Najstarszy most w Valladolid i przez setki lat jedyny, który przecinał rzekę Pisuerga. Dziesięć półkolistych łuków na długości około stu pięćdziesięciu metrów – tędy przechodziło absolutnie wszystko, co wjeżdżało do miasta i wyjeżdżało z niego w drodze na północ.
Prawie tak stary jak miasto
Uważa się, że zaczęto go budować około 1080 roku, pod koniec XI wieku, a według tradycji budowę zainicjowała doña Eylo, żona hrabiego Pedra Ansúreza, wielkiego organizatora osadnictwa, który wydźwignął tę osadę z niczego.
Ansúrez był zaufanym człowiekiem króla Alfonsa VI i współczesnym El Cida. Razem z żoną wznosił kościoły, wytyczał ulice i dał osadzie wszystko, dzięki czemu mogła się rozrosnąć. Jest pochowany w katedrze.
Pierwotnie most miał garbaty profil, tak zwany ośli grzbiet, wznoszący się ku środkowi, a na każdym końcu stała mała kaplica, która służyła też do kontrolowania, kto przechodzi. Taki układ był typowy dla średniowiecznego mostu z opłatą za przejście.
Przez stulecia był pępowiną łączącą miasto z drogami Starej Kastylii: niezbędny dla handlu, dla wojsk i dla każdego wozu pszenicy, który wjeżdżał do miasta.
Stulecia łatania
To, po czym przechodzisz dziś, tak płaskie i szerokie, jest owocem stuleci przebudów. Z biegiem czasu, a zwłaszcza podczas wielkich prac w XIX wieku, wyrównano dawny garbaty profil i poszerzono pomost, by zmieściły się wozy, a później współczesny ruch.
Po drodze zniknęły też kaplice na obu końcach: przestały mieć sens, gdy skończyła się kontrola wjazdu do miasta.
Ta ewolucja – od garbatego średniowiecznego mostu z wieżami do płaskiej i szerokiej konstrukcji – to historia niemal wszystkich wielkich hiszpańskich mostów miejskich. Wyjątkowe jest tu to, że pierwotne sklepienia wciąż są pod spodem.
Przejdź kilka kroków i wychyl się, by popatrzeć, jak woda płynie pod łukami. Pisuerga to rzeka, która porządkuje miasto, a to najlepsze miejsce, by ją zobaczyć.
Nie do przegapienia
Mniej więcej z 1080 roku
Najstarszy most w mieście i przez stulecia jedyny na rzece Pisuerga.
Zainicjowała go doña Eylo
Żona hrabiego Pedra Ansúreza, organizatora osadnictwa, który wydźwignął Valladolid z niczego.
Miał profil oślego grzbietu
Garbaty, wznoszący się ku środkowi, z kaplicą na każdym końcu, by kontrolować, kto przechodzi.
Wyrównany w XIX wieku
Żeby zmieściły się wozy. Pierwotne sklepienia wciąż są pod współczesnym pomostem.
Jak to wpleść w zwiedzanie Valladolid
Leży nad rzeką Pisuerga, na skraju starego miasta, kilka minut od plaży Las Moreras i nadrzecznej promenady.
Postój to dziesięć, piętnaście minut: przejść go powoli i popatrzeć ze środka. Wstęp wolny, o każdej porze.
Dobrze zamyka trasę wzdłuż rzeki, razem z plażą rzeczną i promenadą nad brzegiem. Stąd w dziesięć minut wrócisz do centrum.
Najczęstsze pytania
Kim był ten hrabia Pedro Ansúrez?
Prawdziwym ojcem Valladolid. Ten szlachcic z końca XI wieku był zaufanym człowiekiem króla Alfonsa VI i współczesnym El Cida; razem z żoną, doñą Eylo, wznosił kościoły, wytyczał ulice i dał osadzie wszystko, dzięki czemu mogła urosnąć. Jest pochowany w katedrze, a na jego grobie widnieją słynne wiersze, w których sam hrabia zdaje się mówić do ciebie z kamienia, przypominając, co zrobił dla miasta. Bez niego po prostu nie byłoby Valladolid.
Czy most zawsze był taki płaski?
Gdzie tam. To, po czym dziś przechodzisz, tak równe i szerokie, jest owocem stuleci łatania: z biegiem czasu, a zwłaszcza podczas wielkich przebudów w XIX wieku, wyrównano jego dawny profil i poszerzono pomost, żeby zmieściły się wozy, a później nowoczesne życie. Po drodze stracił też umocnienia na obu końcach. Tak więc pod połatanym kamieniem, po którym stąpasz, wciąż bije, ukryty, oryginalny średniowieczny most.
