Świątynia kultury w Valladolid, z datą wypaloną jak piętno: otwarto go 28 września 1864 roku sztuką „El alcalde de Zalamea” („Burmistrz z Zalamei”) samego Calderóna de la Barki. A co jesień staje się sercem Seminci, jednego z najstarszych festiwali filmowych w Hiszpanii.
Na miejscu pałacu admirałów
Zbudował go architekt Jerónimo de la Gándara w eleganckim stylu eklektycznym, na działce starego pałacu z XV wieku: pałacu admirałów Kastylii, potężnego rodu Enríquezów, spokrewnionego ni mniej, ni więcej, tylko z królami – matka Ferdynanda Aragońskiego była z domu Enríquez.
Kiedy w połowie XIX wieku postanowiono zbudować teatr, tę szlachecką rezydencję zburzono. To operacja bardzo typowa dla tamtej epoki: nieużywany arystokratyczny pałac zastąpiony mieszczańskim gmachem kultury.
W środku to klejnot: westybul, widownia w stylu włoskim z parterem, scena z kurtyną, kondygnacje aż po jaskółkę i, pod sufitem, gigantyczny żyrandol ważący blisko tysiąc kilogramów, z trzydziestu tysięcy kryształów.
Nazwa upamiętnia Pedra Calderóna de la Barkę, wielkiego dramatopisarza Złotego Wieku, a sztuka wybrana na otwarcie – „El alcalde de Zalamea” – należy do jego najczęściej wystawianych.
Seminci: festiwal, który zaczynał od kina religijnego
Co jesień ta scena gości Międzynarodowy Tydzień Filmowy w Valladolid, czyli Seminci, jeden z najstarszych i najbardziej szanowanych festiwali w Hiszpanii, na którym przyznaje się pożądany Espiga de Oro, Złoty Kłos.
Jego początki zaskakują wszystkich: narodził się w 1956 roku jako Tydzień Kina Religijnego, konkurs pomyślany dla pobożnych i budujących filmów, w samym środku lat powojennych.
Ale z biegiem lat się rozluźniał, otwierał na najlepsze europejskie kino autorskie, aż stał się wymagającym i prestiżowym festiwalem, jakim jest dziś. To doskonały przykład tego, jak instytucja może skończyć jako przeciwieństwo tego, do czego ją stworzono.
Po tym czerwonym dywanie przeszły praktycznie wszystkie wielkie nazwiska europejskiego kina autorskiego ostatnich dziesięcioleci, a dla Valladolid to najważniejsze wydarzenie roku.
Nie do przegapienia
Otwarty 28 września 1864 roku
Sztuką „El alcalde de Zalamea” samego Calderóna de la Barki.
Na miejscu pałacu z XV wieku
Pałacu admirałów Kastylii, rodu Enríquezów, spokrewnionego z królami.
Żyrandol ważący tysiąc kilogramów
Z trzydziestu tysięcy kryształów, zawieszony nad parterem.
Festiwal Seminci zaczynał od kina religijnego
W 1956 roku, dla pobożnych filmów. Dziś to jeden z najbardziej prestiżowych festiwali kina autorskiego w Hiszpanii.
Jak to wpleść w zwiedzanie Valladolid
Stoi na starym mieście, obok Plaza de Portugalete, kilka minut od Plaza Mayor.
Zwiedzanie wnętrza z przewodnikiem trwa około czterdziestu minut i warto je zrobić dla widowni i dla żyrandola. Sprawdź repertuar i godziny: to działający teatr.
Pasuje do trasy po centrum między katedrą a halą Mercado del Val, z kościołem Nuestra Señora de las Angustias o krok stąd.
Najczęstsze pytania
Jak zaczął się festiwal Seminci?
Od początku, który dziś wszystkich zaskakuje: narodził się w 1956 roku jako Tydzień Kina Religijnego, przegląd pomyślany dla filmów pobożnych i budujących w samym środku powojennych lat. Ale z czasem się rozluźniał, otwierając się na najlepsze europejskie kino autorskie, aż stał się wymagającym i prestiżowym festiwalem, jakim jest dziś. Od tamtego dewocyjnego tygodnia do nagradzania wielkich nazwisk światowego kina: niezłą drogę przeszedł, co?
Co tu było przed teatrem?
Pałac z wielkim fasonem: pałac admirałów Kastylii, potężnego rodu Enríquezów, spokrewnionego ni mniej, ni więcej, tylko z królami; matka Ferdynanda Aragońskiego była z domu Enríquez. Kiedy postanowiono zbudować teatr, w połowie XIX wieku, zburzono tę starą szlachecką rezydencję, żeby zrobić mu miejsce. Lubię myśleć, że to miejsce nigdy nie straciło swojej aury wielkości: tam, gdzie kiedyś rządzili admirałowie i przyjmowano poselstwa, dziś rządzi sztuka i przyjmuje się gwiazdy kina.
