Γιγάντιες μανόλιες με σκούρα γυαλιστερά φύλλα, που την άνοιξη σκεπάζονται με λευκά λουλούδια στο μέγεθος πιάτου. Είναι ο πρώτος δημόσιος κήπος που απέκτησε το Βίγο, χαραγμένος στα τέλη του 19ου αιώνα, και το σχήμα του —μακρύ, επίπεδο και στενό, σαν τραβηγμένο με το νήμα— έχει μια εξήγηση που τα λέει όλα.
Όλο αυτό το έδαφος κερδήθηκε από τη θάλασσα
Παλιά η ακτή έφτανε ακριβώς ως εδώ. Ό,τι σήμερα είναι στεριά και κήπος, πριν από ενάμιση αιώνα ήταν νερό ή παραλία. Η πόλη επιχωμάτωσε, ισοπέδωσε και φύτεψε, και έτσι γεννήθηκε ο πρώτος τόπος όπου οι κάτοικοι του Βίγο μπορούσαν να κάνουν περίπατο στη σκιά χωρίς να λερώνουν τα παπούτσια τους με λάσπη.
Αυτός είναι ο λόγος για το μακρόστενο σχήμα του: ακολουθεί τη γραμμή του παλιού μετώπου του νερού. Το Βίγο κερδίζει εδώ και διακόσια χρόνια μέτρα από τη θάλασσα για να μεγαλώσει το λιμάνι και την πόλη, και αυτός ο κήπος είναι η πρώτη από εκείνες τις επιχειρήσεις.
Για γενιές ήταν το σαλόνι της πόλης: ο περίπατος της Κυριακής, της φιλαρμονικής και του φλερτ των ζευγαριών. Είναι ο ίδιος ρόλος που έπαιξαν οι αλαμέδες σε δεκάδες ισπανικές πόλεις του 19ου αιώνα.
Άλλαξε όνομα ανάλογα με το πώς φυσούσαν οι άνεμοι της πολιτικής, και από το 1935 λέγεται επίσημα πλατεία Κομποστέλα, αν και για τους ντόπιους θα είναι πάντα η Αλαμέδα. Και περιέργως, λεύκες δεν υπάρχουν καθόλου: αλαμέδα ήταν αρχικά ένας περίπατος φυτεμένος με λεύκες (álamos), και το όνομα κατέληξε να σημαίνει οποιονδήποτε δεντροφυτεμένο περίπατο.
Αιωνόβιες μανόλιες και καμέλιες
Εδώ κάνουν κουμάντο οι μανόλιες, με εκείνο το δερματώδες φύλλο σε ένα πράσινο σχεδόν μαύρο, και οι καμέλιες. Πολλά από αυτά τα δέντρα ξεπερνούν τον αιώνα ζωής και έχουν δει να περνά από κάτω τους μια ολόκληρη πόλη.
Η καμέλια δεν είναι αυτόχθονη, αν και στη Γαλικία έτσι μοιάζει. Ήρθε από την Κίνα και την Ιαπωνία, έφτασε πριν από περίπου δύο αιώνες χάρη στην αριστοκρατία, που τη φύτευε στους κήπους των αρχοντικών της, των γαλικιανών πάθο, για να επιδειχθεί, και βρήκε ένα ήπιο και υγρό κλίμα που της ταιριάζει θαυμάσια.
Ρίζωσε τόσο καλά, που σήμερα η Γαλικία είναι μία από τις μεγάλες περιοχές της καμέλιας στην Ευρώπη, με ειδικές διαδρομές σε αρχοντικά και ιστορικούς κήπους και ανθοφορία ακριβώς στην καρδιά του χειμώνα, όταν σχεδόν τίποτε άλλο δεν ανθίζει.
Στον κήπο βρίσκεται επίσης το άγαλμα του Μέντεθ Νούνιεθ, Γαλικιανού ναυτικού του 19ου αιώνα, του οποίου η φράση «καλύτερα τιμή χωρίς πλοία παρά πλοία χωρίς τιμή» έμεινε στην ιστορία. Το Βίγο τον αγαπά ιδιαίτερα: γεννήθηκε εδώ, το 1824.
Μη χάσεις
Ο πρώτος δημόσιος κήπος του Βίγο
Χαράχτηκε στα τέλη του 19ου αιώνα σε έδαφος κερδισμένο από τη θάλασσα: ως εδώ έφτανε η ακτή.
Λέγεται πλατεία Κομποστέλα
Επίσημα από το 1935, αλλά κανείς ντόπιος δεν τη λέει έτσι. Και λεύκες δεν υπάρχουν καθόλου.
Αιωνόβιες μανόλιες
Πολλές ξεπερνούν τον αιώνα ζωής. Λευκά λουλούδια στο μέγεθος πιάτου την άνοιξη.
Οι καμέλιες ήρθαν από την Ασία
Από την Κίνα και την Ιαπωνία, πριν από δύο αιώνες, χάρη στους ευγενείς. Ανθίζουν στην καρδιά του χειμώνα.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Βίγο
Βρίσκεται ανάμεσα στο Κάσκο Βέγιο και στο λιμάνι, στην περιοχή του Μοντέρο Ρίος. Είναι η στάση για σκιά στη διαδρομή του παραλιακού μετώπου και λειτουργεί πολύ καλά ως διάλειμμα.
Είναι δεκαπέντε ή είκοσι λεπτά, και αξίζει να καθίσεις λίγο. Από εδώ βλέπεις τη ρία και σε δυο λεπτά φτάνεις στην Α Λάξε και στον θαλάσσιο σταθμό.
Η φυσική διαδρομή συνεχίζει από το Μοντέρο Ρίος ως τον Ρεάλ Κλουμπ Νάουτικο και ανεβαίνει μετά στο MARCO, στην καρδιά της Ρούα ντο Πρίνθιπε. Ένα μεγάλο μισό της μέρας για όλο το κομμάτι.
Συχνές ερωτήσεις
Από πού βγήκαν τόσες καμέλιες στη Γαλικία;
Δεν είναι από εδώ, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται: η καμέλια ήρθε από πολύ μακριά, από την Κίνα και την Ιαπωνία, και έφτασε στη Γαλικία πριν από κάπου δύο αιώνες, από τα χέρια των ευγενών, που τη φύτευαν στους κήπους των αρχοντικών τους για να επιδειχθούν. Βρήκε ένα ήπιο και υγρό κλίμα που της ταιριάζει θαυμάσια, και ρίζωσε τόσο καλά που σήμερα έχουμε ακόμη και μια Διαδρομή της Καμέλιας ανάμεσα σε αρχοντικά και κήπους. Κοίταξέ τη μέσα στον χειμώνα, όταν η μισή Ευρώπη είναι γυμνή: εδώ ανθίζει σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Γιατί τη λέμε Αλαμέδα αφού δεν υπάρχουν λεύκες;
Καλή ερώτηση, γιατί λεύκες, αυτό που λέμε λεύκες, εδώ δεν θα δεις καμία. Η λέξη προέρχεται ακριβώς από εκεί, από το «άλαμο», τη λεύκα: μια αλαμέδα ήταν αρχικά ένας περίπατος φυτεμένος με λεύκες, και με τον καιρό άρχισαν να λένε έτσι κάθε περίπατο με δέντρα για σκιά. Εδώ αυτές που κάνουν κουμάντο είναι οι μανόλιες και οι καμέλιες, αλλά το όνομα έμεινε κολλημένο. Πράγματα της γλώσσας, που μερικές φορές κρατά την ανάμνηση δέντρων που δεν υπάρχουν πια.
