Είναι το σημείο θέας που συνοψίζει ολόκληρη την πόλη. Από το κιγκλίδωμα ανοίγεται ολόκληρη η ρία του Βίγο, μία από εκείνες τις Ρίας Μπάισας που η θάλασσα έσπρωξε βαθιά μέσα στη στεριά σαν ένα ήπιο και πράσινο φιόρδ, με το λιμάνι από κάτω, τα νησιά Θίες να κλείνουν το στόμιο του κόλπου και τις πλωτές εξέδρες των μυδιών να επιπλέουν πάνω στο νερό.
Τι ακριβώς βλέπεις
Ακριβώς από κάτω, το λιμάνι, ένα από τα σημαντικότερα της Ευρώπης στην αλιεία και στη διακίνηση εμπορευμάτων, με τους γερανούς και τα πλοία του. Απέναντι, η άλλη όχθη, εκείνη του Μορράθο, διάσπαρτη με λευκά χωριά.
Στα δεξιά, ακολουθώντας τη ρία προς τα μέσα, διακρίνεται η γέφυρα του Ράντε, εκείνη η λευκή και λυγερή καλωδιωτή γέφυρα που ράβει τις δύο όχθες. Και κάτω από αυτά τα νερά κρύβεται μια ιστορία για ταινία: το 1702 δόθηκε εκεί η Ναυμαχία του Ράντε, όταν ένας αγγλο-ολλανδικός στόλος αιφνιδίασε τα γαλιόνια που επέστρεφαν από την Αμερική φορτωμένα ασήμι, και πολλά βυθίστηκαν μαζί με τον θησαυρό τους.
Πάνω στο νερό επιπλέουν κάποιες σκούρες πλατφόρμες: είναι οι μπατέας, τα ιχθυοτροφεία μυδιών που κάνουν αυτή τη ρία μία από τις μεγαλύτερες αποθήκες θαλασσινών του κόσμου. Είναι ξύλινες κατασκευές από τις οποίες κρέμονται σχοινιά όπου το μύδι μεγαλώνει κολλημένο.
Και στο βάθος, κλείνοντας το στόμιο του κόλπου σαν φυσικός κυματοθραύστης, τα νησιά Θίες, σήμερα εθνικό πάρκο. Οι Ρωμαίοι τα έλεγαν Νησιά των Θεών, και η παραλία τους, η Ρόδας, έχει επιλεγεί περισσότερες από μία φορές ως η ωραιότερη του πλανήτη.
Μια πόλη που ζει με το πρόσωπο στον Ατλαντικό
Από εδώ καταλαβαίνεις το Βίγο με μια ματιά: μια πόλη που έζησε πάντα κοιτώντας τη θάλασσα, με την πλάτη στο βουνό. Όλα όσα υπήρξε —οικισμός του πολιτισμού των κάστρων, τειχισμένη κωμόπολη, πύλη της μετανάστευσης, μεγάλο αλιευτικό λιμάνι— περνούν από αυτή τη γραμμή του νερού.
Οι Ρίας Μπάισας είναι ποτάμιες κοιλάδες που τις κατέκλυσε η θάλασσα μετά την τελευταία εποχή των παγετώνων, όταν ανέβηκε η στάθμη του ωκεανού. Αυτή η γεωμετρία εξηγεί γιατί έχουν προστατευμένα νερά, λίγο κύμα και πολύ υψηλή βιολογική παραγωγικότητα: αυτό είναι που επιτρέπει τις πλωτές εξέδρες.
Οι Θίες προστατεύονται ακριβώς επειδή είναι εύθραυστες: δεν μπορεί να αποβιβαστεί όποιος θέλει, χρειάζεται άδεια και κάθε μέρα περιορίζεται το πόσοι άνθρωποι πατούν την άμμο. Δεν υπάρχουν αυτοκίνητα ούτε ξενοδοχεία, μόνο ένα κάμπινγκ και μονοπάτια, και γι' αυτό παραμένουν όπως είναι.
Η καλύτερη ώρα για να ανέβεις είναι το σούρουπο, με τον ήλιο να πέφτει στο στόμιο του κόλπου ανάμεσα στις Θίες. Είναι η καρτ ποστάλ που παίρνουν όλοι μαζί τους από το Βίγο, και σε αντίθεση με σχεδόν όλες τις καρτ ποστάλ, αυτή αξίζει τη φήμη της.
Μη χάσεις
Ολόκληρη η ρία με μια ματιά
Λιμάνι, Μορράθο, γέφυρα του Ράντε, πλωτές εξέδρες και τα νησιά Θίες να κλείνουν το στόμιο του κόλπου.
Οι μπατέας
Πλωτά ιχθυοτροφεία μυδιών που κάνουν αυτή τη ρία μία από τις μεγαλύτερες αποθήκες θαλασσινών του κόσμου.
Κάτω από το νερό υπάρχει θησαυρός
Το 1702, η Ναυμαχία του Ράντε βύθισε γαλιόνια φορτωμένα με το ασήμι της Αμερικής.
Τα Νησιά των Θεών
Έτσι έλεγαν οι Ρωμαίοι τις Θίες. Σήμερα εθνικό πάρκο, με πρόσβαση περιορισμένη μέσω άδειας.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Βίγο
Βρίσκεται στην κορυφή του Πάρκε ντο Κάστρο, δύο λεπτά από τον οικισμό του πολιτισμού των κάστρων και από το φρούριο. Τα τρία τα βλέπεις στην ίδια ανάβαση.
Η πρόσβαση είναι ελεύθερη και οποιαδήποτε ώρα, και η στάση κρατά δεκαπέντε ή είκοσι λεπτά, συν όσο θέλεις να μείνεις. Αν έχεις χρόνο για ένα μόνο πράγμα στο Βίγο, ας είναι αυτό.
Κατεβαίνοντας φτάνεις στην Πράθα ντε Εσπάνια και στο Ενσάντσε, ή στο Κάσκο Βέγιο από την άλλη πλευρά. Αξίζει να ανέβεις στην αρχή της μέρας για να προσανατολιστείς και να ξαναγυρίσεις στο τέλος για το σούρουπο.
Συχνές ερωτήσεις
Τι κρύβει εκείνο το κομμάτι της ría, του Ράντε;
Μια ιστορία για σινεμά. Εκεί, στο στενό του Ράντε, δόθηκε το 1702 η Ναυμαχία του Ράντε: ένας αγγλοολλανδικός στόλος αιφνιδίασε τις ισπανικές γαλέρες που επέστρεφαν από την Αμερική φορτωμένες ασήμι, και πολλές βυθίστηκαν με τον θησαυρό τους στον βυθό της ría. Εκείνο το βυθισμένο χρυσάφι έδωσε τόση τροφή για κουβέντα που ακόμη και ο Ιούλιος Βερν το έβαλε στο «Είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα»: ο πλοίαρχος Νέμο γεμίζει τα σεντούκια του Ναυτίλου με τον θησαυρό του Βίγο. Κυνηγοί θησαυρών τον έψαχναν επί αιώνες.
Γιατί είναι τόσο ξεχωριστά τα Θίες;
Ήδη οι Ρωμαίοι τα κοίταζαν με σεβασμό: τα έλεγαν Νησιά των Θεών. Και σήμερα, ακριβώς επειδή είναι τόσο εύθραυστα, δεν μπορεί να αποβιβαστεί όποιος θέλει: χρειάζεσαι άδεια και κάθε μέρα περιορίζεται ο αριθμός των ανθρώπων που πατούν την άμμο. Ούτε αυτοκίνητα ούτε ξενοδοχεία, μόνο ένα κάμπινγκ και μονοπάτια. Γι' αυτό παραμένουν τόσο παρθένα. Το να μπορείς να περάσεις με πλοίο ως εκεί είναι, για μένα, από τα καλύτερα πράγματα που μπορείς να κάνεις στο Βίγο.
