Fasada z kamienia, surowa i elegancka, o prostych liniach i powadze poważnej świątyni. To jeden z najbardziej lubianych kościołów w Valladolid, i to nie tyle z powodu wielkości, co z powodu tego, co kryje w środku, i tego, co znaczy dla miasta, które ma jeden z najbardziej poruszających Wielkich Tygodni na świecie.
Echo klasztoru El Escorial
Wzniesiono go pod koniec XVI wieku i ukończono około 1604 roku według projektu architekta Juana de Nates, jednego z mistrzów stylu klasycystycznego, który triumfował wtedy w Kastylii – tego, który ucieka od ozdób i szuka siły w nagiej formie.
Ta surowość nie jest przypadkowa: naśladuje gust narzucony przez El Escorial. Gdy Filip II wzniósł swój wielki klasztor rękami Juana de Herrery, ten surowy styl na dziesięciolecia stał się oficjalną modą w całej Kastylii.
Dlatego ta fasada brzmi tak samo jak katedra, którą Herrera zaprojektował osobiście. Kościoły, pałace i place regionu przez dwa pokolenia wypełniały się tą samą powściągliwością.
Ale najważniejsza nie jest tu architektura, tylko emocje. Ten kościół to serce jednego z najstarszych i najbardziej czczonych bractw pokutnych w mieście, założonego w 1536 roku.
Virgen de los Cuchillos
W środku jest Virgen de las Angustias, którą Juan de Juni wyrzeźbił około 1561 roku, powszechnie znana jako Virgen de los Cuchillos z powodu siedmiu mieczy przeszywających jej pierś, symbolu jej siedmiu boleści.
To jeden ze szczytów hiszpańskiej rzeźby procesyjnej i jedna z najbardziej poruszających figur, jakie można zobaczyć w Hiszpanii. Wyraz twarzy i skręt ciała to czysty manierystyczny dramatyzm.
Valladolid ma jeden z najbardziej poruszających Wielkich Tygodni na świecie, uznany za wydarzenie o międzynarodowym znaczeniu turystycznym, a z tych drzwi wychodzą procesje, od których przechodzą ciarki.
Powód jest taki, że tutaj, w XVI i XVII wieku, powstało to, co w Hiszpanii najlepsze w polichromowanym drewnie: przez to miasto przeszli Alonso Berruguete, Juan de Juni, a przede wszystkim Gregorio Fernández, którzy potrafili sprawić, że kawałek drewna wygląda jak cierpiące ciało. Spora część tych dzieł jest przechowywana w Museo Nacional de Escultura i w Wielkim Tygodniu wychodzi na ulice.
Nie do przegapienia
Ukończony około 1604 roku
Dzieło Juana de Nates, w surowym stylu klasycystycznym, który El Escorial narzucił całej Kastylii.
Virgen de los Cuchillos
Dzieło Juana de Juni, z około 1561 roku, z siedmioma mieczami przeszywającymi jej pierś na znak siedmiu boleści.
Bractwo z 1536 roku
Jedno z najstarszych w mieście. Te same rodziny z pokolenia na pokolenie wynoszą swoje pasos (feretrony procesyjne).
Wielki Tydzień o znaczeniu międzynarodowym
W XVI i XVII wieku Valladolid stworzyło to, co w Hiszpanii najlepsze w polichromowanym drewnie.
Jak to wpleść w zwiedzanie Valladolid
Stoi w historycznym centrum, obok Teatro Calderón i Plaza de Portugalete, kilka minut od Plaza Mayor.
Zwiedzanie trwa jakieś dwadzieścia minut. Sprawdź godziny otwarcia: to czynna świątynia, więc dostosowuje je do nabożeństw.
Jeśli przyjeżdżasz w Wielkim Tygodniu, to jeden z kluczowych kościołów na trasie procesji. A jeśli nie, Museo Nacional de Escultura skupia to, co najlepsze w tej samej szkole.
Najczęstsze pytania
Od kiedy trwa nabożeństwo do tego kościoła?
Od prawie pięciu stuleci. Bractwo pokutne, które ma tu swój dom, założono w 1536 roku, w pełni renesansu. Pomyśl, że od tamtej pory, pokolenie za pokoleniem, te same rodziny wynoszą przez te drzwi swoje pasos (feretrony procesyjne), dziedzicząc miejsce w szeregu tak, jak dziedziczy się nazwisko. Dlatego kiedy widzisz wychodzącą procesję, nie oglądasz spektaklu: oglądasz stulecia wiary całego ludu.
Dlaczego Valladolid nazywa się stolicą rzeźby?
Bo w XVI i XVII wieku rzeźbiono tu w polichromowanym drewnie to, co najlepsze w Hiszpanii. Przez to miasto przeszli Alonso Berruguete, Juan de Juni, a przede wszystkim Gregorio Fernández, którzy potrafili sprawić, że kawałek drewna wygląda jak cierpiące ciało. Duża część tych cudów jest dziś przechowywana w Museo Nacional de Escultura, tuż obok, najlepszym na świecie w swoim rodzaju. Pasos, które wstrząsają tobą w Wielkim Tygodniu, wyszły spod tych rąk.
Dlaczego fasada jest taka surowa i bez ozdób?
Bo naśladuje gust, który narzucił El Escorial. Gdy Filip II wzniósł swój wielki klasztor rękami Juana de Herrery, ten surowy styl na dziesięciolecia stał się oficjalną modą w całej Kastylii, a kościoły, pałace i place wypełniły się tą samą prostotą. Dlatego ta fasada przypomina ci wiele innych w regionie: wszystkie piją z tego samego źródła. Czysty kastylijski Złoty Wiek.
