Valencia · Τι να δεις

Λουτρά Λας Αρένας

Balneario de Las Arenas

Μια λευκή πρόσοψη με κιονοστοιχία, όψη κλασικού ναού και τη Μεσόγειο μπροστά. Το Μπαλνεάριο δε Λας Αρένας άνοιξε το 1898, όταν το μπάνιο στη θάλασσα ήταν σχεδόν ιατρική συνταγή και η καλή κοινωνία της Βαλένθια ερχόταν με το τραμ για να κάνει τα μπάνια της, να περπατήσει κάτω από τις στοές και να φανεί. Σήμερα είναι ξενοδοχείο πολυτελείας, αλλά διατηρεί ανέπαφη την πρόσοψη και τη χειρονομία: εδώ άρχιζαν οι θερινές διακοπές και τελείωνε η συνοικία των ψαράδων.

Όταν το μπάνιο ήταν φάρμακο

Στα τέλη του 19ου αιώνα, τα θαλάσσια λουτρά συνταγογραφούνταν για τις υποτιθέμενες θεραπευτικές τους ιδιότητες, και όλη η ισπανική ακτή γέμισε λουτρικές εγκαταστάσεις με γιατρό, καμπίνες και ρυθμισμένα ωράρια. Δεν πήγαινες στην παραλία για να διασκεδάσεις: πήγαινες για να κάνεις τα λουτρά σου, και υπήρχε πρωτόκολλο.

Άντρες και γυναίκες κολυμπούσαν χωριστά, σε διαφορετικές ζώνες, σκεπασμένοι σχεδόν από την κορφή ως τα νύχια με μακρύτατα μαγιό, και υπήρχαν τροχήλατες καμπίνες που έμπαιναν στο νερό ώστε οι κυρίες να μπαίνουν χωρίς να τις βλέπει κανείς. Η σεμνοτυφία της εποχής έκανε την παραλία ένα αρκετά περίπλοκο σύστημα κοινωνικής μηχανικής.

Το αρχικό λουτρικό συγκρότημα του 1898 ήταν αρκετά πιο ταπεινό από αυτό που βλέπεις σήμερα. Η μεγάλη πρόσοψη με τους κίονες είναι του 1917 περίπου, έργο του αρχιτέκτονα Φρανθίσκο Μόρα, και ανήκει πια σε άλλη εποχή: σε αυτήν όπου οι καλοκαιρινές διακοπές είχαν καθιερωθεί ως αστική αναψυχή και ως σημάδι κοινωνικής θέσης.

Το σύνορο ανάμεσα σε δύο κόσμους

Αυτό το κτίριο σημαδεύει ένα κοινωνικό όριο που μπορείς να το περπατήσεις. Από τη μία πλευρά ήταν το Καμπανιάλ, η συνοικία των ψαράδων με τα χαμηλά σπίτια με πλακάκια και τις καλύβες της· από την άλλη άρχιζε η ζώνη παραθερισμού της αστικής τάξης, με βίλες, εστιατόρια και παραλιακό περίπατο.

Οι δύο κόσμοι μοιράζονταν την ίδια άμμο χωρίς να ανακατεύονται εντελώς. Η λωρίδα με τις βίλες και τα λουτρά γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα με τον ερχομό του τραμ, που έφερε την παραλία μισή ώρα από το κέντρο και δημιούργησε για πρώτη φορά τη σύγχρονη ιδέα να πηγαίνεις στη θάλασσα για ευχαρίστηση.

Και υπάρχει ένα ακόμα στρώμα που καλό είναι να ξέρεις: κατά τον εμφύλιο πόλεμο, αυτή η περιοχή βομβαρδίστηκε λόγω της γειτνίασής της με το λιμάνι, και το θαλάσσιο μέτωπο άλλαξε πολύ στα μεταπολεμικά χρόνια. Το λουτρικό συγκρότημα λειτούργησε ως τέτοιο μέχρι αρκετά μέσα στον 20ό αιώνα και ύστερα πέρασε δεκαετίες παρακμής πριν μετατραπεί σε ξενοδοχείο.

Μη χάσεις

Η κιονοστοιχία του 1917

Το αρχικό λουτρικό συγκρότημα του 1898 ήταν ταπεινό. Η μεγάλη κλασική πρόσοψη είναι του Φρανθίσκο Μόρα, είκοσι χρόνια αργότερα.

Λουτρά με πρωτόκολλο

Άντρες και γυναίκες χωριστά, μαγιό ως τους αστραγάλους και τροχήλατες καμπίνες για να μπαίνουν οι κυρίες στο νερό χωρίς να τις βλέπουν.

Το κοινωνικό σύνορο

Από τη μία πλευρά η συνοικία των ψαράδων, από την άλλη οι βίλες των παραθεριστών. Μοιράζονταν την άμμο χωρίς να ανακατεύονται.

Το τραμ άλλαξε την παραλία

Έφερε τη θάλασσα μισή ώρα από το κέντρο και εφηύρε τη σύγχρονη ιδέα να πηγαίνεις στην παραλία για ευχαρίστηση.

Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Βαλένθια

Βρίσκεται στην αρχή του παραλιακού περιπάτου, ανάμεσα στο Καμπανιάλ και την Παραλία της Μαλβαρρόσα. Είναι το σημείο όπου τελειώνει η συνοικία και αρχίζει η παραλία, και γι' αυτό λειτουργεί καλά ως άρθρωση της διαδρομής.

Το εσωτερικό είναι ξενοδοχείο και δεν επισκέπτεται, αλλά οι κήποι και η περιοχή της εισόδου φαίνονται από τον δρόμο και η πρόσοψη αξίζει τη στάση. Πέντε λεπτά αρκούν.

Το σχέδιο που δίνει νόημα σε όλη αυτή την περιοχή είναι να την περπατήσεις από νότο προς βορρά: το Καμπανιάλ με τα σπίτια με πλακάκια, το λουτρικό συγκρότημα, η Μαλβαρρόσα και, στο τέλος, το Σπίτι-Μουσείο Μπλάσκο Ιμπάνιεθ, όπου ο συγγραφέας έκανε όλα αυτά λογοτεχνία. Είναι σαράντα λεπτά επίπεδου περιπάτου με τη θάλασσα πάντα στα δεξιά σου.

Συχνές ερωτήσεις

Αυτό το τόσο επιβλητικό κτίριο είναι το αρχικό του 1898;

Όχι ακριβώς, και αυτή είναι η λεπτομέρεια που λίγοι ξέρουν. Τα λουτρά άνοιξαν το 1898, ναι, αλλά ήταν πιο μετριοπαθή. Η μεγάλη πρόσοψη με τους κίονες που κοιτάζεις ήρθε αργότερα, γύρω στο 1917, έργο του αρχιτέκτονα Φρανθίσκο Μόρα. Δηλαδή αυτό που βλέπεις είναι στην πραγματικότητα η δεύτερη εκδοχή, η πολυτελής, όταν το μέρος είχε ήδη γίνει της μόδας και έπρεπε να φανεί αντάξιο. Η φιλοδοξία μεγάλωσε μαζί με την πελατεία.

Και πώς έκανε μπάνιο εδώ ο κόσμος τότε;

Με μια σεμνοτυφία που σήμερα θα μας έκανε να γελάμε. Άντρες και γυναίκες έκαναν μπάνιο χωριστά, σε διαφορετικές ζώνες, και έμπαιναν στο νερό σκεπασμένοι σχεδόν από την κορφή ως τα νύχια, με μακρύτατα μαγιό. Υπήρχαν ακόμη και καμπινάκια για να αλλάζεις χωρίς να σε δει κανείς. Καθόλου ξάπλα στον ήλιο: λίγα λεπτά κύματα, σε ορισμένες ώρες, και πάλι στη σκιά. Ένας πολύ διαφορετικός τρόπος να καταλαβαίνεις τη θάλασσα, έτσι δεν είναι;

Ανακάλυψε την πόλη Valencia και άκουσέ την με τον δικό σου ρυθμό

Γύρισέ την με ντόπιους ξεναγούς, με τον δικό σου ρυθμό και χωρίς σύνδεση.

Εφαρμογή Viavoy

Άλλα μέρη στην πόλη Valencia

Βασιλική της Παναγίας των Εγκαταλελειμμένων

Σπίτι-Μουσείο Μπλάσκο Ιμπάνιεθ

Καθεδρικός ναός της Βαλένθια

Κέντρο Σύγχρονου Πολιτισμού Κάρμε

Μιγκελέτε

Εκκλησία των Αγίων Ιωάννηδων