Ceglany pałac z przepięknym rzeźbionym oknem, które zawija się za narożnik, kamienna filigranowa robota pośrodku surowego muru. A za tymi murami z gliny i cegły urodził się 21 maja 1527 roku książę Filip: przyszły Filip II, król, w którego posiadłościach nigdy nie zachodziło słońce.
Kastylijski do szpiku kości
Pałac istniał już od XV wieku, ze skromnymi murami z gliny obłożonej cegłą i narożnikami wzmocnionymi kamieniem, na sposób dawnej Kastylii.
Należał do rodu Pimentel, hrabiów i książąt Benavente, jednego z najpotężniejszych rodów szlacheckich królestwa, i stąd jego nazwa. To nie jest pałac z marmurów i kolumn: jest krzepki, ziemisty, surowy.
Właśnie dlatego wzrusza myśl, że w tak prostych ścianach przyszedł na świat najpotężniejszy człowiek swojej epoki. Kontrast między skromnym materiałem a wagą tego, co wydarzyło się w środku, jest kluczem do tego budynku.
Matką była cesarzowa Izabela Portugalska, żona Karola V, kobieta o większym znaczeniu, niż się zwykle opowiada: podczas gdy cesarz spędzał życie na wojnach w Europie, to ona rządziła Hiszpanią jako regentka, i to twardą ręką. Zmarła w wieku trzydziestu pięciu lat.
Ironia stołeczności
Oto wielka ironia historii tego miasta. Filip II, urodzony w tym właśnie pałacu, był tym królem, który w 1561 roku na zawsze ustanowił stolicę w Madrycie.
Jego rodzinne miasto zostało na uboczu i patrzyło, jak władza odchodzi, by już nie wrócić. Dopiero znacznie później i zaledwie na pięć lat – między 1601 a 1606 rokiem, z Palacio Real jako siedzibą – Valladolid na krótko odzyskało dwór.
A jednak Filip II nie zapomniał całkiem o mieście: to on w 1595 roku podniósł katedrę do tej rangi i to on zlecił Juanowi de Herrera kolosalną świątynię, której nigdy nie ukończono.
Od 1875 roku budynek jest siedzibą Rady Prowincji (Diputación), więc wciąż pozostaje domem władzy, żywym i używanym, cztery i pół wieku po tamtych narodzinach.
Nie do przegapienia
Tutaj urodził się Filip II
21 maja 1527 roku, w murach z gliny obłożonej cegłą.
Kastylijski i surowy
Żadnych marmurów: glina, cegła i narożniki wzmocnione kamieniem, na dawny sposób.
Ironia jego życia
To on w 1561 roku ustanowił stolicę w Madrycie, zostawiając rodzinne miasto na uboczu.
Jego matka rządziła Hiszpanią
Cesarzowa Izabela Portugalska, regentka, gdy Karol V wojował w Europie.
Jak to wpleść w zwiedzanie Valladolid
Stoi przy Plaza de San Pablo, naprzeciwko kościoła San Pablo, gdzie Filipa II ochrzczono kilka dni po urodzeniu.
Postój to dziesięć minut z zewnątrz, a dziedziniec jest zwykle dostępny w godzinach pracy urzędu. Nie przegap okna na narożniku.
Jest o krok od Colegio de San Gregorio i Palacio Real: całą dzielnicę obejdziesz w pół dnia.
Najczęstsze pytania
Czy ten król, który się tu urodził, czymś się Valladolid odwdzięczył?
I tu jest ironia historii. Filip Drugi, urodzony w tym właśnie pałacu, był właśnie tym królem, który w tysiąc pięćset sześćdziesiątym pierwszym roku osadził stolicę na zawsze w Madrycie. Jego rodzinne miasto zostało na uboczu, patrząc, jak władza odchodzi, by nigdy nie wrócić. Dopiero dużo później, i tylko na parę lat, dwór znów tu zajrzał. Jego najdonioślejsza decyzja, choć wcale tego nie chciał, zepchnęła Valladolid na drugi plan.
A jego matka, kim była?
Cesarzowa Izabela Portugalska, żona Karola Piątego, kobieta o większym znaczeniu, niż się zwykle mówi. Podczas gdy cesarz całe życie wojował po Europie, to ona rządziła Hiszpanią jako regentka, i to twardą ręką. Zmarła bardzo młodo, mając trzydzieści pięć lat, a Karol był tak zdruzgotany, że już nigdy się nie ożenił i zamówił u Tycjana jej portrety, gdy już nie żyła. Z tego małżeństwa urodził się mały Filip, przyszły król.
