Valencia · Co zobaczyć

Porta de la Mar

Monumentalny łuk z wielkim marmurowym krzyżem pośrodku, na styku dwóch Walencji: za nim zostaje stare miasto zaułków i murów, przed nim zaczyna się Eixample, dzielnica szerokich alej o szachownicowym układzie ulic, którą mieszczaństwo XIX wieku zbudowało, żeby żyć z rozmachem. Wygląda na średniowieczną bramę, ale nią nie jest: zbudowano ją w 1946 roku dokładnie w miejscu, gdzie stała prawdziwa, ta, która prowadziła nad morze i do portu pomarańczy.

Brama odbudowana dwa razy

Prawdziwa Porta de la Mar była częścią średniowiecznych murów i jedną z dwunastu bram obwarowań. Zburzono ją w 1865 roku razem z resztą murów, żeby miasto mogło się rozbudować. Przez osiemdziesiąt lat w tym miejscu nie było nic.

W 1946 roku wzniesiono ten łuk, dzieło miejskiego architekta Javiera Goerlicha, inspirowany zaginioną bramą, ale pomyślany jako pomnik poległych w hiszpańskiej wojnie domowej, z wielkim marmurowym krzyżem pośrodku. To nie jest archeologiczna rekonstrukcja: to budowla z XX wieku w historyzującym stylu.

I znowu ją rozebrano. W 1993 roku budowa metra wymusiła rozmontowanie łuku kamień po kamieniu, ponumerowanie go i złożenie w magazynie; trzy lata później złożono go z powrotem w tym samym miejscu, jak gigantyczną układankę. Tak więc pomnik, który wygląda na najstarszy na placu, to ten, który najczęściej zmieniał miejsce.

Granica między dwoma miastami

Łuk wyznacza zmianę w tkance miasta, którą odczuwa się fizycznie. W stronę centrum ulice zwężają się i wiją: to średniowieczny układ, odziedziczony po mauretańskim mieście. Na zewnątrz Gran Vía Marqués del Turia i ulice Eixample rozchodzą się w szachownicę, z dużymi kwartałami i szerokimi chodnikami.

Walenckie Eixample pochodzi z końca XIX i początku XX wieku i skupia najlepszą mieszczańską architekturę secesyjną w mieście: Mercado de Colón, Casa Ferrer, Casa Ortega. To okolica, do której większość turystów nawet nie zagląda, a która wyjaśnia, jak żyła bogata Walencja pomarańczy.

Bo o to właśnie chodziło. Przez tę bramę miasto wychodziło w stronę portu, a przez port wychodziły pomarańcze: od końca XIX do połowy XX wieku eksport cytrusów był motorem gospodarki Walencji i to on sfinansował te aleje i te domy.

Nie do przegapienia

To nie średniowiecze

Zbudowana w 1946 roku w miejscu pierwotnej bramy, zburzonej w 1865 roku razem z całymi murami.

Rozebrana dla metra

W 1993 roku rozmontowano ją kamień po kamieniu, a trzy lata później złożono w tym samym miejscu.

Granica dwóch układów ulic

Za nią średniowieczne zaułki, przed nią szachownica Eixample. Zmianę czuć, kiedy przechodzisz na drugą stronę.

Pieniądze z pomarańczy

Tędy wychodziło się do portu. Eksport cytrusów zapłacił za aleje i secesyjne domy naprzeciwko.

Jak to wpleść w zwiedzanie Walencji

Leży między katedrą, dziesięć minut w głąb starego miasta, a Jardín del Turia, który zaczyna się po drugiej stronie. To punkt, w którym przechodzi się ze starego miasta do Eixample, i zarazem miejsce, gdzie zaczynają się najprzyjemniejsze odcinki parku w korycie rzeki.

Dokładnie naprzeciwko są Jardines de la Glorieta i Parterre, dwa historyczne ogrody z XIX wieku z ogromnymi fikusami, których korzenie wylewają się na ziemię. To jedne z najbardziej zacienionych miejsc w centrum i praktycznie nie ma ich w żadnym przewodniku.

A pięć minut dalej, w samym sercu Eixample, Mercado de Colón: secesyjny budynek z 1916 roku, odzyskany jako przestrzeń gastronomiczna, z konstrukcją z żelaza i ceramiki, która jest warta wizyty, nawet jeśli niczego nie zamówisz. To najlepsze secesyjne dzieło mieszczańskiej Walencji.

Najczęstsze pytania

A kto zbudował ten łuk?

Podpisał go Javier Goerlich, miejski architekt, który w pierwszych dekadach dwudziestego wieku przebudował pół centrum Walencji, od Plaza del Ayuntamiento po dużą część Eixample. Kiedy w latach czterdziestych powierzono mu ten pomnik, zamiast wymyślać coś nowoczesnego, postawił na uroczysty, klasyczny wygląd, niemal jak u rzymskiego łuku triumfalnego. Dlatego tak bardzo zwodzi: sprawia wrażenie, jakby stał tu od wieków, a w rzeczywistości to jedno z najmłodszych dzieł na całej promenadzie.

Odkryj Valencia i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Valencia

Real Colegio del Arte Mayor de la Seda

San Nicolás w Walencji

Torres de Quart

Torres de Serranos

Balneario de Las Arenas

Bazylika Virgen de los Desamparados