Za tą bramą kryje się bez dyskusji najbardziej spektakularny dziedziniec Palmy: kolumny z czerwonego marmuru, niezwykle eleganckie łuki, żelazne latarnie i schody imperialne, które rozchodzą się na dwa biegi, jakby zapraszały do loży w operze. Tutaj luksus nie jest sugerowany, tylko ogłoszony – i to ze smakiem.
Nietknięty od 1711 roku
To casal, czyli miejska rezydencja, markizów Vivot, i ma zasługę, której nie dorównuje żaden inny dziedziniec w mieście: zachował się praktycznie nietknięty od wielkiej przebudowy przeprowadzonej między 1683 a 1711 rokiem. Nie tylko kamienie, ale też meble, obrazy i biblioteka.
Rodzina wciąż jest związana z domem trzy stulecia później i to tłumaczy stan zachowania. Budynek, który nigdy nie zmienia właściciela ani przeznaczenia, nie przechodzi kolejnych przeróbek, które zacierają inne; po prostu trwa.
Warto o tym pomyśleć, wchodząc: stąpasz po tym samym marmurze, pod tymi samymi latarniami, co majorkański szlachcic z 1700 roku. W Palmie, gdzie skatalogowano ponad sto dziedzińców, ten zmienił się najmniej.
Czerwony marmur i oświeceniowe spotkania
Czerwony marmur kolumn nie pochodzi z Włoch: to kamień z samej wyspy, czerwonawy wapień z kamieniołomów w głębi Majorki, zwłaszcza z okolic Binissalem, który kamieniarze polerowali, aż lśnił jak marmur. Gdy nauczysz się go rozpoznawać, zobaczysz go w połowie Palmy.
Schody imperialne o dwóch biegach to wielki barokowy gest dziedzińca. W majorkańskim domu szlacheckim dziedziniec nie był przestrzenią gospodarczą, lecz sceną towarzyskiej reprezentacji, a wchodzenie po schodach przy gościu należało do ceremoniału.
A Vivotowie byli nie tylko bogaci, ale i oświeceni. W tym pałacu zbierało się jedno z pierwszych naukowych kółek dyskusyjnych na wyspie: panowie, którzy w samym środku XVIII wieku rozprawiali o fizyce, astronomii i nowych ideach napływających z Europy.
Ten szczegół zmienia odczytanie budynku. Surowa fasada i wystawny dziedziniec nie były tylko pokazem bogactwa: to był też dom, w którym na Majorce zaczęły się pierwsze nowoczesne dyskusje naukowe.
Nie do przegapienia
Nietknięty od 1711 roku
Kamienie, meble, obrazy i biblioteka. Rodzina wciąż jest związana z domem trzy stulecia później.
Czerwony marmur jest majorkański
Wapień z kamieniołomów Binissalem, polerowany, aż wygląda jak marmur. Widać go w połowie Palmy.
Schody imperialne
Dwa biegi, barokowy gest. Wchodzenie po nich przy gościu należało do ceremoniału.
Naukowe spotkania
Zbierało się tu jedno z pierwszych kółek XVIII wieku na wyspie: fizyka, astronomia i idee z Europy.
Jak to wpleść w zwiedzanie Palmy
Dom stoi przy calle Zavellá, na starym mieście, o krok od kościoła Santa Eulalia i bazyliki Sant Francesc. Należy do szlaku dziedzińców razem z Can Oleza, Can Bordils i Can Marquès.
To prywatna rezydencja, więc dostęp jest ograniczony: sień i dziedziniec widać od bramy, kiedy jest otwarta, a wnętrze tylko podczas umówionych wizyt lub dni otwartych. Sprawdź wcześniej, żeby nie przyjść na darmo.
Szlak dziedzińców na starym mieście to jeden z najlepszych spacerów w Palmie i prawie nikt go nie robi: dziesięć minut wąskimi uliczkami między calle Morei a calle Zavellá, z zaglądaniem w bramy. Za darmo i bez kolejek.
Najczęstsze pytania
Skąd się wziął ten czerwony marmur?
Z samej wyspy. To czerwonawy kamień z kamieniołomów w głębi Majorki, zwłaszcza z okolic Binissalem: twardy wapień, który kamieniarze polerowali, aż lśnił jak marmur. Gdy nauczysz się go rozpoznawać, zobaczysz go w połowie Palmy.
