Trianalılar Sevilla'ya gittiklerini söylemezler: karşıya geçtiklerini söylerler. Bu, mahallenin eski bir şakasıdır ve bütün eski şakalar gibi doğru bir şey söyler. Triana şehrin geri kalanından, yüzyıllar boyunca onu sular altında bırakan bir nehirle ayrılır; geçimini kendine özgü zanaatlarla —çamur, balıkçılık, denizcilik— sağladı ve bugün dünyanın yarısında dinlenen flamenkonun hatırı sayılır bir bölümünü kendi başına üretti. Bütün bunlar, uzun bir öğleden sonrada dolaşılan ve neye baktığını bilirsen çok daha fazla keyif veren, bir kilometrekareden biraz fazla bir alana sığar.
Öğleden sonranın ortasında karşıya geç ve gün batımında calle Betis'te bitir: ışığın karşı kıyıya tam vurduğu ve arkasında Giralda ile altın rengine bürünmüş Torre del Oro'nun göründüğü zamandır. Triana pazarını ise sabah görmek gerekir.
Köprüyü geçmek: Triana'nın kapısı
Paris'ten kopya edilmiş bir köprü ve sembolik bir gümrük işlevi gören çinili bir şapel.
Mahallede kimsenin bu adla anmadığı Puente de Isabel II, 1845 ile 1852 arasında yükseltildi ve neredeyse kimsenin beklemediği bir hikâye saklar: sıfırdan tasarlanmadı, Paris'te Louvre'un yanında Seine'i geçen Carrousel köprüsünden kiriş kiriş kopya edildi. Parisli asıl köprü neredeyse bir asır önce yıkıldı; Sevillalı kopya ise hâlâ ayakta ve kullanımda. Model ortadan kayboldu, kopya hayatta kaldı.
Ondan önce burada karşıya geçmek, Müslüman döneminden beri işleyen ve taşkınların düzenli olarak önüne katıp götürdüğü, birbirine bağlanmış kayıklardan bir köprünün üzerinde canını tehlikeye atmak demekti. Bütün mahalleyi anlamanın anahtarı budur: Triana suyla boğuşarak yaşadı.
Birbiri ardına zincirlenmiş dökme demir kemerler: iki Sevilla'yı ayıran jest. XIX. yüzyılın ortalarında yükseltildi ve bugün artık var olmayan Paris'teki Carrousel köprüsünü kopya eder. Köprünün ortasında dur: oradan, altında su, bir yanda eski şehir, öbür yanda Triana ile şehir herhangi bir seyir terasından daha iyi anlaşılır. Nehrin neden mahallenin hayatında hep söz sahibi olduğunu kavramak için de en iyi yerdir.
Güneşte parlayan seramikle kaplı küçük ve şirin bir yapı; neredeyse çiniden bir oyuncak. Karşıya geçenin ilk gördüğü şeydir ve mahallenin sembolik kapısı işlevini görür. Onu 1928'de, 29 Sergisi için Plaza de España'yı tasarlayan mimar Aníbal González yükseltti. Yeşil ve altın rengi Triana seramiğiyle kaplı kubbeye ve çan kulesinin sekizgen küçük kulesine dikkat et: Triana'nın herkesten iyi yaptığı şeyin minyatür bir özetidir.
Palmiyeleri, gidip gelen tramvayları ve her saat akan insanlarıyla mahallenin oturma odası. Adı her şeyi açıklar: altozano, küçük bir tepe demektir. Guadalquivir taşıp Triana'yı tekrar tekrar sular altında bıraktığında bu tepe daha uzun süre kuru kalırdı; böylece mahalle onu güvenli toprağı, yıllar içinde de büyük buluşma noktası yaptı. İki bronz ruhunu özetler: biri flamenko sanatına, diğeri nehrin bu yakasında doğan matador Juan Belmonte'ye.
Uygulamayı indir ve Seville şehrini istediğin zaman çevrimdışı keşfet. Kulağında yerel bir rehberle Triana: çini, flamenko ve nehir yürüyüş rotasını tamamla.
Balık tezgâhlarının altında üç asırlık Engizisyon.
Mercado de Triana köprünün başına yaslanmıştır ve bir Endülüs gıda pazarından tam olarak beklenen şeydir: taze balık, jambon, baharatlar, meyve ve neşeli bir gürültü. Ama önemli olan görülen değil, üzerine basılan şeydir.
Bu tezgâhların altında, nehrin bu ucunu savunmak için yükseltilmiş ve 1481'den itibaren çok daha karanlık bir işlev üstlenmiş bir kale olan Castillo de San Jorge'un kalıntıları bulunur: üç asrı aşkın süre Sevilla'daki Engizisyon Mahkemesi'nin merkezi oldu. Davaların yürütüldüğü salonlar, zindanlar ve odalar buradaydı. Bugün yeraltında, girişi ücretsiz, yirmi dakikada gezilen ve mahalleye bakışını tamamen değiştiren bir tanıtım merkezi var.
Çok yakında bir geçit, her şeyi söyleyen adını korur: mahallenin hafızasına göre kaleyi nehre bağlayan iniş olan Callejón de la Inquisición.
📍 Plaza del Altozano, s/n · ücretsiz tanıtım merkezi
Üstte canlı bir pazar, altta sert bir tarih. Kale nehrin bu ucunu, 1481'de buraya Engizisyon Mahkemesi yerleşene kadar savundu; mahkeme kaleyi üç asrı aşkın süre kullandı. Pazarı yenilemek için kazı yapıldığında duvarlar, zeminler ve odalar ortaya çıktı ve bugün tezgâhların altından gezilebilirler. Sonra alışveriş yapmak için yukarı çık: bodrumla yukarıdaki kalabalık arasındaki tezat, Sevilla'nın en tuhaf ve en dürüst deneyimlerinden biridir.
Endülüs'ün yarısını süsleyen seramik burada yoğruldu.
Triana yüzyıllar boyunca çömlekçilerin mahallesiydi. Çamur nehrin kendi kıyısından çıkarılır, burada yoğrulur ve tam bu sokaklardaki fırınlarda pişirilirdi. İspanya'nın güneyinin yarısında kiliseleri, sarayları ve bankları süsleyen çiniler, Plaza de España'dakilerin büyük bölümü de dahil, buradan çıktı.
İzi isimlerde sürüyor: Calle Alfarería (Çömlekçilik Sokağı) bu adı süs olsun diye almadı. O cephelerin çoğunun ardında hâlâ eski atölyeler var, bazıları faaliyette, ve zaman zaman çamur ve fırın kokusu gelir. Mahallenin en az değişen ve en az insanın dolaştığı kısmıdır.
5
Cerámica Santa Ana
📍 Calle San Jorge, 31
Seramik tabelasıyla, baştan aşağı boyalı çinilerle kaplı cephe: bütün Sevilla'nın en güzellerinden biridir ve hiçbir şey almayacak olsan da durmaya değer. Triana'nın en bilinen atölye-dükkânının mahallede XIX. yüzyıldan beri kökleri var. İçeride Triana yıldızıyla ya da Sevilla motifleriyle elle boyanmış tek tek çiniler, ayrıca kâseler, tabaklar ve fincanlar var. Gerçekten buradan gelen, bir fabrika binasından değil, bir şey götürmek için bariz yerdir.
Arabaların neredeyse hiç geçmediği ve sokak adlarının hikâyeyi kendi başına anlattığı dar ve sessiz sokaklar. Triana'nın çamurunun yüzyıllar boyunca pişirildiği fırınlar, çömlekçi atölyeleri buradaydı. Mahallenin en az turistik ve özgün ölçeğini en iyi koruyan bölgesidir: alçak evler, bir an görünen avlular, açık duran bir atölye kapısı. Acele etmeden ve sabahın ortasında yürü, çünkü hareketin olduğu zaman odur.
Yaya yolu, geniş, açık renkli mermer zeminli ve iki yanı teraslı: mahallenin büyük gezinti ve alışveriş caddesidir ve gün batımında bir şeyler içmeye çıkan insanlarla dolar. Eskiden tramvay buradan geçerdi ve köprüden girişin doğal yoluydu. Balkonlara bak —saksılar, asılı çamaşırlar, dükkânların arasında direnen mahalle hayatı— çünkü Triana'nın hâlâ insanların yaşadığı bir yer olduğu en iyi orada görülür.
Bir minareyi andıran kulesiyle tuğla ve taştan sağlam bir tapınak. Trianalılar ona dünyanın bütün gururuyla Triana'nın katedrali derler ve haklı gerekçeleri vardır: onu 1280 civarında Bilge X. Alfonso yaptırdı ve Hristiyan fethinden sonra yükseltilen ilk kilise olarak Sevilla'nın en eski kilisesidir. Anlatıldığına göre kral bir gözünde ağır bir rahatsızlık çekiyordu, kendini Santa Ana'ya emanet etti ve iyileşince şükran olarak tapınağın yapılmasını emretti. Yedi asır sonra hâlâ mahallenin bölge kilisesidir, gezilecek bir anıt değil: sessizce gir.
Triana'nın cante ile neden bu kadar ilgisi var ve Esperanza neden şehri ikiye böler.
Flamenko bir tiyatroda icat edilmedi. Komşu avlularında, demirci ocaklarında ve bunlar gibi sokaklarda, nehrin yanında sıkış tıkış yaşayan Çingene aileleri ve çamur işçileri arasında doğdu. Triana, bu sanatın tablaolardan ve festivallerden çok önce biçimlendiği ve büyüdüğü yerlerden biriydi.
Mahallenin öbür bağlılığı kelimenin tam anlamıyladır. Calle Pureza'daki Capilla de los Marineros'ta yaşayan Esperanza de Triana'nın nehrin öbür yakasında ebedî bir rakibi var: Macarena. Her Madrugá'da, Kutsal Cuma'nın şafak öncesi saatlerinde, ikisi de alayla sokağa çıkar ve Sevilla'nın yarısı, bir inanç derbisiymiş gibi macarenolar ve trianerolar olarak ikiye bölünür. Bilenler bu rekabetin gerçek olmaktan çok bir atmosfer meselesi olduğunu, kardeşliklerin kendisinden çok mahallelere ait olduğunu söyler. Bir trianeroya hangisinin daha iyi olduğunu sor, cevabı görürsün.
8
Monumento al Arte Flamenco
📍 Plaza del Altozano
Bu sokakların icadına yardım ettiği sanatı onurlandırmak için doksanlı yılların başında yükseltilmiş bir bronz. Ona sakin sakin bak, flamenkonun üç direği okunur: cante, ağıt yakan ve sevinen ses; baile, ritme dönüşmüş beden; ve toque, her şeyi taşıyan gitar. Süs niyetine bir heykel değildir: tam olması gereken yere, mahallenin kapısı işlevi gören meydana konmuştur.
Var olan en Trianalı sokaklardan biri: dar, alçak evli, demir parmaklıklı, saksılı ve bir köşeye hâkim bir Meryem Ana çinisiyle. Sokağın ortasında, kökleri beş asırdan uzun bir süre önce seramikçi ve denizci loncalarına —çamurun insanlarına ve nehrin insanlarına— uzanan, şehrin en sevilen ve en eski kardeşliklerinden biri olan Esperanza de Triana kardeşliğinin merkezi Capilla de los Marineros açılır. Ayin saatleri dışında girilebilir ve hiçbir şeye mal olmaz.
Zorunlu final. Nehrin karşısında sıralanmış renkli cepheler ve karşıda poz veren bütün Sevilla: güneşte altın rengine bürünen Torre del Oro, Maestranza ve arkada Giralda. Betis ya da Baetis, Romalıların iki bin yıl önce Guadalquivir'e verdiği addı. Bu evler yüzyıllardır suyla boğuşuyor: o zamana kadar nehir Triana'yı tekrar tekrar sular altında bıraktığı için kıyı XIX. yüzyılda bir istinat duvarıyla yükseltildi ve en eski evlerin zemin katlarında iz hâlâ duruyor.
Triana merkezden farklı yer: daha çok balık, daha çok kızartma ve daha az gösteriş. İyi bar tezgâhlarının bölgesi calle San Jacinto, pazarın çevresi ve nehre inen sokaklar arasında dağılmıştır ve Santa Cruz'un aksine burada müşterilerin çoğu hâlâ mahalleden.
Bütün mahalle için geçerli iki biçim tavsiyesi. Birincisi: kızarmış balık külahta ya da küçük porsiyon olarak istenir ve ayakta yenir; yemekten sonra oturup sohbet edilecek bir yemek değildir. İkincisi: bir mekânın calle Betis'te nehir manzaralı masaları varsa manzaranın parasını ödüyorsun ve bunu oturmadan önce bilmekte fayda var —manzara buna değer, ama bir sokak içeride daha iyi yenir.
Mercado de Triana ayrıca bir yemekhane olarak da işler: birkaç tezgâh doğrudan tezgâh başında servis yapar ve öğlen, on dakika önce tezgâhta duran ürünlerle, mahallenin en iyi fiyat-kalite seçeneklerinden biridir.
Las Golondrinas
📍 Calle Antillano Campos · çömlekçi bölgesi
Eski çömlekçi atölyeleri bölgesinin tam ortasında, mahalle durağının en tipik örneği. Tavana kadar çiniler, eskiden beri aynı garsonlar ve değişmemiş kısa bir menü, çünkü buna ihtiyacı yok: ızgara mantar, punta de solomillo (bonfilenin ucu), chocos (mürekkep balığı). Mahalle halkının düşünmek istemediğinde gittiği yerdir ve öğlen de gece on birde de aynı derecede iyi işler. Rezervasyon almazlar ve genellikle bir süre ayakta beklemek gerekir.
Evet, ve yalnızca manzara için değil. Triana, merkezin kısmen kaybettiği kendine özgü bir karakteri korur: hâlâ insanların yaşadığı, kendine ait zanaatları —seramik— olan ve flamenko tarihinde muazzam bir ağırlığı bulunan bir mahalledir. Üstelik calle Betis şehrin en iyi panoramasını sunar. Köprüyü geçmek El Arenal'den beş dakika sürer.
Triana'da bir öğleden sonrada ne görülür?
Girerken Puente de Isabel II, Capilla del Carmen ve plaza del Altozano; altında Castillo de San Jorge'un kalıntılarıyla Mercado de Triana; çamur bölgesinde calle Alfarería ve Cerámica Santa Ana; Sevilla'nın en eskisi olan Santa Ana Kilisesi; Capilla de los Marineros ile calle Pureza; ve gün batımında calle Betis. Bir yemek molasıyla yaklaşık dört saat tutar.
Triana neden flamenkosuyla ünlüdür?
Çünkü flamenkonun, tablaolar ortaya çıkmadan çok önce biçimlendiği yerlerden biriydi. Komşu avlularında, demirci ocaklarında ve bunlar gibi sokaklarda, nehrin yanına yerleşmiş Çingene aileleri ve seramik işçileri arasında doğdu. Altozano'daki, cante, baile ve toque'a adanmış üç figürüyle Monumento al Arte Flamenco tam olması gereken yerde durur.
Mercado de Triana'nın altında ne var?
Nehrin bu ucunu savunan ve 1481'den itibaren üç asrı aşkın süre Sevilla'daki Engizisyon Mahkemesi'nin merkezi olan bir kale, Castillo de San Jorge'un kalıntıları. Pazarı yenilemek için kazı yapıldığında duvarlar ve odalar ortaya çıktı; bugün girişi ücretsiz bir tanıtım merkezinde tezgâhların altından gezilirler.
Calle Betis için en iyi saat hangisi?
Kuşkusuz gün batımı. Güneşin karşı kıyıya tam vurduğu ve arkasında Maestranza ve Giralda ile altın rengine bürünmüş Torre del Oro'nun göründüğü zamandır. Öğlen cadde ters ışıkta kalır ve fotoğraf çıkmaz. Bir de havanın güzel olduğu bir güne denk gelirsen, kıyıdaki banklar tam olarak bunu bekleyen insanlarla dolar.
Gerçek Triana seramiği nereden alınır?
Calle Alfarería ve çevresindeki atölyelerden ve XIX. yüzyıldan beri mahallede olan, calle San Jorge'daki Cerámica Santa Ana'dan. Merkezdeki hediyelik eşya dükkânlarından farkı, burada parçaların elle boyanması ve pek çoğunun hâlâ mahallede pişirilmesidir. Klasik motif olarak Triana yıldızını ara.
Pratik bilgiler
Nasıl gidilirMerkezden Puente de Isabel II'yi geçerek yürüyerek: El Arenal'den beş dakika. Tramvay da Plaza Nueva'ya kadar gelir ve oradan yürüyerek karşıya geçilir.
Ne zaman gidilirPazar sabah. Mahalle ve calle Betis, akşamüstü saat altıdan itibaren.
ÜcretsizCastillo de San Jorge, Santa Ana Kilisesi, Capilla de los Marineros ve kıyı boyunca bütün yürüyüş yolu.
SüreUzun bir öğleden sonra; yemek molasıyla birlikte yaklaşık dört saat.
Ne alınırMerkezdeki hediyelik eşya dükkânlarından değil, calle Alfarería'daki atölyelerden ya da Santa Ana'dan elle boyanmış seramik.
Viavoy ileTriana: çini, flamenko ve nehir adlı rota, yerel bir rehberin anlatımıyla bu rehberin on beş durağını birbirine bağlar.
Haritada
🎧 Viavoy ile
Seville şehrini gez ve kendi temponda dinle
Viavoy'u indir ve Seville şehrini istediğin zaman çevrimdışı gez.
başlangıç 2,99 €· tek seferlik ödeme
City Pass · 9,99 €3 gün, Seville şehrindeki tüm turlar