Ogromny czerwony plac z identycznymi fasadami i podcieniami, które zdają się nie mieć końca. I z tytułem, który miasto nosi z dumą: to pierwszy w Hiszpanii regularny, zamknięty i w całości otoczony podcieniami plac główny. Place w Madrycie i w Salamance brały z niego wzór.
Babka wszystkich placów głównych
Dowodzą tego daty. Ten plac odbudowano po pożarze z 1561 roku, w latach sześćdziesiątych XVI wieku. Plaza Mayor w Madrycie powstał dopiero w 1617 roku, pół wieku później, a jego autorem był Juan Gómez de Mora. A plac w Salamance budowano od 1729 roku, prawie dwa stulecia później.
Innymi słowy: kiedy w jakimkolwiek hiszpańskim mieście widzisz regularny plac główny z podcieniami, patrzysz na potomka tego placu. Tutaj wymyślono ten wzór i stąd go skopiowano.
Czerwień fasad nie jest ani przypadkowa, ani późną dekoracją: należy do pierwotnego projektu i jest jednym ze znaków rozpoznawczych całego zespołu, zachowanym podczas kolejnych restauracji.
Przez stulecia na tym bruku działo się wszystko: targi, święta, proklamacje królów, walki byków i autodafe Inkwizycji, a ludzie tłoczyli się na balkonach, jakby oglądali przedstawienie.
Salon mieszkańców Valladolid
Plac wygląda tak, jak wygląda, z powodu pożaru: w nocy 21 września 1561 roku ogień strawił centrum miasta, spłonęło ponad czterysta czterdzieści domów i przez trzy dni Valladolid było jednym wielkim ogniskiem.
Dwór dopiero co przeniósł się do Madrytu, ale Filip II nie zadowolił się byle jaką odbudową: projekt przygotował na jego zlecenie Francisco de Salamanca, a od 1562 roku król wzniósł coś, czego w Europie nie było – zamknięty i regularny plac pomyślany jako jedno spójne dzieło urbanistyki.
Pośrodku stoi pomnik hrabiego Pedra Ansúreza, możnowładcy z XI wieku, który stworzył Valladolid z niczego: na nowo zasiedlił osadę, wznosił kościoły i wytyczał ulice. Pomagała mu w tym jego żona, doña Eylo.
Nad placem dominuje ratusz z wieżą zegarową. W otaczających go podcieniach skupiają się kawiarnie i ogródki, i to tu miasto robi sobie przerwę o każdej porze.
Nie do przegapienia
Pierwszy w Hiszpanii
Regularny, zamknięty i w całości otoczony podcieniami. Madryt skopiował go w 1617 roku, a Salamanka w 1729.
Narodził się z pożaru
Pożar z 1561 roku zniszczył centrum. Filip II polecił odbudować plac jako jedno spójne dzieło urbanistyki.
Odbywały się tu autodafe
A oprócz nich targi, święta i walki byków. Ludzie patrzyli z balkonów jak w teatrze.
Króluje tu hrabia Ansúrez
Możnowładca z XI wieku, który razem z żoną (doña Eylo) stworzył Valladolid z niczego.
Jak to wpleść w zwiedzanie Valladolid
To dokładny środek miasta i punkt wyjścia każdej trasy. Stąd do katedry masz pięć minut, do hali Mercado del Val trzy, a do kościoła San Pablo dziesięć.
Postój trwa dwadzieścia minut albo dużo dłużej, jeśli usiądziesz pod podcieniami. Wstęp jest wolny, o każdej porze.
Dookoła leży najlepsza okolica barów z tapas w Valladolid, a zarazem jedna z najlepszych w Hiszpanii: Plaza del Val, La Rinconada i sąsiednie ulice.
Najczęstsze pytania
Czy to naprawdę pierwsza Plaza Mayor w Hiszpanii?
Ano tak, i lubię to udowadniać datami. Ten plac odbudowano po pożarze, około lat sześćdziesiątych XVI wieku. Ten w Madrycie powstał dopiero w 1617 roku, dziełem Juana Gómeza de Mory, pół wieku później; a przepiękny plac w Salamance budowano od 1729 roku, prawie dwa stulecia po naszym. Kiedy widzisz te daty jedna po drugiej, od razu rozumiesz, kto kogo czego nauczył.
