Σχεδόν ένα χιλιόμετρο χρυσαφένιας άμμου στην καρδιά της πόλης, με το βουνό να υψώνεται από πίσω σαν πέτρινη αυλαία. Αυτό κάνει το Αλικάντε διαφορετικό: δεν χρειάζεται να πάρεις το αυτοκίνητο για να πας στην παραλία, η παραλία είναι εδώ, δέκα λεπτά από όλα, ανάμεσα στην πόλη και τη θάλασσα.
Μια παραλία που είναι γειτονιά
Το Ποστιγκέτ είναι αστική παραλία με την κυριολεκτική έννοια: βγάζει κατευθείαν στην παλιά πόλη, έχει παραλιακό περίπατο, στάση τραμ και τον ανελκυστήρα για το κάστρο στη μία άκρη. Ο κάτοικος του Αλικάντε κατεβαίνει για μπάνιο πριν το φαγητό ή όταν σχολάει από τη δουλειά, όπως πάει κανείς μια βόλτα.
Αυτή η ιδιότητα αλλάζει την ατμόσφαιρα. Δεν είναι παραλία θερέτρου ούτε οικιστικού συγκροτήματος: εδώ κάνουν μπάνιο όλοι, από τον περαστικό επισκέπτη ως τον μόνιμο κάτοικο, με παιδιά, συνταξιούχους που τρέχουν στην ακροθαλασσιά και το «τοκ, τοκ» από τις ρακέτες, που είναι το ηχητικό φόντο του ισπανικού καλοκαιριού.
Το όνομα προέρχεται από τη λέξη ποστίγο, το παραπόρτι: εδώ βρισκόταν μία από τις μικρότερες πύλες του τείχους που περιέβαλλε την πόλη, αυτή που έβγαζε σε αυτό το κομμάτι της ακτής. Όταν γκρεμίστηκαν τα τείχη τον 19ο αιώνα, η παραλία ενσωματώθηκε στον αστικό ιστό.
Το βουνό από πίσω, και το πέτρινο πρόσωπο
Το φόντο είναι το όρος Μπενακαντίλ, με το κάστρο κρεμασμένο σε πάνω από εκατόν πενήντα μέτρα πάνω από την άμμο. Αυτός ο συνδυασμός αστικής παραλίας με μεσαιωνικό φρούριο από πάνω είναι που κάνει αναγνωρίσιμη με την πρώτη ματιά την εικόνα του Αλικάντε.
Κοίτα το περίγραμμα του βουνού από την ακτή ή από το νερό: διακρίνεις ένα μέτωπο, μια μύτη και ένα πηγούνι που κοιτάζουν τον ουρανό. Οι κάτοικοι του Αλικάντε το λένε Κάρα δελ Μόρο (το Πρόσωπο του Μαυριτανού), και η παράδοση λέει ότι είναι το απολιθωμένο πρόσωπο ενός ερωτευμένου Μαυριτανού που άφησε τον εαυτό του να πεθάνει από τη λύπη του.
Είναι από εκείνα τα πράγματα που, μόλις τα δεις, δεν μπορείς πια να μην τα βλέπεις. Και λειτουργεί καλύτερα όσο πιο μακριά βρίσκεσαι, οπότε από το νερό ή από την ανατολική άκρη της παραλίας είναι εκεί που φαίνεται πιο καθαρά.
Καταμεσής του Αυγούστου δεν πέφτει καρφίτσα, και αυτό είναι το τίμημα του να έχεις παραλία στο κέντρο. Εκτός Ιουλίου και Αυγούστου, και νωρίς το πρωί, η εμπειρία είναι εντελώς διαφορετική.
Μη χάσεις
Παραλία στο κέντρο
Σχεδόν ένα χιλιόμετρο άμμου, δέκα λεπτά με τα πόδια από όλα. Δεν χρειάζεσαι αυτοκίνητο για μπάνιο.
Το όνομα προέρχεται από μια πύλη
Ποστιγκέτ, από το ποστίγο, το παραπόρτι: εδώ βρισκόταν μία από τις μικρότερες πύλες του τείχους, αυτή που έβγαζε στη θάλασσα.
Η Κάρα δελ Μόρο
Το περίγραμμα του βουνού, όπως φαίνεται από την ακτή, σχηματίζει ένα μέτωπο, μια μύτη και ένα πηγούνι.
Ο ανελκυστήρας για το κάστρο
Στη μία άκρη της παραλίας, σκαμμένος στον βράχο. Παραλία και κάστρο το ίδιο πρωί.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Αλικάντε
Βρίσκεται στην ανατολική άκρη της Εξπλανάδας ντε Εσπάνια, μετά την πλατεία Πουέρτα δελ Μαρ. Φτάνεις με τα πόδια από οποιοδήποτε σημείο του κέντρου σε λιγότερο από δέκα λεπτά.
Στη μία άκρη της βρίσκεται η είσοδος στον ανελκυστήρα που ανεβαίνει στο κάστρο της Σάντα Μπάρμπαρα, σκαμμένη στον βράχο του βουνού. Είναι ο άνετος τρόπος να ανέβεις, και ο συνδυασμός παραλίας και κάστρου το ίδιο πρωί είναι απολύτως εφικτός.
Έχει όλες τις παροχές αστικής παραλίας: ντους, ναυαγοσώστες, ξαπλώστρες, παραλιακά μπαράκια και προσβασιμότητα. Κι αν ψάχνεις περισσότερο χώρο, η παραλία του Σαν Χουάν, πιο βόρεια, είναι πολύ πιο ευρύχωρη και φτάνεις με το τραμ σε είκοσι λεπτά.
Συχνές ερωτήσεις
Είναι αλήθεια ότι εκείνο το βουνό έχει σχήμα προσώπου;
Κοίτα καλά το περίγραμμα του βουνού, κυρίως αν το βλέπεις από την ακτή ή από το νερό: θα δεις ένα μέτωπο, μια μύτη και ένα πιγούνι που κοιτάζουν τον ουρανό. Εμείς του Αλικάντε το λέμε «Κάρα δελ Μόρο», το Πρόσωπο του Μαυριτανού, και λένε ότι είναι το απολιθωμένο πρόσωπο ενός ερωτευμένου Μαυριτανού που άφησε τον εαυτό του να πεθάνει από θλίψη. Είναι από εκείνα τα πράγματα που, μόλις τα δεις, δεν μπορείς πια να σταματήσεις να τα κοιτάς. Για να δούμε αν θα το βρεις πριν κατέβεις στην άμμο.
Κι εκείνο το κάστρο που στεφανώνει το βουνό;
Είναι το κάστρο της Σάντα Μπάρμπαρα, ένα από τα μεγαλύτερα μεσαιωνικά φρούρια της Ισπανίας, κρεμασμένο εκεί πάνω σε πάνω από εκατόν πενήντα μέτρα πάνω από την παραλία. Και ξέρεις γιατί λέγεται έτσι; Επειδή τα χριστιανικά στρατεύματα το πήραν από τους μουσουλμάνους μια τέσσερις Δεκεμβρίου του 1248, μέρα της Σάντα Μπάρμπαρα, και του έδωσαν το όνομα της αγίας εκείνης της ημέρας. Από ψηλά φαίνεται όλος ο κόλπος· αν έχεις χρόνο, ανέβα, έστω και το σούρουπο.
