Puerto Banús
Bielone domki z bugenwillami spływającymi po ścianach, wąskie uliczki i luksusowa marina tuż obok. Wszystko wzniesione na tym, co do 1970 roku było plażą i trzcinowiskami, w niewiele ponad pół wieku.

W 1970 roku były tu tylko trzcinowiska. Kataloński budowlaniec, projektant z Beverly Hills i otwarcie z Grace z Monako i dwudziestoma dwoma kilogramami kawioru.
🎧 Na trasie Puerto Banús i luksus marinyDo Puerto Banús przyjeżdża się zwykle, żeby popatrzeć na jachty i witryny sklepów, przez co umyka to, co najciekawsze: to jeden z najbardziej wpływowych eksperymentów urbanistyki turystycznej w Europie XX wieku. Całkowicie fałszywe andaluzyjskie miasteczko, zbudowane od zera w 1970 roku, którego dziś na pierwszy rzut oka nie da się odróżnić od prawdziwego.
Zbudował je José Banús Masdeu, kataloński budowlaniec, który zbił fortunę, stawiając całe dzielnice mieszkań dla robotników w powojennym Madrycie: blok za blokiem, budownictwo masowe i niskie marże.
Z tą fortuną przyjechał na południe, żeby zbudować coś dokładnie odwrotnego. Port nosi jego pełne nazwisko – Puerto José Banús – i jest podręcznikowym przykładem tego, jak kapitał hiszpańskiego budownictwa mieszkaniowego lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych został zainwestowany w turystykę.
Moment też nie jest przypadkowy. Pod koniec lat sześćdziesiątych Costa del Sol nabierała rozpędu i zapełniała się wysoką zabudową, zgodnie z modelem masowej turystyki słońca i plaży, który wygrywał na całym hiszpańskim wybrzeżu Morza Śródziemnego.
Banús postawił na coś innego: produkt z najwyższej półki, z przystanią jachtową, luksusowymi sklepami i wizerunkiem niepodobnym do tego, co działo się dwieście metrów dalej.
Bielone domki z bugenwillami spływającymi po ścianach, wąskie uliczki i luksusowa marina tuż obok. Wszystko wzniesione na tym, co do 1970 roku było plażą i trzcinowiskami, w niewiele ponad pół wieku.
Z tysiąca miejsc do cumowania w porcie tylko nieliczne są tutaj. Jachty cumują rufą do promenady, z platformą otwartą jak salon: nie płaci się za metry wody, płaci się za spojrzenia.
Pobierz aplikację i odkrywaj Marbella offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Puerto Banús i luksus mariny z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Za wygląd odpowiadał Noldi Schreck, projektant, który wcześniej pracował w Beverly Hills, wśród dekoracji filmowych i willi gwiazd. To pochodzenie tłumaczy ten bardzo dziwny stan zawieszenia między prawdziwym a zainscenizowanym, który wciąż czujesz podczas spaceru.
Jego decyzją było udawanie starego andaluzyjskiego miasteczka, jakie stało tu od zawsze: niskie bielone domy, wąskie uliczki, bugenwille, małe placyki. Na wybrzeżu, które zapełniało się wieżowcami z apartamentami, oznaczało to płynięcie pod prąd.
I sprawdziło się tak dobrze, że stało się wzorem. Spora część późniejszej luksusowej urbanistyki turystycznej nad Morzem Śródziemnym – mariny z fałszywym miasteczkiem dookoła – idzie według tej formuły, a jej udokumentowany początek jest właśnie tutaj.
Warto oglądać je z tym kluczem w ręku: to nie jest miasteczko z portem, tylko port przebrany za miasteczko, a każdy element – wysokość domów, szerokość ulic, relacja z wodą – jest obliczony tak, żeby wywołać to wrażenie.
Otwarcie, w maju 1970 roku, przeszło do historii: przyjechali Aga Chan, Roman Polański oraz książę Rainier i księżna Grace z Monako, a trzystu kelnerów podało dwadzieścia dwa kilogramy kawioru tysiącu siedmiuset gościom. Do śpiewania zatrudniono Julia Iglesiasa, wtedy prawie nieznanego.
To, co przyszło potem, utrwaliło ten model. Marbella była przez lata letnią stolicą saudyjskiej rodziny królewskiej: król Fahd kazał sobie zbudować tuż obok ogromny pałac z własnym meczetem i przyjeżdżał z olbrzymią świtą. Przez dziesięciolecia zmieniało to lokalną gospodarkę.
A na rondzie przy wjeździe stoi La Victoria, ponad dwudziestometrowa bryła z brązu, którą mieszkańcy Marbelli nazywają „posągiem Rosjanina”. Przedstawiono ją w 1994 roku jako prezent od mera Moskwy, a sprawa skończyła się w sądzie, z kradzieżą dokumentów i wątpliwościami, czy ustawiony posąg jest tym, który kupiono.
Ten epizod należy do innego etapu: rządów Jesúsa Gila jako burmistrza, które w 2006 roku doprowadziły do Operación Malaya, jednej z największych afer korupcyjnych w urbanistyce w Hiszpanii, tak poważnej, że rząd rozwiązał radę miejską Marbelli.
Jej autorem jest Gruzin Zurab Cereteli, twórca prawie stumetrowego Piotra Wielkiego w Moskwie, którego nie znosi pół miasta. Mieszkańcy Marbelli patrzą na nią z mieszanką kpiny i sympatii: jest przesadna, i dlatego tu pasuje.
Otwarto je w maju 1970 roku. Wcześniej w tym miejscu była tylko plaża i trzcinowiska: wszystko, co widać dziś – białe miasteczko, marina, ulice handlowe – powstało w niewiele ponad pół wieku, w ciągu jednego ludzkiego życia.
Katalońskim budowlańcem, który zbił fortunę, stawiając całe dzielnice mieszkań dla robotników w powojennym Madrycie, a z tą fortuną przyjechał na południe, żeby zbudować coś dokładnie odwrotnego: luksusowy port. Pełna nazwa miejsca to Puerto José Banús.
Bo zaprojektowano je tak, żeby tak wyglądało. Kluczową decyzją projektu było udawanie starego andaluzyjskiego miasteczka, jakie stało tu od zawsze – niskie bielone domy, wąskie uliczki, bugenwille – z luksusową mariną od frontu, zamiast stawiania wysokich bloków, jak robiono to na całym wybrzeżu.
Noldi Schreck, projektant, który wcześniej pracował w Beverly Hills, wśród dekoracji filmowych i willi gwiazd Hollywood. Stąd ten bardzo dziwny stan zawieszenia między prawdziwym a zainscenizowanym, który wciąż czujesz podczas spaceru i który uczynił z całości wzór dla połowy wybrzeża Morza Śródziemnego.
Było wydarzeniem towarzyskim najwyższej rangi: przybyli Aga Chan, Roman Polański oraz książę Rainier i księżna Grace z Monako, a trzystu kelnerów podało dwadzieścia dwa kilogramy kawioru tysiącu siedmiuset gościom. Do śpiewania zatrudniono Julia Iglesiasa, który był wtedy prawie nieznany.
Nazywa się La Victoria, jej autorem jest gruziński rzeźbiarz Zurab Cereteli, a ustawiono ją w 1994 roku, przedstawiając jako prezent od mera Moskwy. Rzeczywistość była bardziej mętna: kosztowała publiczne pieniądze i dwie działki, sprawa skończyła się w sądzie, z kradzieżą dokumentów włącznie, i pojawiły się nawet wątpliwości, czy ustawiony posąg jest tym, który kupiono.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Marbella offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



