Palma · Co zobaczyć

Katedra w Palmie

Catedral de Palma

La Seu to pierwsze, co widzą statki wpływające do zatoki, i zbudowano ją tak celowo. W środku ma jedną z najwyższych i najbardziej otwartych gotyckich naw w Europie, wspartą na czternastu niezwykle smukłych ośmiobocznych filarach, oraz interwencję Antoniego Gaudíego, która na zawsze zmieniła sposób patrzenia na tę przestrzeń.

Obietnica złożona w czasie burzy

Tradycja mówi, że Jaume I, zaskoczony przez sztorm w drodze na podbój w 1229 roku, przysiągł, że jeśli Matka Boża go ocali, wzniesie jej świątynię. Przeżył, zdobył miasto i dotrzymał słowa, budując dokładnie na miejscu wielkiego meczetu Madiny Majurki (Madina Mayurqa): tam, gdzie wcześniej modlono się zwróconym ku Mekce, stanęła świątynia zwrócona ku Morzu Śródziemnemu.

Jej ukończenie zajęło ponad trzy stulecia, od gotyku po renesans, z mistrzami takimi jak Jaume Fabre i Guillem Sagrera – ten sam, który później wzniósł La Lonję. Ten czas tłumaczy mieszankę języków, którą widać, obchodząc ją z zewnątrz.

Kamień to marès, złocisty piaskowiec z kamieniołomów na południu wyspy: miękki przy cięciu i twardniejący z latami, ale tak porowaty, że sól powoli go zjada. Dlatego kamieniarze do dziś wymieniają bloki jeden po drugim: to budynek, który nigdy nie przestaje być w remoncie.

Świetlista pustka i ręka Gaudíego

Po wejściu robi wrażenie nie dekoracja, lecz jej brak: nie ma ciężkich murów, które przytłaczają, jest czternaście bardzo smukłych ośmiobocznych filarów, które u góry rozkładają się jak kamienne palmy i zostawiają nawę zupełnie wolną. To jedna z najwyższych i najszerszych gotyckich przestrzeni w Europie.

To wrażenie nie jest wyłącznie średniowieczne. Na początku XX wieku biskup Campins wezwał Antoniego Gaudíego, żeby przywrócił wnętrzu jasność. Gaudí usunął chór, który zajmował środek nawy, i przeniósł go na bok, otworzył zamurowane okna i zawiesił nad ołtarzem ogromny kuty baldachim pełen lamp – tę unoszącą się koronę, która wciąż tam w górze drży.

Zostawił dzieło w połowie, wśród sporów z kapitułą, i wielu jego projektów nigdy nie zrealizowano. Mimo to sposób, w jaki każdy zwiedzający odbiera dziś tę przestrzeń, w dużej mierze zależy od jego decyzji.

Wielka rozeta, którą w Palmie nazywają okiem gotyku, jest jedną z największych na świecie: ma ponad trzynaście metrów średnicy i około tysiąca dwustu kawałków szkła. Jej światło rzucone na mur to to, co większość ludzi zapamiętuje z wizyty.

Nie do przegapienia

Na miejscu wielkiego meczetu

Zbudowano ją na miejscu islamskiej świątyni Madiny Majurki, spełniając obietnicę złożoną w czasie burzy.

Czternaście filarów jak palmy

Ośmioboczne i niezwykle smukłe, zostawiają nawę wolną. To jedna z najwyższych i najszerszych gotyckich naw w Europie.

Gaudí przeniósł chór

Usunął go ze środka nawy, otworzył zamurowane okna i zawiesił kuty baldachim nad ołtarzem.

Oko gotyku

Rozeta o średnicy ponad trzynastu metrów, z około 1200 kawałkami szkła, jedna z największych na świecie.

Jak to wpleść w zwiedzanie Palmy

Bilet obejmuje świątynię, krużganek i Mirador, czyli południowy taras nad morzem. Obok stoi pałac Almudaina, a obie wizyty razem zajmują całe przedpołudnie.

Poniżej rozciąga się Parc de la Mar, sztuczne jezioro zbudowane w latach osiemdziesiątych właśnie po to, żeby katedra znów miała swoje odbicie. Obejrzenie budynku stamtąd, wcześnie rano albo pod wieczór, jest częścią wizyty tak samo jak wejście do środka.

Przyjdź wcześnie. Kolejka w wysokim sezonie jest spora, a wnętrze wiele zyskuje w porannym świetle, gdy słońce wpada od strony morza. Zarezerwuj półtorej godziny z krużgankiem.

Najczęstsze pytania

Czy wiesz, że przez dwa dni w roku światło rysuje tu w środku ósemkę?

Wielka rozeta, którą nazywają „okiem gotyku”, jest jedną z największych na świecie: ponad trzynaście metrów i około tysiąca dwustu kawałków szkła. 2 lutego i 11 listopada, o świcie, jej światło pada dokładnie pod rozetą naprzeciwko i oba koła tworzą na ścianie idealną ósemkę. Ludzie wstają wcześnie i stoją w kolejce, żeby to zobaczyć.

Co to za kaplica z popękanej gliny?

Zderzenie stuleci. W latach 2001–2007 majorkański artysta Miquel Barceló pokrył ściany bocznej kaplicy skórą z popękanej ceramiki, która przedstawia cud rozmnożenia chlebów i ryb: pękające owoce, fale, morskie stworzenia wyłaniające się z wypalonej gliny. To sztuka współczesna, trzewiowa, i niektórych zgorszyła.

Ile gliny jest przyklejone do tej ściany?

Mówi się o mniej więcej trzystu tonach ceramiki pokrywających około trzystu metrów kwadratowych muru. Barceló pracował nad tym sześć lat, a do tego zaprojektował witraże kaplicy, które barwią glinę na różne kolory w miarę upływu dnia.

Odkryj Palma i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Palma

Consolat de Mar

Klasztor Santa Clara

Zamek Bellver

Es Jonquet

Nad morzem, Passeig de Sagrera

Gran Hotel