Μια γρανιτένια πρόσοψη σοβαρή και συμμετρική, με τον αέρα κτιρίου που επιβάλλει σεβασμό. Και δικαίως: αυτό το μέγαρο δεν γεννήθηκε για την τέχνη, γεννήθηκε για να κλείνει μέσα ανθρώπους. Για πάνω από έναν αιώνα αυτοί οι τοίχοι ήταν φυλακή και δικαστήριο, και από το 2002 είναι το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Βίγο.
Φυλακή, δικαστήριο και φυλάκιο
Το κτίριο σχεδιάστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, η μελέτη εγκρίθηκε το 1861 και ολοκληρώθηκε το 1880, από τον αρχιτέκτονα Χοσέ Μαρία Ορτίθ ι Σάντσεθ. Σχεδιάστηκε ως φυλακή και κατέληξε να είναι και δικαστήριο, με τις αίθουσες δικαιοσύνης του, τα κελιά του και ένα φυλάκιο για τους φρουρούς.
Η αυστηρότητά του δεν είναι υφολογικό ατύχημα: η σωφρονιστική αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα επιδίωκε σκόπιμα να μεταδίδει από τον δρόμο την εξουσία του κράτους. Συμμετρία, γρανίτης, λίγα ανοίγματα και μια πύλη που επιβάλλεται είναι το λεξιλόγιο αυτού του σκοπού.
Για γενιές, από αυτή την πόρτα έμπαιναν κρατούμενοι και έβγαιναν ποινές. Το ότι ένα τέτοιο κτίριο είναι φυτεμένο στη μέση της Ρούα ντο Πρίνθιπε, του πιο χαρούμενου και εμπορικού δρόμου του Βίγο, δημιουργεί μια αντίθεση που η πόλη έμαθε να απολαμβάνει.
Εκεί όπου τιμωρούσαν, σήμερα εκθέτουν
Όταν πια άδειασε και έμεινε αχρησιμοποίητο, η πόλη αποφάσισε να το αλλάξει εντελώς: αποκαταστάθηκε σε βάθος και το 2002 ξανάνοιξε ως μουσείο σύγχρονης τέχνης, ένας από τους πολιτιστικούς χώρους αναφοράς της Γαλικίας.
Σπάνια ένα κτίριο κάνει μια τόσο ολοκληρωμένη στροφή. Εκεί όπου άλλοτε δίκαζαν και τιμωρούσαν, σήμερα εκθέτουν ιδέες, προκλήσεις και ελευθερία, και η αποκατάσταση διατήρησε αρκετά από τη δομή της φυλακής ώστε να τη νιώθει ο επισκέπτης.
Το MARCO δεν έχει μόνιμη συλλογή κρεμασμένη στους τοίχους του: το δικό του είναι οι περιοδικές εκθέσεις, που αλλάζουν κάθε σεζόν. Αυτό σημαίνει ότι σχεδόν ποτέ δεν θα δεις το ίδιο πράγμα δύο φορές και ότι καλό είναι να κοιτάξεις το πρόγραμμα πριν πας.
Είναι τέχνη του τώρα, από εκείνη που σε βάζει να σκεφτείς και καμιά φορά σε φέρνει λίγο σε αμηχανία, με μια επιμελητική γραμμή αρκετά απαιτητική για το μέγεθος της πόλης. Αν σε ενδιαφέρει η σύγχρονη τέχνη, είναι από τις καλύτερες στάσεις του βορειοδυτικού τμήματος της χερσονήσου.
Μη χάσεις
Γεννήθηκε για να κλείνει μέσα ανθρώπους
Μελέτη που εγκρίθηκε το 1861 και ολοκληρώθηκε το 1880, του Χοσέ Μαρία Ορτίθ ι Σάντσεθ.
Φυλακή και δικαστήριο μαζί
Με αίθουσες δικαιοσύνης, κελιά, ακόμη και ένα φυλάκιο για τους φρουρούς.
Μουσείο από το 2002
Αποκαταστάθηκε σε βάθος και ξανάνοιξε ως ένας από τους πολιτιστικούς χώρους αναφοράς της Γαλικίας.
Μόνο περιοδικές εκθέσεις
Δεν έχει μόνιμη συλλογή: το πρόγραμμα αλλάζει κάθε σεζόν. Κοίτα το πριν πας.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Βίγο
Βρίσκεται στην καρδιά της Ρούα ντο Πρίνθιπε, της εμπορικής πεζοδρομημένης αρτηρίας, οπότε περνάς από μπροστά του κάνοντας τη βόλτα στο κέντρο. Δεν υπάρχει τρόπος να το χάσεις.
Η επίσκεψη κρατά από μία ώρα ως μιάμιση, ανάλογα με το τι εκτίθεται. Έλεγξε το πρόγραμμα και τα ωράρια πριν πας, γιατί, αφού δεν υπάρχει μόνιμη συλλογή, όλα εξαρτώνται από την περιοδική έκθεση.
Από εδώ, κατεβαίνοντας, φτάνεις στην Πόρτα ντο Σολ και στο Κάσκο Βέγιο· ανεβαίνοντας, στην Πράθα ντε Εσπάνια και στο Ενσάντσε, την αστική επέκταση. Και πέντε λεπτά μακριά είναι το παραλιακό μέτωπο με την Αλαμέδα.
Συχνές ερωτήσεις
Τι είδους τέχνη θα δω μέσα;
Τέχνη του σήμερα, από εκείνη που σε βάζει σε σκέψεις και μερικές φορές σε φέρνει και λίγο σε αμηχανία. Το MARCO δεν έχει μόνιμη συλλογή κρεμασμένη στους τοίχους του: το δικό του είναι οι περιοδικές εκθέσεις, που αλλάζουν κάθε σεζόν. Αυτό σημαίνει ότι σχεδόν ποτέ δεν θα δεις το ίδιο πράγμα δύο φορές, και ότι κάθε φορά που θα ξανάρθεις θα σε περιμένει κάτι διαφορετικό. Φωτογραφία, εγκαταστάσεις, βίντεο, γλυπτική... ό,τι ψήνεται στη σύγχρονη τέχνη περνά από εδώ. Ένα πολύ σοβαρό κτίριο για τις πιο τολμηρές ιδέες.
Και αυτός ο τόσο ζωντανός δρόμος τι είναι;
Βρίσκεσαι στην καρδιά της Ρούα ντο Πρίνθιπε, του πιο βιγκουέζικου δρόμου απ' όλους: του δρόμου για ψώνια, για βόλτα και για να σε δουν εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Είναι η εμπορική αρτηρία του κέντρου, πάντα γεμάτη κόσμο. Και πρόσεξε την αντίθεση: ο πιο χαρούμενος και θορυβώδης δρόμος της πόλης έχει, φυτεμένο στη μέση, αυτό το πέτρινο αρχοντικό φορτωμένο ιστορία. Η ζωή στο φουλ απ' έξω και, μέσα, η ηχώ άλλων εποχών. Πολύ του Βίγο αυτό, να τα ανακατεύει όλα χωρίς δράματα.
