Wielki teatr operowy Majorki, z historią, w której mieszają się opera, ogień i przesąd: otwarto go w 1857 roku, a siedem miesięcy później, w nocy z 11 na 12 czerwca 1858 roku, spłonął doszczętnie po piątym przedstawieniu „Makbeta” Verdiego. Dzieła, które w teatrze uchodzi za pechowe i którego aktorzy nawet nie wymieniają z nazwy.
Pożar jak ze scenariusza
Otworzono go jako Teatre de la Princesa, na cześć Izabeli II. Oświetlano go lampami oliwnymi, co było standardem epoki, a zarazem największym ryzykiem: pożary teatrów były plagą w całej Europie w XIX wieku, właśnie przez to połączenie otwartego ognia, drewna i kurtyn.
Wystarczyła iskra. Z budynku została tylko kamienna skorupa i do tego miejsca historia jest banalna. Pamiętną czyni ją zbieg okoliczności: spłonął, kiedy grano „Makbeta”, operę i sztukę, którą środowisko teatralne uważa za przeklętą i której wielu aktorów unika wymieniać na sali.
Odbudowano go według tych samych planów i z tym samym dekoratorem, a w 1860 roku otwarto ponownie, identyczny. W 1868 roku, po rewolucji zwanej La Gloriosa, która zdetronizowała Izabelę II, zmienił nazwę na Teatro Principal, którą nosi do dziś: hiszpańskie teatry zmieniały nazwy razem ze zmianą ustroju.
Sala i teatr, który utrzymywał szpital
Sala jest w stylu włoskim: rzut podkowy z kilkoma kondygnacjami złoconych lóż, formuła, która dominuje w europejskich teatrach operowych od XVIII wieku, bo jednocześnie poprawia akustykę i widoczność towarzyską. Tu także przychodziło się zobaczyć innych i pokazać siebie.
Wciąż jest wielką sceną wyspy i co sezon gości operę Majorki, a do tego teatr, taniec i koncerty. To jeden z tych budynków, które nie stały się zabytkiem, bo nigdy nie przestały działać.
Jest fakt, który wiele mówi o tym, jak rozumiano widowisko w Hiszpanii XIX wieku: Principal odziedziczył powiązanie z dawną Casa de les Comèdies w Palmie, która należała do Szpitala Generalnego. To, co zebrano w kasie, szło na opiekę nad chorymi.
Innymi słowy, pójście do opery było dosłownie dobroczynnością. Ten model – publiczne widowisko finansujące dobroczynność – był powszechny w wielu hiszpańskich miastach i tłumaczy, dlaczego tyle historycznych teatrów zależało od szpitali albo bractw.
Nie do przegapienia
Spłonął, kiedy grano „Makbeta”
Siedem miesięcy po otwarciu, w 1858 roku. Opera, którą środowisko uważa za przeklętą i nie wymienia z nazwy.
Odbudowano go identycznie
Te same plany, ten sam dekorator, ponowne otwarcie w 1860 roku. Ostała się tylko kamienna skorupa.
Zmieniał nazwę razem z ustrojem
Był Teatre de la Princesa na cześć Izabeli II. Po rewolucji z 1868 roku stał się Teatro Principal.
Kasa utrzymywała szpital
Odziedziczył powiązanie z Casa de les Comèdies: wpływy szły do Szpitala Generalnego.
Jak to wpleść w zwiedzanie Palmy
Stoi przy Plaça Weyler, obok Gran Hotel i o krok od Plaza del Mercado. Jego poważniejsza, kolumnowa fasada celowo kontrastuje z radosnym modernisme sąsiadów.
Wnętrze zwiedza się z przewodnikiem w określonych godzinach i to jedyny sposób, żeby zobaczyć salę, jeśli nie idziesz na przedstawienie. Sprawdź repertuar: trafienie na spektakl to zawsze lepszy wybór.
Stąd idzie się w górę La Rambla w stronę Plaza Mayor albo schodzi na Born. To wygodny węzeł między strefą modernistyczną a starym miastem.
Najczęstsze pytania
Czy wiesz, że ten teatr utrzymywał szpital?
Principal odziedziczył powiązanie z dawną Casa de les Comèdies w Palmie, która należała do Szpitala Generalnego: to, co zebrano w kasie, szło na opiekę nad chorymi. Pójście do opery było, dosłownie, uczynkiem miłosierdzia.
