Bilbao · Co zobaczyć

Teatr Arriaga i most La Merced

Teatro Arriaga y el Puente de La Merced

Na zakolu, które tworzy ría (estuarium), obok Arenalu, odcina się wyrazisty budynek z jasnego kamienia, z kopułami i rzeźbami na szczycie, który wygląda jak bilbaińska wersja paryskiej opery. To nie przypadek: otwarto go w 1890 roku, a jego jawnym wzorem był teatr Garniera. Kawałek dalej przerzuca swój łuk most La Merced, jedna z dawnych przepraw nad wodą.

Teatr, który miał wyjątkowego pecha

Zaprojektował go Joaquín Rucoba, ten sam architekt, który podpisał ratusz, w szczytowym okresie pieniędzy z żelaza, kiedy Bilbao chciało mieć teatr na miarę swojego nowego bogactwa. Efekt to czysty francuski neobarok: bogato opracowana fasada, kariatydy, cynkowe kopuły i westybul z imperialnymi schodami.

W 1914 roku pożar strawił go od środka i trzeba go było odbudować w całości. A najgorsze miało dopiero nadejść: powódź z sierpnia 1983 roku, kiedy ría wystąpiła z brzegów, a woda wdarła się na kilka metrów w głąb budynku, niszcząc parter widowni, maszynerię i archiwa. Był zamknięty przez lata.

Otwarto go ponownie w 1986 roku po gruntownej renowacji i dziś jest publicznym teatrem miasta, ze stałym repertuarem teatralnym, operowym, tanecznym i koncertowym. To, że stoi po pożarze i powodzi, dużo mówi o miejscowym uporze.

Kim był Arriaga i którędy płynie ría

Nosi imię cudownego dziecka z Bilbao: Juana Crisóstoma de Arriagi, urodzonego tutaj w 1806 roku. Jako chłopiec komponował znaczące utwory, kształcił się w Paryżu i tam porównywano go z Mozartem, do tego stopnia, że nazywa się go hiszpańskim Mozartem. Zmarł w wieku dziewiętnastu lat, zostawiając krótki dorobek i ogromne „co by było, gdyby”.

Jest szczegół, o którym prawie nikt nie wie, a który widać z brzegu: pod teatrem płynie skanalizowany odcinek wody, pozostałość dawnego koryta, a budynek stoi dosłownie na krawędzi ría. To wyjaśnia, dlaczego powódź z 1983 roku obeszła się z nim tak bezlitośnie.

Przed nim otwiera się Arenal, który był dokładnie tym, co mówi nazwa: piaszczystą łachą, na której miasto stopniowo odbierało ląd wodzie, i gdzie stoi żelazna altana muzyczna, w której w niedziele grają orkiestry. To zawias między Casco Viejo a Ensanche.

Nie do przegapienia

Wzór: paryska opera

Podpisał go Joaquín Rucoba w 1890 roku, u szczytu epoki żelaza, z teatrem Garniera jako jawnym wzorem.

Pożar i powódź

Spłonął w środku w 1914 roku i został zalany podczas powodzi w 1983 roku. Otwarto go ponownie w 1986 roku po latach zamknięcia.

Hiszpański Mozart

Juan Crisóstomo de Arriaga, rodem z Bilbao, zmarł w wieku dziewiętnastu lat, zostawiając krótki i bardzo znaczący dorobek.

Lepiej widać go z naprzeciwka

Z promenady Campo Volantín, na drugim brzegu, ukazuje się w całości i odbity w wodzie.

Jak wpasować go w zwiedzanie Bilbao

Stoi na początku Casco Viejo, dwie minuty od Plaza Nueva i pięć od katedry Santiago. To miejsce, którędy prawie wszyscy wchodzą na stare miasto, idąc od strony Ensanche.

Najlepszy widok na budynek nie jest spod jego drzwi, tylko z przeciwległego brzegu, z promenady Campo Volantín: stamtąd widać go w całości i odbitego w wodzie, kiedy ría jest spokojna, z mostem La Merced obok. Z tej samej promenady w pięć minut dojdziesz do kolejki linowo-terenowej na Artxandę.

Wnętrze możesz zobaczyć, kupując bilet na przedstawienie, a w określonych godzinach są też wizyty z przewodnikiem. Jako przystanek z zewnątrz to dziesięć minut; z Arenalem i spacerem wzdłuż ría – przyjemne pół godziny.

Najczęstsze pytania

Od kogo teatr wziął nazwę?

Od cudownego dziecka z Bilbao: to Juan Crisóstomo de Arriaga, urodzony tutaj w tysiąc osiemset szóstym roku. Jako brzdąc komponował zdumiewające utwory, a w Paryżu porównywano go z Mozartem, do tego stopnia, że nazywa się go hiszpańskim Mozartem. Tragiczne jest to, że zmarł, mając zaledwie dziewiętnaście lat, i zostawił nam tylko przedsmak swojego geniuszu. Miasto chciało go uczcić, nadając jego imię swojemu wielkiemu teatrowi, żeby ten przerwany talent wciąż brzmiał co wieczór w tych ścianach.

Czy ten budynek miał pecha?

Sporo, prawdę mówiąc, ale zawsze zmartwychwstawał. Otwarto go w tysiąc osiemset dziewięćdziesiątym roku, jako dzieło tego samego architekta co ratusz, a w tysiąc dziewięćset czternastym roku pożar strawił go w środku na popiół; trzeba było odbudować go w całości. I czekało go jeszcze jedno: podczas strasznych powodzi tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego trzeciego roku ría wdarła się do środka i znów go zniszczyła. Odrestaurowano go z czułością i dziś wciąż stoi. Teatr z większą liczbą żyć niż kot.

Odkryj Bilbao i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Bilbao

Azkuna Zentroa

Bazylika Begoña

Katedra Santiago w Bilbao

Funikular Artxanda

Gran Vía de Don Diego López de Haro

Maman Louise Bourgeois