Ο οικισμός των κάστρων
Κυκλικά σπίτια της Εποχής του Σιδήρου με τρία ανακατασκευασμένα σπίτια και επεξηγηματικές πινακίδες. Η κυριολεκτική αρχή του Βίγο, ανοιχτή στο κοινό από το 2010.

Ένας οικισμός της Εποχής του Σιδήρου, ένα αστεροειδές μπαρόκ φρούριο και το καλύτερο σημείο θέας της ρίας, όλα στον ίδιο λόφο και για τον ίδιο λόγο: από εδώ βλέπεις τα πάντα να έρχονται.
🎧 Στη διαδρομή Το Μόντε ντο Κάστρο και το ΕνσάντσεΥπάρχουν λόφοι που εξηγούν ολόκληρες πόλεις, και αυτός είναι ένας από αυτούς. Στο Μόντε ντο Κάστρο εγκαταστάθηκαν οι άνθρωποι που ίδρυσαν το Βίγο πριν από είκοσι έξι αιώνες, και δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα οι στρατιωτικοί μηχανικοί της ισπανικής μοναρχίας διάλεξαν ακριβώς το ίδιο σημείο για ακριβώς τον ίδιο λόγο: από ψηλά ελέγχεις ολόκληρη τη ρία.
Οι πέτρινοι κύκλοι που πατάς στην κορυφή είναι κατόψεις σπιτιών όπου ζούσαν άνθρωποι πριν από πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια. Είναι ένα κάστρο, ένας οχυρωμένος οικισμός της Εποχής του Σιδήρου, κατοικημένος από τον 6ο αιώνα π.Χ. ως τον 2ο ή 3ο αιώνα της εποχής μας, ήδη στα ρωμαϊκά χρόνια.
Ζούσαν σε στρογγυλά πέτρινα σπίτια με στέγη από φυτά, προστατευμένοι από τείχη και τάφρους, καλλιεργώντας τις πλαγιές και κατεβαίνοντας στη θάλασσα για να ψαρέψουν και να εμπορευτούν. Σχεδόν οκτακόσια χρόνια συνεχούς κατοίκησης στο ίδιο σημείο.
Ολόκληρη η Γαλικία και ο βορράς της Πορτογαλίας είναι γεμάτοι κάστρα: μετριούνται κατά χιλιάδες και είναι το αρχαιότερο σημάδι ταυτότητας αυτής της περιοχής. Οι Ρωμαίοι ονόμασαν αυτή τη γη Gallaecia ακριβώς από τους Καλλαϊκούς, τους λαούς των κάστρων που την κατοικούσαν.
Το εκπληκτικό είναι πόσο αργά άνοιξε στο κοινό. Ο λόφος ήταν στρατιωτική ζώνη για αιώνες· οι ανασκαφές δεν άρχισαν παρά μόνο όταν ο στρατός τον παραχώρησε στην πόλη το 1934, και ο αρχαιολογικός χώρος άνοιξε ως υπαίθριο μουσείο —με τρία ανακατασκευασμένα σπίτια— μόλις τον Φεβρουάριο του 2010.
Κυκλικά σπίτια της Εποχής του Σιδήρου με τρία ανακατασκευασμένα σπίτια και επεξηγηματικές πινακίδες. Η κυριολεκτική αρχή του Βίγο, ανοιχτή στο κοινό από το 2010.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Vigo χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Το Μόντε ντο Κάστρο και το Ενσάντσε με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Είκοσι ένας αιώνες αργότερα, οι χοντροί και κεκλιμένοι τοίχοι από λαξευτή πέτρα του Φρουρίου ντο Κάστρο απαντούν σε μια άλλη τεχνολογία: το πυροβολικό με πυρίτιδα. Οι κατακόρυφοι μεσαιωνικοί τοίχοι γκρεμίζονταν μπροστά στα κανόνια, οπότε η σύγχρονη οχύρωση τους έκανε χαμηλούς και έσπασε την περίμετρο σε προμαχώνες που καλύπτουν ο ένας τον άλλον.
Από ψηλά σχηματίζει ένα ακανόνιστο αστέρι με τρεις ομόκεντρους δακτυλίους τειχών, σχεδιασμένο έτσι ώστε από κάθε σημείο να μπορείς να χτυπήσεις τον εχθρό χωρίς να αφήνεις νεκρές γωνίες. Είναι το σύστημα που λέγεται ιταλικό σύστημα οχύρωσης, που κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή στρατιωτική μηχανική από τον 16ο ως τον 19ο αιώνα.
Χτίστηκε βιαστικά και με φόβο. Ήταν η εποχή του Πολέμου της Πορτογαλικής Αποκατάστασης, όταν η Πορτογαλία πάλευε να αποσπαστεί από το ισπανικό Στέμμα, και το Βίγο —κολλημένο στα σύνορα και εκτεθειμένο από τη θάλασσα— βρέθηκε ξαφνικά στην πρώτη γραμμή.
Από το 1656 ως το 1665 χτίστηκαν ταυτόχρονα αυτό το φρούριο, το κάστρο του Σαν Σεμπαστιάν και το τείχος που έκλεινε την πόλη, με καταξιωμένους στρατιωτικούς μηχανικούς όπως ο Χουάν ντε Βιγιαρροέλ και οι αδελφοί Γκρούνενμπεργκ στα σχέδια. Το κάστρο του Σαν Σεμπαστιάν τελικά γκρεμίστηκε, και στο οικόπεδό του βρίσκεται σήμερα το δημαρχείο του Βίγο.
Ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι των κάστρων και οι μηχανικοί διάλεξαν αυτόν τον λόφο είναι ο ίδιος για τον οποίο ανεβαίνουν όλοι σήμερα: από το σημείο θέας ανοίγεται ολόκληρη η ρία του Βίγο, μία από εκείνες τις Ρίας Μπάισας που η θάλασσα έσπρωξε βαθιά στη στεριά σαν ένα απαλό και πράσινο φιόρδ.
Κάτω, το λιμάνι με τους γερανούς του· απέναντι, η ακτή του Μορράθο διάσπαρτη με λευκά χωριά· δεξιά, η γέφυρα του Ράντε, κάτω από τα νερά της οποίας βυθίστηκαν το 1702 τα γαλιόνια που γύριζαν από την Αμερική φορτωμένα ασήμι, αιφνιδιασμένα από έναν αγγλο-ολλανδικό στόλο.
Πάνω στο νερό επιπλέουν οι μπατέας, ξύλινες πλωτές εξέδρες από τις οποίες κρέμονται σχοινιά όπου μεγαλώνουν τα μύδια. Αυτές κάνουν τη ρία μία από τις μεγαλύτερες αποθήκες θαλασσινών στον κόσμο, και ο λόγος είναι γεωλογικός: οι Ρίας Μπάισας είναι ποτάμιες κοιλάδες που τις κατέκλυσε η θάλασσα, με προστατευμένα νερά και πολύ υψηλή βιολογική παραγωγικότητα.
Και στο βάθος, κλείνοντας το στόμιο, τα νησιά Θίες, που οι Ρωμαίοι τα έλεγαν Νησιά των Θεών και σήμερα είναι εθνικό πάρκο με περιορισμένη πρόσβαση, με άδεια και ημερήσιο όριο επισκεπτών. Η καλύτερη ώρα για να ανέβεις είναι το σούρουπο, με τον ήλιο να πέφτει ανάμεσα στα νησιά.
Μπαρόκ οχύρωση με προμαχώνες του 1656-1665, με τρεις δακτυλίους τειχών σχεδόν ακέραιους. Το γυρίζεις απ' έξω και από μέσα σε είκοσι λεπτά.
Ολόκληρη η ρία: λιμάνι, Μορράθο, γέφυρα του Ράντε, εξέδρες μυδιών και τα νησιά Θίες στο βάθος. Ελεύθερη πρόσβαση και η καλύτερη θέα σε όλη τη γαλικιανή ακτή.
Ένας οχυρωμένος οικισμός της Εποχής του Σιδήρου, με στρογγυλά πέτρινα σπίτια προστατευμένα από τείχη και τάφρους, χαρακτηριστικός του βορειοδυτικού τμήματος της χερσονήσου. Ολόκληρη η Γαλικία και ο βορράς της Πορτογαλίας είναι γεμάτοι από αυτά: μετριούνται κατά χιλιάδες. Οι Ρωμαίοι ονόμασαν αυτή τη γη Gallaecia ακριβώς από τους Καλλαϊκούς, τους λαούς των κάστρων που την κατοικούσαν.
Ήταν κατοικημένο από τον 6ο αιώνα π.Χ. περίπου ως τον 2ο ή 3ο αιώνα της εποχής μας, ήδη στα ρωμαϊκά χρόνια: σχεδόν οκτακόσια χρόνια συνεχούς κατοίκησης. Είναι η κυριολεκτική αρχή της πόλης, αν και μπορείς να το επισκεφθείς μόνο από τον Φεβρουάριο του 2010, όταν άνοιξε ως υπαίθριο μουσείο.
Γιατί είναι οχύρωση με προμαχώνες, η τεχνική απάντηση στο πυροβολικό με πυρίτιδα. Οι ψηλοί και κατακόρυφοι μεσαιωνικοί τοίχοι γκρεμίζονταν μπροστά στα κανόνια, οπότε τους έκαναν χαμηλούς, χοντρούς και κεκλιμένους, και η περίμετρος έσπασε σε προμαχώνες που καλύπτουν ο ένας τον άλλον για να μη μένουν νεκρές γωνίες.
Από το 1656 ως το 1665, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Πορτογαλικής Αποκατάστασης, όταν η Πορτογαλία πάλευε να αποσπαστεί από το ισπανικό Στέμμα και το Βίγο βρέθηκε στην πρώτη γραμμή λόγω της εγγύτητάς του στα σύνορα. Χτίστηκε ταυτόχρονα με το κάστρο του Σαν Σεμπαστιάν και το τείχος της πόλης, με καταξιωμένους στρατιωτικούς μηχανικούς στα σχέδια.
Ολόκληρη τη ρία του Βίγο: το λιμάνι με τους γερανούς του ακριβώς από κάτω, την ακτή του Μορράθο απέναντι, τη γέφυρα του Ράντε στα δεξιά, τις εξέδρες των μυδιών να επιπλέουν πάνω στο νερό και τα νησιά Θίες να κλείνουν το στόμιο στο βάθος. Είναι η θέα που συνοψίζει την πόλη και μάλλον η καλύτερη της γαλικιανής ακτής.
Ξύλινες πλωτές εξέδρες από τις οποίες κρέμονται σχοινιά όπου μεγαλώνουν τα μύδια κολλημένα πάνω τους. Αυτές κάνουν τη ρία μία από τις μεγαλύτερες αποθήκες θαλασσινών στον κόσμο. Λειτουργούν τόσο καλά λόγω της γεωλογίας του τόπου: οι Ρίας Μπάισας είναι ποτάμιες κοιλάδες που τις κατέκλυσε η θάλασσα, με προστατευμένα νερά και πολύ υψηλή βιολογική παραγωγικότητα.
Μιάμιση ώρα καλύπτει τα τρία χωρίς βιασύνη: μισή ώρα στον οικισμό των κάστρων, είκοσι λεπτά για να γυρίσεις τα τείχη του φρουρίου και τον υπόλοιπο χρόνο στο σημείο θέας. Η ανάβαση από το κέντρο είναι γύρω στα είκοσι λεπτά ανηφόρα, και υπάρχει ταξί αν προτιμάς να γλιτώσεις τα πόδια σου.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Vigo χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



