Real Casino de Murcia
Założone w 1847 roku, budowę gmachu rozpoczęto w 1853. Narodowy Zabytek od 1983 roku i najczęściej odwiedzany budynek świecki w regionie. Czterdzieści pięć minut.

W ruletkę nigdy tu nie grano. Każde pokolenie członków od 1847 roku dodawało salę bardziej spektakularną od poprzedniej, a w efekcie powstała podróż przez wszystkie mody XIX wieku.
🎧 Na trasie Casino, ulica Trapería i Teatro RomeaTo najczęściej odwiedzany budynek świecki w regionie Murcji i jeden z najlepszych sposobów, by zrozumieć hiszpański XIX wiek. Za fasadą z kolumnami, girlandami i kariatydami kryje się pół tuzina sal, każda w innym stylu, zbudowanych przez kolejne pokolenia członków, które rywalizowały ze sobą w dekoracjach.
Stowarzyszenie założono w 1847 roku, a budowę gmachu rozpoczęto w 1853. Od tamtej pory każde pokolenie członków dodawało sale, jedną bardziej spektakularną od drugiej, i właśnie ten narastający proces wyjaśnia jego charakter: nie ma tu jednego stylu, jest kolekcja kolejnych ambicji.
Model kasyna jako burżuazyjnego klubu powielano w całej Hiszpanii w XIX wieku: była to prywatna przestrzeń, w której wyższa klasa średnia czytała gazety, grała w bilard, robiła interesy i urządzała bale. Niewiele takich klubów zachowało zespół tak kompletny i tak zadbany jak ten.
W 1983 roku uznano go za Narodowy Zabytek Historyczno-Artystyczny i od tamtej pory można go zwiedzać z płatnym biletem, choć wciąż działa jako stowarzyszenie ze swoimi członkami.
Stoi przy samej calle Trapería, od podboju w 1266 roku głównej ulicy Murcji, i to położenie nie jest przypadkowe: stowarzyszenie chciało osiąść przy najbardziej pożądanej ulicy miasta.
Założone w 1847 roku, budowę gmachu rozpoczęto w 1853. Narodowy Zabytek od 1983 roku i najczęściej odwiedzany budynek świecki w regionie. Czterdzieści pięć minut.
Pobierz aplikację i odkrywaj Murcia offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Casino, ulica Trapería i Teatro Romea z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Najsłynniejszy jest Patio Árabe, czyli arabski dziedziniec, inspirowany Alhambrą, ze stiukami, łukami i przeszkloną kopułą, która wypełnia światłem przestrzeń pomyślaną tak, by olśniewać od progu. To styl neomudéjar z XIX wieku w najambitniejszej wersji.
Biblioteka Angielska jest jego przeciwieństwem: ciemne drewno, regały aż po sufit, około dwudziestu tysięcy tomów i atmosfera londyńskiego klubu. To zakątek, w którym budynek ścisza głos.
Sala Balowa pod swoimi żyrandolami to reprezentacyjna przestrzeń par excellence. A Buduar Pań – z malowanym sufitem, lustrami i aurą prawdziwego buduaru – streszcza społeczeństwo, które go zbudowało: własna przestrzeń dla kobiet, delikatna i starannie oddzielona.
Trasę dopełniają Dziedziniec Pompejański, z jońskimi kolumnami z marmuru i fontanną pośrodku, oraz Sala Bilardowa. Przejście przez nie po kolei to podróż przez wszystkie mody dekoracyjne XIX wieku w niespełna godzinę.
Ta mieszanka odniesień – arabskich, angielskich, pompejańskich, wersalskich – nie jest niekonsekwencją: to dokładnie to, do czego dążył dziewiętnastowieczny eklektyzm, traktujący style historyczne jak katalog, z którego wybiera się według funkcji każdej sali.
Trapería to kręgosłup starego miasta od chrześcijańskiego założenia Murcji w 1266 roku. Nazwa pochodzi od traperos, kupców sukna i tkanin, którzy razem ze złotnikami tworzyli dwa suki odziedziczone po medynie.
Murcja przez stulecia żyła z jedwabiu: w huercie (nawadnianej równinie wokół miasta) hodowano jedwabniki, a miasto było jedną z wielkich jedwabniczych stolic Hiszpanii. Stąd ulica sukna była najbogatsza i najbardziej pożądana, i stąd jakość jej fasad.
Przez stulecia była też sceną wieczornego spaceru: przechodziło tędy całe miasto w najlepszych strojach, tu się zalecano i dobijano targu. Dziś jest deptakiem i zachowuje atmosferę szlachetnej ulicy, która wie, że jest ważna.
Kilka minut stąd stoi Teatr Romea, otwarty w 1862 roku z Izabelą II w loży, na ogrodzie klasztoru dominikanów, który uwolniła kasata dóbr kościelnych. Ciągnie się za nim legenda o ogniu: podobno pewien zakonnik przeklął go trzema pożarami, i teatr rzeczywiście płonął więcej niż raz.
Główna ulica Murcji od 1266 roku, przy której handlowali kupcy sukna. Podnieś wzrok ponad witryny.
Otwarty w 1862 roku w obecności królowej Izabeli II. Do dziś na każde przedstawienie wycofuje się jeden bilet, żeby sala się nie zapełniła i klątwa zakonnika się nie spełniła.
Nie, i nigdy nie grano tu w ruletkę. W XIX wieku kasyno było prywatnym stowarzyszeniem dżentelmenów: klubem, w którym burżuazja czytała prasę, zawierała interesy, grała w bilard i urządzała bale. To zupełnie inne znaczenie słowa niż dzisiejsze i warto o tym wiedzieć przed wejściem.
Stowarzyszenie założono w 1847 roku, a budowę gmachu rozpoczęto w 1853. Od tamtej pory każde pokolenie członków dodawało sale, jedną bardziej spektakularną od drugiej, i ten narastający proces wyjaśnia, dlaczego nie ma tu jednego stylu, tylko kolekcja kolejnych ambicji.
Najsłynniejszy jest Patio Árabe, inspirowany Alhambrą, z przeszkloną kopułą; Biblioteka Angielska, z dwudziestoma tysiącami tomów i atmosferą londyńskiego klubu, jest jego dokładnym przeciwieństwem. Do tego Sala Balowa, Buduar Pań, Dziedziniec Pompejański i Sala Bilardowa.
Bo to czysty dziewiętnastowieczny eklektyzm: XIX wiek traktował style historyczne jak katalog, z którego wybiera się według funkcji każdej sali. Arabski, by olśnić przy wejściu, angielski do biblioteki, pompejański do dziedzińca. To nie niekonsekwencja, to metoda.
Wstęp jest płatny, w umiarkowanej cenie, a zwiedzanie trwa około czterdziestu pięciu minut. To wciąż działające stowarzyszenie, więc warto sprawdzić godziny otwarcia, bo zdarzają się dni z ograniczonym dostępem z powodu wydarzeń dla członków.
Stąd, że tu mieli swoje sklepy traperos, kupcy sukna i tkanin. Razem z calle Platería, ulicą złotników, tworzyła dwa suki odziedziczone po muzułmańskiej medynie, które po podboju w 1266 roku stały się handlowym sercem chrześcijańskiego miasta.
Legenda mówi, że zakonnik z klasztoru dominikanów, na którego terenie stoi teatr, przeklął go trzema pożarami. I pożary naprawdę były: teatr płonął więcej niż raz w XIX wieku. Do dziś na każde przedstawienie wycofuje się ze sprzedaży jeden bilet, żeby teatr nigdy się nie zapełnił i klątwa się nie spełniła.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Murcia offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



