Castillo de Santa Bárbara
Trzy obwody murów ułożone tarasowo, każdy z innego wieku. Widok na 360 stopni z La Torreta opowiada całą historię miasta bez jednej tablicy informacyjnej. Zamek jest bezpłatny: płacisz tylko za windę od strony Postiguet.

Miasto, w którym to, co najlepsze, jest za darmo: muzułmański zamek nad plażą, muzeum z obrazami Picassa i wolnym wstępem oraz promenada z sześciu milionów kostek mozaiki. Jak rozplanować dwa dni.
🎧 Na trasie Zamek Santa Bárbara i stare miastoAlicante zwykle traktuje się jak przystanek w drodze na plażę, a przy takim podejściu wypada niemal wszystko, co ciekawe. Miasto ma jedną z największych średniowiecznych twierdz w Hiszpanii, muzeum sztuki XX wieku, którego nikt się nie spodziewa, trzy nałożone na siebie warstwy historii i miejską plażę w centrum. Dwa dni wystarczą i z nawiązką się opłacą.
Rano: z góry na dół.
Zacznij od wjazdu windą na zamek Santa Bárbara, z wejścia wykutego w skale naprzeciwko plaży Postiguet. Zamek jest bezpłatny; płacisz tylko za windę. A na górze, w La Torreta, znajduje się najstarszy kamień całego zespołu: muzułmanie ufortyfikowali tę skałę w IX wieku.
Logika jest czysto geograficzna: to samotna skała wznosząca się sto sześćdziesiąt metrów nad portem i nic nie poruszało się wzdłuż tego wybrzeża bez wiedzy tych, którzy siedzieli tutaj. Zamek zdobyto 4 grudnia 1248 roku, w dniu św. Barbary, i święta została w jego nazwie.
Zejdź do środkowego obwodu murów, dzieła Filipa II, z niskimi, pochyłymi murami zaprojektowanymi tak, żeby pocisk się po nich ześlizgiwał: to fortyfikacja przeciw armatom, nie przeciw drabinom. Tam mieści się MUSA, Muzeum Miasta, które w pół godziny porządkuje całe zwiedzanie.
Potem zejdź pieszo przez park La Ereta do dzielnicy Santa Cruz: bielone wapnem domy, wszędzie doniczki i uliczki ze schodami, gdzie morze pojawia się nagle na końcu zaułka. Wyjdziesz obok kaplicy Santa Cruz na stare miasto.
Trzy obwody murów ułożone tarasowo, każdy z innego wieku. Widok na 360 stopni z La Torreta opowiada całą historię miasta bez jednej tablicy informacyjnej. Zamek jest bezpłatny: płacisz tylko za windę od strony Postiguet.
Wapno to nie tylko estetyka: było tanie, odbija słońce i dezynfekuje. To wciąż dzielnica mieszkańców, którzy podlewają kwiaty i wieszają pranie. Przyjdź wcześnie albo pod wieczór: w południe słońce na wapnie oślepia.
Pobierz aplikację i odkrywaj Alicante offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Zamek Santa Bárbara i stare miasto z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Wszystko trzy minuty od siebie.
Na starym mieście konkatedra San Nicolás to czysty styl herreriański: z zewnątrz surowy kamień bez jednej ozdoby, a w środku kopuła wysoka na prawie czterdzieści pięć metrów, która zalewa wszystko światłem. Nie wychodź bez zobaczenia krużganka: nie widać go z nawy i prawie nikt go nie znajduje.
Dwie minuty dalej jest MACA, i tu przychodzi niespodzianka: Picasso, Miró, Dalí, Chillida, Tàpies, Kandinsky, Chagall i Giacometti, a wstęp jest wolny. Kolekcja trafiła tutaj, bo artysta z Alicante, Eusebio Sempere, zgromadził prawie dwieście dzieł i podarował je swojemu miastu.
Obok jest MUBAG, w najbardziej okazałym pałacu Alicante z XVIII wieku, z czterema wiekami malarstwa i dziełami wypożyczonymi przez Muzeum Prado. Najważniejsze nazwisko tego domu to Emilio Varela, spadkobierca światła Sorolli, który został tutaj, zamiast wyjechać.
Na koniec zejdź o zmierzchu na Explanadę, kiedy całe miasto wychodzi na spacer. Pod stopami ponad sześć i pół miliona marmurowych kostek układających się w fale; nad głową cztery rzędy palm daktylowych.
Jedna z najlepszych kolekcji sztuki XX wieku w Hiszpanii, i to za darmo. Ekspozycja układa zwiedzanie wokół trzech idei: geometrii, abstrakcji i figuracji. Półtorej godziny wystarczy: muzeum jest małe i łatwe do ogarnięcia.
Falista nawierzchnia daje prawdziwe złudzenie optyczne: kiedy idziesz i patrzysz pod nogi, fale zdają się płynąć razem z tobą. Ułożono ją pod koniec lat pięćdziesiątych, choć wygląda, jakby była tu od zawsze.
Rano: port i centrum.
Zacznij od portu, bo to tu zaczęło się miasto: Alicante było portem, zanim stało się miastem. Stąd wypływał Fondillón, słodkie, długo leżakowane czerwone wino, które eksportowano do połowy Europy, a w 1858 roku kolej uczyniła z Alicante naturalny port Madrytu.
Idź dalej Explanadą aż do Casa Carbonell, najelegantszego budynku nadmorskiej promenady i zemsty w kamieniu: wzniósł go przemysłowiec z Alcoy, który poczuł się tam zlekceważony i postanowił zbudować tutaj możliwie najdroższy i najbardziej widoczny budynek, żeby było go widać ze statków.
Podejdź do Mercado Central, eklektycznej hali z elementami walenckiej secesji i prawie trzystoma stoiskami. Przyjdź rano, bo wtedy targ żyje. A dwie minuty dalej jest Plaza del 25 de Mayo z pomnikiem ofiar bombardowania, które w 1938 roku zabiło tu ponad trzysta osób.
Zakończ w MARQ, muzeum archeologicznym, które w 2004 roku zostało Europejskim Muzeum Roku i wymaga całego przedpołudnia. Zmieniło sposób opowiadania o archeologii: światła, dźwięk i sale, które się przeobrażają, prawie jak w inscenizacji teatralnej.
Fajardo i Juan Vidal, 1917-1921. Wciąż jest żołądkiem miasta. I kryje jego najgłębszą ranę: włoskie bombardowanie 25 maja 1938 roku, w środku przedpołudnia, gdy hala była pełna ludzi.
Europejskie Muzeum Roku 2004, w dawnym szpitalu z 1926 roku. Przechowuje to, co wydobyto z Lucentum, rzymskiego miasta, od którego pochodzi nazwa Alicante, a po tych ruinach można chodzić w Albuferecie.
Trzy możliwości.
Najprostsza opcja to plaża Postiguet, prawie kilometr piasku w samym centrum, z zamkiem w tle. Spójrz z brzegu na profil góry: rozróżnisz czoło, nos i podbródek. Mieszkańcy Alicante nazywają go Cara del Moro, czyli Twarz Maura.
Jeśli szukasz przestrzeni, plaża San Juan jest dwadzieścia minut tramwajem od Plaza de los Luceros i jest dużo szersza. Linia TRAM biegnie wzdłuż całego wybrzeża aż do Benidorm i Dénii.
Spokojna opcja to parki: park Canalejas, najstarszy w mieście, ze stuletnimi figowcami australijskimi, które tworzą nawę katedry z liści; i Plaza de Gabriel Miró, którą mieszkańcy Alicante nazywają Plaza de Correos, najchłodniejszy zakątek centrum.
A jeśli zostanie ci pół dnia, Tabarca: jedyna zamieszkana wyspa w regionie Walencji, pół godziny rejsu od mariny. To rezerwat morski, ma otoczony murami zespół z XVIII wieku, a Karol III zasiedlił ją genueńskimi rybakami.
Nazwa pochodzi od postigo, małej furty: tu stała jedna z mniejszych bram murów miejskich. W sierpniu nie ma gdzie szpilki wcisnąć i to cena za plażę w centrum. Poza szczytem sezonu wygląda zupełnie inaczej.
Z 1886 roku, na miejscu dawnych stoczni. Jego fikusy wypuszczają z gałęzi korzenie powietrzne, które po dotarciu do ziemi stają się nowymi podporami, i dlatego podnoszą płyty chodnika. Latem jedno z najchłodniejszych miejsc w centrum.
Tak, i to bez pośpiechu: zamek, stare miasto z dzielnicą Santa Cruz i konkatedrą, trzy muzea, Explanadę i plażę. W jeden dzień zobaczysz to, co najważniejsze, ale odpadną muzea, które są jedną z największych niespodzianek miasta. Przy trzech dniach zmieści się wycieczka na Tabarcę.
Sam zamek jest bezpłatny: płacisz tylko za windę, która jedzie z wejścia wykutego w skale naprzeciwko plaży Postiguet. Na górę możesz też wjechać samochodem drogą prowadzącą na szczyt albo wejść pieszo z dzielnicy Santa Cruz – to wymagający spacer, ale najpiękniejsza droga.
Tak. Wstęp jest wolny, a w kolekcji są Picasso, Miró, Dalí, Chillida, Tàpies, Kandinsky, Chagall i Giacometti. Trafiła tutaj, bo artysta z Alicante Eusebio Sempere zgromadził prawie dwieście dzieł ponad stu artystów i zamiast je sprzedać, podarował je swojemu miastu.
Tak, Postiguet: prawie kilometr piasku dziesięć minut pieszo z każdego miejsca w centrum, z górą i zamkiem w tle. Jeśli szukasz więcej przestrzeni, plaża San Juan jest dwadzieścia minut tramwajem od Plaza de los Luceros i jest dużo szersza.
Jeśli masz pół dnia, tak. To jedyna zamieszkana wyspa w regionie Walencji, pół godziny rejsu od mariny, i rezerwat morski z bardzo czystą wodą. Zachował się tam też otoczony murami zespół z XVIII wieku: Karol III kazał ją ufortyfikować i zasiedlić genueńskimi rybakami, którzy wcześniej byli w niewoli w tunezyjskiej Tabarce.
Wiosną i jesienią, ze względu na temperaturę i liczbę turystów. Czerwiec ma mocny atut: Hogueras de San Juan, wielkie święto miasta, uznane za wydarzenie o międzynarodowym znaczeniu turystycznym, z konstrukcjami z tektury i drewna, które płoną w noc 24., i z mascletás, ogłuszającymi pokazami petard, w każde południe na Plaza de los Luceros.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Alicante offline, kiedy chcesz.
