Tutaj kończy się encierro, czyli gonitwa byków. To jedna z największych aren na świecie i każdego świątecznego poranka byki wbiegają na piasek tym samym wylotem, którym docierają biegacze.
Dwadzieścia tysięcy ludzi w mieście liczącym dwieście tysięcy
Wzniósł ją w 1922 roku architekt Francisco Urcola, a mieści około dwudziestu tysięcy osób. W mieście liczącym ledwie dwieście tysięcy mieszkańców oznacza to, że w czasie święta co dziesiąty mieszkaniec Pampeluny mógłby siedzieć tu w tej samej chwili.
Ta dysproporcja wiele mówi o wadze San Fermín w życiu miasta: to nie święto, które miasto obchodzi, tylko święto, którym miasto staje się na dziewięć dni.
Betonową górną trybunę, która powiększa widownię, zaprojektował Rafael Moneo, nawarryjski architekt, laureat Nagrody Pritzkera z 1996 roku, który odnowił też Archiwum Królewskie, najstarszy budynek Pampeluny.
Gonitwa i corrida to dwie strony tego samego dnia: byk, który o ósmej rano biegnie ulicą, to ten sam, z którym po południu walczy się tutaj. Bez tego związku encierro nie miałoby historycznego sensu.
Hemingway i mapa świata
Obok areny stoi popiersie Ernesta Hemingwaya, który umieścił Pampelunę na międzynarodowej mapie. Przyjechał tu pierwszy raz w 1923 roku i wracał wiele razy, a jego powieść „Fiesta” – The Sun Also Rises, 1926 – zrobiła z Sanfermines wydarzenie na skalę światową.
Efekt był natychmiastowy i trwały: w ciągu kilku lat święto z lokalnego stało się globalne i jeszcze dziś znaczna część odwiedzających przyjeżdża z powodu tej powieści i tego, co później napisali inni, idąc jej śladem.
Mieszkańcy Pampeluny mają z Hemingwayem relację ambiwalentną i dość trzeźwą: doceniają, co zrobił dla miasta, a zarazem wiedzą, że jego wersja święta to wersja zafascynowanego cudzoziemca, a nie kogoś, kto przeżywa je od środka.
Niedaleko stoi też pomnik Encierro dłuta Rafaela Huerty, z dziewiętnastoma postaciami naturalnej wielkości: sześcioma bykami, trzema wołami prowadzącymi i dziesięcioma biegaczami zastygłymi w pełnym biegu.
Nie do przegapienia
Jedna z największych na świecie pod względem liczby miejsc
Blisko dwadzieścia tysięcy osób; ustępuje tylko arenom w Meksyku i Madrycie.
Wzniesiona w 1922 roku
Zaprojektował ją architekt Francisco Urcola. Betonową górną trybunę dobudował Rafael Moneo.
Popiersie Hemingwaya
Przyjechał tu pierwszy raz w 1923 roku, a jego powieść „Fiesta” zrobiła z Sanfermines wydarzenie na skalę światową.
Gonitwa i corrida tego samego dnia
Byk, który o ósmej biegnie ulicą, to ten sam, z którym po południu walczy się tutaj.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Pampeluny
Stoi na końcu starego miasta, tam gdzie kończy się korytarz encierro, obok Plaza del Castillo i Paseo Hemingway.
Zwiedzanie wnętrza z przewodnikiem trwa około czterdziestu pięciu minut i obejmuje arenę, trybuny, bramę encierro, zagrody i dziedziniec dla koni. Sprawdź godziny: w czasie święta zwiedzania nie ma.
To punkt końcowy pieszej trasy encierro, która zaczyna się na cuesta de Santo Domingo i biegnie przez Estafetę.
Najczęstsze pytania
Czy naprawdę jest taka duża?
Ogromna: mieści blisko dwadzieścia tysięcy osób, co czyni ją jedną z największych aren walk byków na świecie. W mieście liczącym ledwie dwieście tysięcy mieszkańców oznacza to, że w czasie święta co dziesiąty mieszkaniec Pampeluny mógłby siedzieć tu w tej samej chwili.
