Sevilla'da tapas yemek ucuza akşam yemeği yemenin bir yolu değildir: kendine has kuralları olan bir biçimdir ve gezginlerin çoğu bunları farkında olmadan çiğner. Ayakta yenir. Pek çok şeyden azar azar istenir. Bir masa iki saat işgal edilmez. Ve mekân değiştirilir: işin güzelliği bir akşamüstünde üç ya da dört bar tezgâhı dolaşmaktır, birine yerleşmek değil. Bir de saatlere uyarsan —öğle yemeği 14:00 ile 16:00 arası, akşam yemeği 21:00'den itibaren— şehir sana bütünüyle açılır. Uymazsan, saat yedide servis yapan tek yerde yemek yersin ve orası asla iyi olan değildir.
Pek çok klasik bar tezgâhında hesap doğrudan ahşap tezgâhın üzerine tebeşirle yazılır. Bu turistler için folklor değildir: hep böyle yapılmıştır ve hâlâ işe yarar.
Sevilla usulü tapasın dört kuralı
Birincisi: bar tezgâhı belirler. Klasik mekânlarda örtülü masalar yoktur, varsa da başka bir iş içindir. Ayakta, tezgâha dayanarak ya da sokağın ortasında bira bardağını bir fıçının üzerine koyarak, senden önce gelenle omuz omuza yenir. Bu katlanılan bir rahatsızlık değil, planın ta kendisidir.
İkincisi: kısa turlar hâlinde sipariş verilir. Bir ya da iki tapa, bir bira ve sonra ne geleceğine karar verilir. Sekiz şeyi birden istemek yabancı işidir ve üstelik her şey soğur.
Üçüncüsü: bar değiştirilir. Her tezgâhın herkesten iyi yaptığı iki üç şey vardır, gerisini düzgün yapar. Tapas, bu iki üç şeyi mekândan mekâna zincirlemekten ibarettir.
Dördüncüsü: tapa, yarım porsiyon (media ración) ve porsiyon (ración) arasında gerçek bir fark vardır ve bu yalnızca boyut değil, lokma başına fiyat farkıdır. İki kişiyseniz tapalar; dört kişiyseniz yarım porsiyonlar daha iyi çıkar ve kavgasız paylaşılır.
Şehirde metrekare başına en çok iyi bar tezgâhının bulunduğu üçgen.
Burası klasik tapas bölgesidir ve lojistik bir avantajı vardır: barlar birbirine o kadar yakındır ki taksiye binmeden bir buçuk saatte dördü dolaşılır. Plaza del Salvador ve Plaza de la Alfalfa iki kutup gibi işler; aralarında her türden bar tezgâhıyla dolu bir sokak kümesi kalır.
Alfalfa adı, buranın ne olduğunu ele verir: burada, Müslüman döneminde ve sonrasında yüzyıllar boyunca, hayvanlar için yonca (alfalfa) ve yem satılırdı. Çarşı, gıda pazarı ve hatta pazar günleri kuş satılan bir meydan oldu. Şehrin bu parçası bin yılı aşkın süredir neredeyse hiç durmadan alışverişin ve kalabalığın yeri. Satılan şey değişiyor; gürültü değişmiyor.
1
El Rinconcillo
📍 Calle Gerona, 40
1670'te açıldı: Sevilla'nın hâlâ faaliyette olan en eski tavernasıdır ve üç buçuk asrı aşkın süredir hizmet veriyor. Koyu maun tezgâh, eski tavanlar, her yerde çiniler ve asılı jambonlar. Atlanamayacak yemek nohutlu ıspanaktır: evin yıldız tapası olan, Arap kökenli, hafif ve baharatlı mütevazı bir tarif. Bununla ve biraz ibérico ile harika yenir. Burada hesap hâlâ tebeşirle tezgâhın üzerine yazılır.
Merkezin en hareketli bar tezgâhlarından biri ve bu biçimi en iyi özetleyenlerden: küçük, gürültülü, insanlar meydana taşıyor. Özellikle öğleden sonranın ilk saatlerinde, mahalle dolmaya başladığında ve tezgâha hâlâ ulaşılabildiğinde iyi işler. Bir rotaya başlamak için iyi bir yerdir, çünkü buradan geri kalan her şey beş dakikadan az yürüme mesafesindedir.
Bir tapas tezgâhı değil, uğranması şart olan tatlı durağıdır ve 1885'ten beri açıktır: Eyfel Kulesi'nden daha yaşlı. Onu usta Antonio Hernández kurdu ve dördüncü kuşağa ulaştı. Ahşap tezgâhlar, beze vitrinleri ve tavanda melek figürlü modernist alçı süslemeler. Bir yema de San Leandro —Sevilla manastırlarının ta kendisi olan yumurta sarısı ve şekerden toplar— ya da bir tocino de cielo iste. Kraliyet Sarayı'nın tedarikçisiydi ve bunu duvardaki yaldızlı bir armayla gururla gösterir.
Sevilla'nın en tipik alışveriş caddesi; yaya yolu, tek bir arabanın girmediği ve şehrin hatırladığı en eski zamanlardan beri öyle. Yazın başını kaldır: cepheden cepheye uzanan büyük kumaş tenteler caddeyi serin ve altın rengi bir gölgede bırakır. XIX. yüzyılın ortalarından beri her yıl gerilirler ve ağustosta altlarında yürümek, bu şehrin sıcağa karşı sahip olduğu o küçük bilgeliklerden biridir. Sierpes, kendine saygısı olan her tapas rotasının başladığı yer olan plaza de la Campana'ya açılır.
Santa Cruz'da iyi seçmek gerekir, çünkü turist tuzaklarının yoğunluğu şehrin en yüksek olduğu yerdir. Pratik kural: mekânın kapısında yemeklerin fotoğrafları ya da altı dilde plastik kaplı bir menü varsa, yürümeye devam et.
Ne yediğini bilmeye değer. Nohutlu ıspanak ve şeker kamışı pekmezli kızarmış patlıcan köklerini Endülüs Müslümanlarının ve Sefarad Yahudilerinin, yani tam olarak bu mahallede yaşamış Müslümanların ve Yahudilerin mutfağına salar. Patlıcan İspanyol Yahudileriyle o kadar özdeşleşmişti ki neredeyse onları tanımlıyordu. Ve o miel de caña bal arısı balı değil, şeker kamışı şurubudur; al-Ándalus'tan miras kalmış başka bir tatlı. Farkına varmadan tarih yenir.
4
Bodega Santa Cruz “Las Columnas”
📍 Calle Rodrigo Caro, 1
Şehrin en efsanevi ve en gürültülü bar tezgâhlarından biri. Burada örtülü masalar yoktur: ayakta, tezgâhta ya da sokağın ortasında bira bardağını bir fıçıya dayayarak, Sevillalılar ve ziyaretçiler karışık hâlde yenir. Montadito de pringá —cocido yahnisinin eti, sıcak ekmeğin içinde preslenmiş—, nohutlu ıspanak ya da şeker kamışı pekmezli kızarmış patlıcan iste. Pek çok şeyden azar azar, buz gibi bir bira iste ve dışarıda ayakta kal: işin güzelliği tam olarak budur.
1870'te açıldı ve Sevilla'nın en eski ve en sevilen tavernalarından biridir. İlk gelen jambon kokusudur: tavan, mermer bir tezgâhın, eski fotoğrafların ve boğa güreşi afişlerinin üzerinde havayı kokutan asılı butlardan bir takımyıldızıdır. Burada yapılacak şey bellidir: o anda kesilmiş bir tapa jamón ibérico ve iyi doldurulmuş bir bira. Sokak adını, şehirde geçirdiği zor bir dönemde, 1575'te yakınlarda bir Karmelit manastırı kuran Santa Teresa de Jesús'tan alır.
Katedrale iki adım mesafede ve içinde mimari bir sürprizle: mekân XII. yüzyıldan kalma eski bir Arap hamamını kaplar ve yıldız biçimli ışıklıklara sahip tonozlar yakın tarihli bir restorasyonda gün ışığına çıktı. Düzgün yenir ve iyi içilir, ama asıl tavan için gelinir. Anıtlar bölgesinde molanın yakınlıktan öte bir anlam taşıdığı az sayıdaki yerden biridir.
İki günden fazla vaktin varsa, turistik bir ziyareti iyi bir ziyaretten ayıran kısım budur. Merkezin kuzeyinde, Alameda de Hércules ve calle Feria, şehrin gelip geçen kalabalık olmadan tapas yediği bar tezgâhlarını bir araya toplar. Nehrin öbür yakasında Triana'nın, daha çok balık ve kızartma ağırlıklı, kendi güzergâhı vardır.
Calle Feria ayrıca dolambaca değen bir ilginçlik saklar: her perşembe sabahı kaldırımı battaniyelerle ve eski eşyalar, kitaplar, madenî paralar ve tablolarla dolu masalarla kaplanır. Burası El Jueves, Sevilla'nın en eski bit pazarıdır: yazılı olarak ilk kez, IV. Sancho'nun kuruluşunu düzenlediği 1292'de geçer. Yedi yüz yıllık haftalık bit pazarı ve hâlâ sürüyor.
Alameda ise sıradan bir meydan değildir: 1574'te oluşturuldu ve bu da onu İspanya'da korunan en eski halka açık bahçe ve ağaçlı gezinti yolu, Avrupa'nın da en eskilerinden biri yapar. Dört buçuk asırdır aynı ağaçların altında gezinen insanlar ve bugün üstelik şehrin bohem kalbi.
7
Eslava
📍 Calle Eslava, 3 · San Lorenzo'nun yanında
Pek çok kişi için Sevilla'nın en iyi tapasları. Dışarıdan pek bir şeye benzemez ve bu yüzden genellikle kuyruk vardır —özellikle Sevillalılardan. Huevo sobre bizcocho de boletus iste: bir tutam şarapla tatlandırılmış kremamsı bir mantar keki üzerinde dağılan bir yumurta sarısı; yıllar önce şehrin en iyi tapası ödülünü kazandı. Ve yumuşacık, ağızda dağılan costilla a la miel (ballı kaburga) olmadan gitme. Tezgâhta yer varsa daha iyi; yoksa bekle, çünkü buna değer.
İçeriye kimse sığmadığı için müşterilerinin sokağa dayandığı, eskiden beri aynı, vermut ve manzanilla meyhanesi. Akşam yemeği yenecek bir yer değil, devam etmeden önce ayakta bir kadeh şarap ve bir tapa içindir. Calle Feria'nın tam ortasındadır, bu yüzden bit pazarının kaldırımı kapladığı perşembe sabahıyla özellikle iyi birleşir.
Triana'da, eski çömlekçi atölyeleri bölgesinin tam ortasında, mahalle durağının en tipik örneği. Tavana kadar çiniler, eskiden beri aynı garsonlar ve değişmemiş kısa bir menü, çünkü buna ihtiyacı yok: ızgara mantar, punta de solomillo (bonfilenin ucu), chocos (mürekkep balığı). Mahalle halkının düşünmek istemediğinde gittiği yerdir. Rezervasyon almazlar ve genellikle bir süre ayakta beklemek gerekir.
Dışarıdan gösterişsiz ve bütün El Arenal'de en iyi yemek yenen yerlerden biri; bunu şehrin yarısı bilir: neredeyse her zaman kuyruk vardır ya da yer ayırtmak iyi olur. Fikirleri olan ama fazla akıllılık taslamayan modern mutfak tapasları. Mantarlı ve peynirli kremalı risotto tekrar söyletir; et canın çekerse, dağılana kadar pişirilmiş domuz yanağı ya da ördek konfi. Üç ya da dört tapa ve bir kadeh beyaz şarapla fazlasıyla doyulur.
Karar verirken soğuklarla başla: biraz baharatlı zeytin, o anda kesilmiş bir tapa jamón ibérico, biraz chicharrones (domuz eti kızartması). İyi mekânlarda menünün gerçekten yazılı olduğu kara tahtaya bakarken elinde bir şey olsun diye işe yararlar.
Şehrin en çok tarihi olan yemeği, Endülüs Müslümanlarından kalma bir tarif olan ve hâlâ El Rinconcillo'nun simge tapası olan nohutlu ıspanaktır. Bununla ve şeker kamışı pekmezli kızarmış patlıcanla Endülüs mirasının tamamı elinde olur. Bir de montadito de pringá istersen halk mutfağı ekseni de tamamlanır: güveç artıklarıyla yapılan, cocido yahnisinin sıcak ekmeğin içinde preslenmiş eti.
Balıkta şehir itibarını kızartmayla ortaya koyar. Cazón en adobo (salamura köpek balığı), chocos, boquerones (hamsi) ve puntillitas (minik kalamar) küçük porsiyon hâlinde istenir, tavadan yeni çıkmışken yenir ve beklemeye gelmez: ılık gelirse bir şeyler yanlış yapılmıştır. Bunun en iyi yapıldığı yer Triana'dır.
İçecek olarak üç yerel seçenek var ve hiçbiri karmaşık değil: iyi doldurulmuş bir bira, bir Sanlúcar manzanillası ya da bir Jerez fino'su. Çok soğuk ve küçük kadehte manzanilla, kızartmaya ve jambona en iyi eşlik eden içecektir. Yazın serin alternatif, Feria'da içilen, gazozlu manzanilla olan rebujito'dur.
Ve tatlı neredeyse hiçbir zaman tezgâhta değildir: onun için dışarı çıkılır. La Campana'nın yemas de San Leandro'su ve tocino de cielo'su akşamüstünü kapatmanın klasik yoludur ve neredeyse her şeyin yolunun üzerindedir.
Sık sorulan sorular
Sevilla'da tapas saat kaçta yenir?
Öğle yemeği 14:00 ile 16:00 arasında, akşam yemeği 21:00'den itibaren servis edilir ve bu aralıklara oldukça sıkı uyulur. Arada pek çok mutfak kapanır, gerçi tezgâhlar içki ve soğuk bir şeyler servis etmeye devam eder. Daha erken saatlerin geçerli olduğu bir ülkeden geliyorsan uyarıyı hak ediyorsun: Sevilla'da saat yedide akşam yemeği yemek, kendini mahallenin en kötü yerine mahkûm etmektir.
Sevilla'nın en eski tavernası hangisi?
Calle Gerona'daki, 1670'te açılmış El Rinconcillo: üç buçuk asrı aşkın süredir kesintisiz hizmet veriyor. Maun tezgâhı, çinileri ve hesabı tebeşirle tezgâhın üzerine yazma alışkanlığını korur. Simge tapası, Arap kökenli bir tarif olan ve hâlâ evin en çok istenen yemeği olan nohutlu ıspanaktır.
Sevilla'da mutlaka denenmesi gereken tapaslar hangileri?
Dört vazgeçilmez: Endülüs Müslümanlarından kalma kökleriyle nohutlu ıspanak; bal arısı balı değil şeker kamışı şurubu olan miel de caña ile kızarmış patlıcan; cocido yahnisinin sıcak ekmeğin içinde preslenmiş eti olan montadito de pringá; ve burada itibarın ortaya konduğu kızarmış balık —cazón en adobo, chocos, puntillitas. Tatlı olarak yemas de San Leandro.
Merkezde mi yoksa mahallelerde mi daha iyi yenir?
Neredeyse her zaman mahallelerde. Merkez ve Santa Cruz, şehrin turist tuzaklarının en yoğun olduğu yerlerdir, gerçi en iyi klasik bar tezgâhlarının bazıları da oradadır. Alameda de Hércules, calle Feria ve Triana'da gelip geçen kalabalık daha azdır ve fiyat-kalite oranı daha iyidir. Pratik kural: kapıda yemeklerin fotoğrafları varsa, yürümeye devam et.
Tapasların yanında ne içilir?
İyi doldurulmuş bir bira, bir Sanlúcar manzanillası ya da bir Jerez fino'su. Çok soğuk ve küçük kadehte manzanilla, kızartmaya ve jambona en iyi eşlik eden içecektir. Yazın ve Feria'da, gazozlu manzanilla olan rebujito içilir. Kırmızı şarap daha az istenir ve kızarmış balıkla neredeyse hiç.
Tapas yemek için rezervasyon gerekir mi?
Neredeyse hiçbir zaman: biçim tezgâh başıdır ve geliş sırasına göredir. Açık istisna, El Arenal'deki La Brunilda'dır; orada yer ayırtmak ya da kuyruğa razı olmak gerekir. Eslava ve Las Golondrinas da rezervasyon almaz, bu yüzden strateji erken gitmek ya da ayakta beklemektir; bu da işin bir parçasıdır.
Pratik bilgiler
SaatlerÖğle yemeği 14:00 ile 16:00 arası, akşam yemeği 21:00'den itibaren. Bu aralıkların dışında pek çok mutfak kapanır.
BiçimTezgâhta ayakta. İki kişi için tapa, dört kişi için yarım porsiyon.
Ne kadar tutarHerhangi bir klasik bar tezgâhında üç ya da dört tapa ve iki birayla kişi başı fazlasıyla doyulur.
RezervasyonYalnızca La Brunilda'da. Geri kalanı geliş sırasına göre işler.
BölgelerMerkez (Alfalfa-Salvador-Sierpes), Santa Cruz, Alameda ve calle Feria, Triana ve El Arenal.
Viavoy ileTapas ile Merkez Sevilla: Sierpes, El Salvador ve Alfalfa adlı rota bar tezgâhlarını ve aradaki anıtları birbirine bağlar.
🎧 Viavoy ile
Seville şehrini gez ve kendi temponda dinle
Viavoy'u indir ve Seville şehrini istediğin zaman çevrimdışı gez.
başlangıç 2,99 €· tek seferlik ödeme
City Pass · 9,99 €3 gün, Seville şehrindeki tüm turlar