Τη λένε Λεωφόρο του Μηλίτη, και σε λίγα μόνο μέτρα στριμώχνονται πάνω από μια ντουζίνα μηλιτοποτεία, το ένα μετά το άλλο. Ο ήχος στο βάθος είναι αλάνθαστος: το ρεύμα του μηλίτη που πέφτει από ψηλά πάνω στο χείλος του ποτηριού. Και το όνομα προέρχεται από τους Γάλλους προσκυνητές του Δρόμου.
Ο δρόμος των Γασκόνων
Ήταν ένας δρόμος έξω από τα τείχη που οδηγούσε στην Πύλη των Γασκόνων του τείχους, και εδώ εγκαταστάθηκαν οι Γάσκονες, όπως αποκαλούσαν τους Γάλλους προσκυνητές και εμπόρους του Δρόμου του Σαντιάγο, που έστηναν τις δουλειές τους ακριβώς στις πύλες της πόλης.
Έτσι η σημερινή φασαρία δεν είναι μοντέρνα επινόηση: κάτω από αυτά τα πόδια υπάρχουν αιώνες παράδοσης στην εστίαση, από εκείνους τους προσκυνητές ως τις παρέες φίλων που γεμίζουν τα τραπεζάκια έξω τα σαββατοκύριακα.
Αυτό το μοτίβο —συνοικία ξένων με εμπορική δραστηριότητα δίπλα στην πύλη του τείχους— επαναλαμβάνεται σε όλες τις πόλεις του Δρόμου. Στην Παμπλόνα συνέβη το ίδιο με τον οικισμό του Σαν Θερνίν, που τον κατοίκησαν Φράγκοι.
Τις Πέμπτες, εκτός καλοκαιριού, στα τσίγρες (τα λαϊκά μηλιτοποτεία) τραγουδιούνται τα παλιά τραγούδια του μηλιτοποτείου, γιατί εδώ το πιοτό και το τραγούδι πήγαιναν πάντα χέρι χέρι.
Εσκανθιάρ, εσπαλμάρ και το κουλέτε
Ο φυσικός αστουριανός μηλίτης δεν έχει πρόσθετο ανθρακικό. Γι' αυτό σερβίρεται με την τεχνική «εσκανθιάρ»: χύνεται από ψηλά ώστε το ρεύμα να χτυπήσει το χείλος του ποτηριού, να σπάσει και να αεριστεί. Εδώ αυτό το λένε «εσπαλμάρ», και είναι αυτό που ξυπνά το άρωμά του.
Η πρακτική συνέπεια είναι ότι πρέπει να τον πιεις αμέσως, πριν ξεθυμάνει. Γι' αυτό σερβίρεται λίγο υγρό κάθε φορά —ένα «κουλίν»— και πίνεται μονορούφι.
Και πάντα αφήνεις ένα δάχτυλο στο ποτήρι, το «κουλέτε», για να ξεπλύνεις το χείλος από όπου ήπιες πριν το δώσεις στον επόμενο. Το ρίχνεις στο πάτωμα ή στο αυλάκι του μηλιτοποτείου, και από εκεί βγαίνει αυτή η μυρωδιά μήλου που σε υποδέχεται μόλις περάσεις την πόρτα.
Ο μηλίτης δεν παραγγέλνεται για έναν: μοιράζεται. Ένα μπουκάλι, ένα ποτήρι που γυρίζει από χέρι σε χέρι, και κουβέντα χωρίς να κοιτάς το ρολόι. Το να πίνεις από ατομικό ποτήρι εδώ θεωρείται, απλούστατα, παράξενο.
Μη χάσεις
Η Λεωφόρος του Μηλίτη
Πάνω από μια ντουζίνα μηλιτοποτεία σε λίγα μόνο μέτρα, το ένα μετά το άλλο.
Το όνομα προέρχεται από τον Δρόμο
Εδώ εγκαταστάθηκαν οι Γάσκονες, Γάλλοι προσκυνητές και έμποροι, δίπλα στην πύλη του τείχους.
Σερβίρεται από ψηλά για να αεριστεί
Ο φυσικός μηλίτης δεν έχει ανθρακικό: πέφτοντας και χτυπώντας το ποτήρι σπάει και ξυπνά το άρωμα.
Το κουλέτε
Το δάχτυλο που αφήνεις στο ποτήρι για να ξεπλύνεις το χείλος πριν το δώσεις στον επόμενο.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Οβιέδο
Βρίσκεται στην άκρη της παλιάς πόλης, λίγα λεπτά από την πλατεία του Φοντάν και από τη Φονκαλάδα, την προρομανική κρήνη του 9ου αιώνα.
Δεν είναι στάση για επίσκεψη αλλά για φαγητό: κράτησε τουλάχιστον μιάμιση ώρα. Λειτουργεί καλύτερα από το απόγευμα και μετά και τα σαββατοκύριακα.
Είναι το φυσικό κλείσιμο της διαδρομής στην παλιά πόλη, μετά τον καθεδρικό, το Φοντάν και την Κονστιτουθιόν.
Συχνές ερωτήσεις
Γιατί ο μηλίτης σερβίρεται από τόσο ψηλά;
Επειδή ο φυσικός μηλίτης δεν έχει πρόσθετο αέριο. Καθώς πέφτει από ψηλά και χτυπά στο χείλος του ποτηριού, σπάει, αερίζεται και ξυπνά το άρωμά του: εδώ το λένε εσπαλμάρ. Γι' αυτό πρέπει να τον πιεις αμέσως, πριν σβήσει.
Και γιατί χύνεται λίγος στο πάτωμα;
Επειδή αφήνεις πάντα ένα δάχτυλο στο ποτήρι, το κουλέτε, για να ξεπλύνεις το χείλος από όπου ήπιες πριν το δώσεις στον επόμενο. Το ρίχνεις στο πάτωμα ή στο αυλάκι του μηλιτοποτείου, και από εκεί βγαίνει αυτή η μυρωδιά μήλου που σε υποδέχεται μόλις περάσεις την πόρτα.
