wyszły tak eleganckie: narodziły się pomyślane jako paradne wejście do miasta, to, które pokazywano przybyszom.

Czy dziś do czegoś służą?

Jeszcze jak. Co roku, w ostatnią niedzielę lutego, te wieże stają się sceną Crida: odezwy, która daje sygnał do startu Fallas. Fallera Mayor wzywa stąd, z góry, miasto do świętowania, przy oświetlonej fasadzie i placu wypełnionym po brzegi. To, że średniowieczna brama jest dziś balkonem, z którego rusza najbardziej szalone święto Walencji, wiele mówi o tej dzielnicy i o tym mieście.

Odkryj Valencia i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Valencia

Balneario de Las Arenas

Bazylika Virgen de los Desamparados

Dom-Muzeum Blasco Ibáñeza

Katedra w Walencji

Centre del Carme Cultura Contemporània

El Miguelete