Valladolid · Co zobaczyć

Katedra w Valladolid

Catedral de Valladolid

To, co widzisz, to fragment olbrzyma, który nigdy nie powstał. Pod koniec XVI wieku Valladolid było stolicą monarchii i zapragnęło największej katedry chrześcijaństwa. Zaprojektował ją Juan de Herrera, architekt El Escorial. A dziś jest zbudowana zaledwie w czterdziestu procentach.

Katedra, która została w połowie

Około 1582 roku Herrera zaprojektował kolosalną świątynię o surowych liniach, w tym ogołoconym stylu, który nazywa się herreriańskim i który przez dziesięciolecia wyznaczał oficjalną architekturę Hiszpanii. Filip II podniósł ją do rangi katedry w 1595 roku.

Ale dwór wyjechał do Madrytu, pieniądze się rozpłynęły i budowa stanęła. To, co stoi, jest ułamkiem projektu, i dlatego katedra w Valladolid zawsze sprawia wrażenie budynku przerwanego w pół słowa.

Filip II tak bardzo zaangażował się w to miasto z prostego powodu: urodził się tutaj, w 1527 roku, w Palacio de Pimentel. Choć potem przeniósł stolicę do Madrytu i spędził pół życia w El Escorial, chciał zostawić rodzinnemu miastu ślad na swoją miarę.

Bardziej przeładowaną fasadę, którą widać wyżej, dodał w XVIII wieku Alberto Churriguera, z rodu architektów tak wpływowego, że od jego nazwiska wziął nazwę cały styl: churrigueryzm, najbardziej przeładowana odmiana hiszpańskiego baroku.

Wieża, która runęła

W tej historii jest jeszcze jedno nieszczęście: pierwotna wieża zaprojektowana przez Herrerę z hukiem runęła w 1841 roku. Ta, którą widać dziś, jest późniejszą rekonstrukcją, z końca XIX wieku i lat następnych, i dlatego nie pasuje do reszty.

W środku czekają trzy nawy Herrery pod wielkim sklepieniem, retabulum ołtarza głównego Juana de Juni – jednego z wielkich rzeźbiarzy hiszpańskiego renesansu – oraz chór ze stallami i organami.

W dawnej gotyckiej kolegiacie, przylegającej do całości, mieści się muzeum katedralne z kaplicami grobowymi i, co bardzo wymowne, makietą wymarzonej katedry: to jedyny sposób, by wyobrazić sobie skalę, jaką miała mieć.

Można też wejść na wieżę i wyjrzeć z tarasu widokowego, z całym miastem u stóp. To jeden z najlepszych widoków na Valladolid.

Nie do przegapienia

Zaprojektował ją Juan de Herrera

Architekt El Escorial, około 1582 roku, jako największą świątynię chrześcijaństwa.

Jest gotowa w czterdziestu procentach

Dwór wyjechał do Madrytu, pieniądze się rozpłynęły i budowa stanęła.

Wieża runęła w 1841 roku

Pierwotna, Herrery. Obecna jest późniejszą rekonstrukcją i nie pasuje do reszty.

Filip II urodził się w tym mieście

W 1527 roku, i dlatego chciał zostawić mu ślad na swoją miarę. Potem przeniósł stolicę do Madrytu.

Jak to wpleść w zwiedzanie Valladolid

Stoi pięć minut od Plaza Mayor, obok Uniwersytetu i kościoła Santa María la Antigua.

Zwiedzanie z muzeum i wieżą zajmuje dobrą godzinę. Wstęp jest płatny, ale niedrogi; sprawdź godziny otwarcia, które dostosowuje się do nabożeństw.

Warto zobaczyć ją razem z kościołem San Pablo, który robi większe wrażenie niż katedra właśnie dlatego, że go ukończono, i to z rozmachem.

Najczęstsze pytania

Co się stało z wieżą?

Tragedia z tych, które naznaczają miasto. Pierwotna wieża, ta zaprojektowana przez Herrerę, runęła z hukiem w 1841 roku, a ta katastrofa ścisnęła Valladolid za serce. To, co widzisz dziś, to późniejsza rekonstrukcja, powstała od końca XIX wieku, i dlatego trochę odstaje od reszty. Wieńczy ją wielka figura Najświętszego Serca, ustawiona w latach dwudziestych ubiegłego wieku, która czuwa nad miastem z samej góry.

Kim byli ci Churriguerowie od fasady?

Dynastią architektów i twórców retabulów tak wpływową, że ich nazwisko dało imię całemu stylowi: „churrigueresco”, tej odmianie hiszpańskiego baroku obładowanej po ostatni zakamarek, z kręconymi kolumnami i kamiennym listowiem. Alberto, który pracował tutaj, był jednym z bardziej powściągliwych w rodzinie; jego dziełem jest też przepiękna Plaza Mayor w Salamance. Na surowej nagości Herrery jeden Churriguera dodał szczyptę święta. Dwa światy w jednej fasadzie.

Dlaczego Filip II tak się zaangażował w to miasto?

Bo to była jego kołyska, ni mniej, ni więcej. Filip II urodził się tutaj, w Valladolid, w 1527 roku, w pałacu w centrum, który wciąż stoi. Choć potem przeniósł stolicę do Madrytu i spędził pół życia w El Escorial, to było miasto, które widziało jego narodziny, i chciał zostawić w nim ślad na swoją miarę: największą katedrę, jaką można sobie wyobrazić. Los spłatał mu figla i marzenie zostało w połowie, ale ten gest wiele mówi o przywiązaniu króla do miejsca, w którym otworzył oczy.

Odkryj Valladolid i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Valladolid

Campo Grande

Kolegium San Gregorio

Pożar z 1561 roku i czerwony plac

Pałac Vivero

Pałac Pimentel

Pałac Villena