Πράθα ντα Κονστιτουθιόν
Στοές, σφυρήλατα μπαλκόνια και τα καλύτερα τραπεζάκια έξω της παλιάς συνοικίας. Εδώ βρισκόταν η αγορά της πόλης για πάνω από έναν αιώνα.

Μια συνοικία που κατεβαίνει από το κέντρο στο νερό σε σκαλοπάτια, με την εκκλησία που τινάχτηκε στον αέρα το 1809 και το λιμάνι των ψαράδων όπου γεννήθηκαν όλα.
🎧 Στη διαδρομή Το Κάσκο Βέγιο, η Κολεξιάτα και η Α ΠέδραΤο Κάσκο Βέγιο το γυρίζεις σε λίγο παραπάνω από μία ώρα, και σε αυτή τη διαδρομή περνάς από την αστική κεντρική πλατεία σε μια συνοικία ψαράδων με μεσαιωνικές στοές, κατεβαίνοντας συνέχεια. Είναι το παλιό Βίγο, αυτό που υπήρχε πριν η πόλη γκρεμίσει τα τείχη της και πλουτίσει από τη θάλασσα.
Η συνοικία αρχίζει από την Πόρτα ντο Σολ, που δεν είναι πύλη αλλά κατώφλι: από πάνω, το αστικό Ενσάντσε από λαξευμένο γρανίτη· από κάτω, τα στενά σοκάκια που κατρακυλούν ψάχνοντας το λιμάνι. Δεσπόζει ο Σιρένο, το γλυπτό του Φρανθίσκο Λέιρο του 1991 που δίχασε τους κατοίκους του Βίγο και σήμερα είναι το σύμβολό τους.
Πέντε λεπτά κατηφόρα βρίσκεται η Πράθα ντα Κονστιτουθιόν, το υπαίθριο σαλόνι της συνοικίας: στοές με πέτρινες καμάρες, σφυρήλατα μπαλκόνια και τραπεζάκια έξω. Κάτω από αυτές τις καμάρες χτυπούσε για πάνω από έναν αιώνα η κεντρική αγορά της πόλης, με τις φωνές των πωλητριών και τα καλάθια να ξεχειλίζουν.
Λεγόταν Πράθα ντα Βίλα και Πράθα Ρεάλ πριν πάρει το όνομα του Συντάγματος του Κάδιξ του 1812, της «Λα Πέπα», που ονομάστηκε έτσι επειδή ανακηρύχθηκε στις 19 Μαρτίου, ανήμερα του Αγίου Ιωσήφ. Αυτό το πήγαινε-έλα των ονομάτων είναι από μόνο του μια ανάγνωση της πολιτικής ιστορίας του 19ου αιώνα.
Σε ένα από τα κτίριά της βρισκόταν το παλιό Κονθέγιο, το δημαρχείο, που σήμερα έχει γίνει Κάσα Γκαλέγκα ντα Κουλτούρα. Και κάθε Μεγάλη Παρασκευή γίνεται εδώ το Σάντο Ενκόντρο, όταν οι μορφές της Παναγίας και του Χριστού «συναντιούνται» μέσα στο πλήθος.
Στοές, σφυρήλατα μπαλκόνια και τα καλύτερα τραπεζάκια έξω της παλιάς συνοικίας. Εδώ βρισκόταν η αγορά της πόλης για πάνω από έναν αιώνα.
«Η Κολεχιάτα» για όλους εδώ. Νεοκλασικός του 1816-1838, χτισμένος μετά την έκρηξη που κατέστρεψε τον γοτθικό το 1809. Φυλάει τον Χριστό της Νίκης.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Vigo χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Το Κάσκο Βέγιο, η Κολεξιάτα και η Α Πέδρα με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το Βίγο ήταν κατειλημμένο από τους Γάλλους και ήταν ακόμη μια κωμόπολη κλεισμένη μέσα σε τείχη. Στις 28 Μαρτίου 1809 οι κάτοικοι του Βίγο επιτέθηκαν στον περίβολο από την Πόρτα ντα Γκαμπόα, και πολλοί από όσους ήταν στην πρώτη γραμμή ήταν άνθρωποι της θάλασσας που είχαν βγει από το Ο Μπερμπές.
Λένε ότι ένας γέρος ναυτικός που τον έλεγαν Καρόλο έπεσε νεκρός προσπαθώντας να γκρεμίσει την πύλη με τσεκουριές, και ότι ήταν ο στρατιωτικός Μπερνάρδο Γκονθάλεθ δελ Βάλιε, γνωστός ως Κατσαμουΐνια από την ενορία όπου γεννήθηκε στην περιοχή του Ουρένσε, αυτός που κατάφερε να την περάσει. Εκείνη τη μέρα οι Γάλλοι παραδόθηκαν.
Το Βίγο ήταν η πρώτη πόλη της Ισπανίας που απελευθερώθηκε από τον εισβολέα, αν και η Γαλικία χρειάστηκε να ολοκληρώσει τη δουλειά ως τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς, στη μάχη του Πόντε Σαμπάιο, στις πύλες της ρίας.
Το 1809 όμως άφησε και μια τεράστια πληγή στην κληρονομιά της πόλης: την ίδια χρονιά εξερράγη μια πυριτιδαποθήκη κοντά στο Κάστρο και τινάχτηκε στον αέρα η παλιά γοτθική εκκλησία της πόλης. Ο συγκαθεδρικός ναός που βλέπεις σήμερα, νεοκλασικός και στιβαρός σχεδόν σαν φρούριο, χτίστηκε αργότερα, ανάμεσα στο 1816 και στο 1838.
Κάθε τέλη Μαρτίου το Κάσκο Βέγιο ντύνεται 1809 στη Φέστα ντα Ρεκονκίστα, με αγορά εποχής, αναπαραστάσεις της έφοδου και τους δρόμους γεμάτους για ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο. Είναι μία από τις ιστορικές γιορτές με τη μεγαλύτερη συμμετοχή στη Γαλικία.
Κατεβαίνοντας από τον συγκαθεδρικό ναό φτάνεις στην Α Πέδρα, τη λαϊκή ψυχή της συνοικίας: η αγορά όπως ήταν πάντα και η σειρά από πέτρινα τραπέζια όπου οι οστρέιρας πουλάνε στρείδια στο ύπαιθρο εδώ και πάνω από έναν αιώνα, ένα επάγγελμα που περνά από μητέρα σε κόρη.
Πρόσεξε το έδαφος καθώς κατεβαίνεις: πέτρα φθαρμένη και γυαλισμένη από εκατομμύρια βήματα, με ανηφόρες και σκαλοπάτια. Από εδώ ανεβοκατέβαινε για αιώνες η κίνηση του λιμανιού, με γυναίκες φορτωμένες με καλάθια ψάρια στο κεφάλι. Αυτή η κλίση είναι ο ομφάλιος λώρος ανάμεσα στη ρία και στην πόλη.
Και στο τέλος, κολλημένο στο νερό, το Ο Μπερμπές: πέτρινες στοές κάτω από τις οποίες μπάλωναν τα δίχτυα και έπλεκαν τους ψάθινους κιούρτους, γύρω από ένα λιμάνι που αναφέρεται σε έγγραφα από τον 12ο αιώνα. Μέχρι όχι πολύ παλιά, το νερό έφτανε σχεδόν ως την πόρτα.
Από αυτή τη χούφτα ταπεινά σπίτια βγήκε ένα από τα μεγάλα λιμάνια του κόσμου, και η ώθηση ήρθε απ' έξω: οι Καταλανοί αλατιστές ψαριών που από τον 18ο αιώνα έστησαν εδώ εργοστάσια για να αλατίζουν τη σαρδέλα, και που τους ακολούθησαν τα κονσερβοποιεία που γέμισαν το Βίγο με κονσέρβες, ναυπηγεία και εφοπλιστές.
Ο δρόμος των στρειδιών και η αγορά όπως ήταν πάντα. Μια ντουζίνα ανοιγμένη επιτόπου με ένα χτύπημα του μαχαιριού, λεμόνι και όρθιος. Τις Κυριακές, παζάρι.
Πέτρινες στοές γύρω από το παλιό λιμάνι του Σαν Χουλιάν, που αναφέρεται σε έγγραφα από τον 12ο αιώνα. Εδώ μπάλωναν τα δίχτυα και έπλεκαν τους κιούρτους.
Λίγο παραπάνω από μία ώρα για την εξωτερική διαδρομή, και γύρω στις δύο αν μπεις στον συγκαθεδρικό ναό και σταθείς να φας στρείδια στην Α Πέδρα. Είναι μια μικρή και πολύ κατακόρυφη συνοικία: κατεβαίνει από το κέντρο στο νερό σε σκαλοπάτια, οπότε το καλύτερο είναι να την κάνεις από πάνω προς τα κάτω, ξεκινώντας από την Πόρτα ντο Σολ.
Γιατί στις 28 Μαρτίου 1809 οι κάτοικοι του Βίγο ξεσηκώθηκαν και επιτέθηκαν στα τείχη από την Πόρτα ντα Γκαμπόα, και οι Γάλλοι παραδόθηκαν την ίδια μέρα. Πολλοί από όσους ήταν στην πρώτη γραμμή ήταν άνθρωποι της θάλασσας από το Μπερμπές. Η Γαλικία όμως δεν απελευθερώθηκε ολοκληρωτικά παρά τον Ιούνιο, στη μάχη του Πόντε Σαμπάιο.
Τινάχτηκε στον αέρα το 1809, όταν εξερράγη μια πυριτιδαποθήκη κοντά στο Κάστρο κατά τη διάρκεια του πολέμου με τους Γάλλους. Ήταν γοτθική εκκλησία και χάθηκε εντελώς. Ο συγκαθεδρικός ναός που βλέπεις σήμερα, νεοκλασικός και με καθαρές γραμμές, χτίστηκε αργότερα, ανάμεσα στο 1816 και στο 1838, έργο του Μελτσόρ ντε Πράδο ι Μαρίνιο.
Γιατί πριν γίνει συγκαθεδρικός ναός ήταν για αιώνες κολεγιακός ναός: μια σημαντική εκκλησία που, χωρίς να είναι έδρα επισκόπου, είχε το δικό της σώμα κανονικών που τη διοικούσαν και έψελναν τις ακολουθίες κάθε μέρα. Ο τίτλος ρίζωσε τόσο βαθιά στην τοπική ομιλία που το παρατσούκλι επέζησε της αναβάθμισης του 1959, όταν η επισκοπή μετονομάστηκε σε Τούι-Βίγο.
Η ετήσια επέτειος της απελευθέρωσης του 1809, στα τέλη Μαρτίου. Το Κάσκο Βέγιο ντύνεται με ρούχα της εποχής για ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο, με αγορά του 19ου αιώνα, αναπαραστάσεις της έφοδου στα τείχη και χιλιάδες μασκαρεμένους. Είναι μία από τις ιστορικές γιορτές με τη μεγαλύτερη συμμετοχή στη Γαλικία και αλλάζει εντελώς την επίσκεψη στη συνοικία.
Όχι. Η συνοικία πέρασε δεκαετίες υποβάθμισης, αλλά εδώ και χρόνια βρίσκεται σε πλήρη διαδικασία ανάπλασης και σήμερα είναι μία από τις πιο ζωντανές περιοχές της πόλης, με μικρά μαγαζιά, εργαστήρια καλλιτεχνών και τέχνη του δρόμου παντού. Οι προφυλάξεις είναι οι συνηθισμένες κάθε παλιάς πόλης.
Η Α Πέδρα, χωρίς αμφιβολία: ο δρόμος όπου οι οστρέιρας ανοίγουν στρείδια σε πέτρινα τραπέζια στο ύπαιθρο εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Μετά, οι στοές του Ο Μπερμπές, που είναι το ορατό ίχνος του λιμανιού των ψαράδων, καταγεγραμμένου από τον 12ο αιώνα, από το οποίο γεννήθηκε ολόκληρη η πόλη.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Vigo χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



