Palma w 2 dni: trasa po starym mieście, zamku Bellver i Santa Catalinie
Miasto, które wzbogaciło się, patrząc na morze, i zamieniło to w kamień. Jak podzielić dwa dni między katedrę, ukryte patia, modernisme i dzielnicę, która pożarła wszystkie inne.
Palma ma problem z reputacją: wielu traktuje ją jako miejsce, przez które się przejeżdża w drodze do zatoczki. To kosztowny błąd, bo na jej starym mieście jest świecki gotyk najwyższej europejskiej klasy, ponad sto pańskich patiów, intensywny rozkwit modernisme i okrągły zamek, który nie ma odpowiednika w Hiszpanii. Dwa dni wystarczą, ale są potrzebne.
Zacznij od Parc de la Mar, zanim wejdziesz do katedry. Widok budowli odbitej w wodzie wcześnie rano, przed kolejkami, porządkuje wszystko, co przyjdzie potem.
Dzień 1: katedra, morze i patia
Rano: część zabytkowa.
Zacznij na dole, w Parc de la Mar, od katedry odbitej w sztucznym jeziorze. To jezioro wykopano w 1984 roku w jednym celu: by oddać La Seu odbicie, które odebrała jej autostrada z lat sześćdziesiątych. Miasto wydaje publiczne pieniądze, żeby rozwiązać problem spojrzenia.
Wejdź do katedry, gdy tylko ją otworzą. Zbudowano ją na miejscu wielkiego meczetu i celowo frontem do Morza Śródziemnego, by była pierwszą rzeczą, jaką zobaczą statki, a w środku czternaście ośmiobocznych filarów zostawia nawę zupełnie wolną. Interwencja Gaudíego – chór wyprowadzony ze środka, kuty baldachim nad ołtarzem – określa to, co widać dziś.
Obok stoi pałac Almudaina, który był rzymskim kasztelem, potem muzułmańskim alkazarem, a w końcu gotyckim pałacem: chrześcijanie niczego nie zburzyli, po prostu się wprowadzili. Wciąż jest oficjalną rezydencją Korony, więc sprawdź wcześniej, czy nie jest zamknięty z powodu uroczystości państwowej.
Potem zejdź do Łaźni Arabskich w dzielnicy La Portella. To jedna sala i piętnaście minut zwiedzania, ale to najstarsze miejsce w Palmie, do którego można wejść: hammam z okresu od X do XII wieku z dwunastoma kolumnami o kapitelach wziętych z budowli rzymskich i bizantyjskich.
La Seu, z jedną z najwyższych i najbardziej przestronnych naw gotyckich w Europie. Jej wielka rozeta, „oko gotyku”, ma ponad trzynaście metrów średnicy i około 1200 kawałków szkła. Przyjdź wcześnie rano: krótsza kolejka, a słońce wpada od strony morza.
Jeden z nielicznych zachowanych budynków muzułmańskiej Madiny Majurki (Madina Mayurqa). Sklepienie przebija dwadzieścia pięć świetlików w kształcie gwiazd. Przyjdź, gdy słońce stoi wysoko: bez światła wpadającego z góry ginie sens wizyty.
Wejdź na Plaza de Cort, centrum administracyjne od 1229 roku, z tysiącletnim drzewem oliwnym i ogromnym rzeźbionym drewnianym okapem ratusza, wysuniętym na trzy metry nad ulicę. Przejdź na drugą stronę placu i spójrz stamtąd: spod samego budynku widać go w ostrym skrócie.
I skręć w calle Morei i calle Zavellá, czyli trasę patiów. Palma zachowała ponad sto skatalogowanych pańskich patiów, prawie wszystkie za zamkniętymi bramami, a tu można ich zobaczyć najwięcej: Can Oleza, Can Bordils, Can Vivot, Can Marquès. Zagląda się przez bramę, kiedy jest otwarta, i tyle.
Can Vivot jest najbardziej spektakularne: kolumny z czerwonego marmuru z Binissalem, żelazne latarnie i schody imperialne o dwóch biegach, nietknięte od przebudowy w latach 1683-1711, bo rodzina wciąż jest związana z domem. Can Oleza czyta się najłatwiej: gotyk, renesans i barok w odległości trzech metrów.
Zakończ w bazylice Sant Francesc, której krużganek – kolumny ustawione parami, arkady o wielolistnych łukach, drzewka pomarańczowe – należy do najpiękniejszych nad Morzem Śródziemnym. W środku spoczywa Ramon Llull, który pisał filozofię po katalońsku, gdy cała Europa pisała ją po łacinie.
Dziesięć minut wąskimi uliczkami, zaglądając przez bramy. Can Vivot, Can Oleza, Can Bordils, Can Marquès. Za darmo, bez kolejek i jeden z najlepszych spacerów w Palmie. Prawie nikt go nie robi, bo nie jest oznakowany.
Samo zamknięcie sklepień zajęło blisko sto lat, od 1281 roku. Krużganek jest powodem wizyty: poświęć mu większość czasu. Tuż obok jest Ca'n Joan de s'Aigo, historyczna pijalnia horchaty w Palmie.
Zacznij na Passeig de Sagrera, przy wodzie, bo tu rozumie się Palmę: przez wieki miasto żyło plecami do wyspy, a twarzą do tego morza. Kupcy, którzy stawiali fortunę na jeden statek, wznieśli najpiękniejsze kamienie, jakie zobaczysz.
La Lonja jest tego dowodem. Wygląda jak zamek z wieżyczkami i blankami, a jest giełdą kupiecką: wzniósł ją Guillem Sagrera między 1420 a 1452 rokiem dla cechu kupców, którzy chcieli budynku wykrzykującego ich potęgę. W środku sześć skręconych kolumn bez kapiteli rozchodzi się u góry w żebra. Sprawdź, czy jest otwarta: otwiera się tylko podczas wystaw.
Obok stoi Consolat de Mar, od 1306 roku siedziba trybunału handlu morskiego, w którym sądzili sami kupcy, bez adwokatów i ustnie. Dziś to siedziba prezydenta rządu Balearów (Govern), więc ogląda się go z zewnątrz.
Wejdź na Born i idź osią modernisme: Gran Hotel, który zaprojektował Domènech i Montaner i który w 1903 roku był pierwszym budynkiem na wyspie z elektrycznością i telefonem; Can Casasayas, zamówiony przez cukiernika; i Can Forteza Rey, najbardziej ekstrawagancka fasada z trencadís w Palmie, dzieło jubilera.
Jeden ze szczytów europejskiego gotyku świeckiego. Blanki to czysty teatr: sali handlowej nie trzeba było fortyfikować, ale język zamku był językiem władzy. Walencja skopiowała jej kolumny sześćdziesiąt lat później i zgarnęła sławę.
Trencadís z fajansu i potłuczonego szkła, z wielką, potworną maską ukrytą wśród ceramiki. Oglądaj go z przeciwległego chodnika i rano: pod światło traci prawie cały efekt.
Dzień 2, po południu: Bellver, Santa Catalina i morze
Poza starym miastem.
Wjedź na górę do zamku Bellver, trzy kilometry od centrum, miejskim autobusem, który dojeżdża prawie pod samą bramę. Jest okrągły, z 1300 roku, i to jeden z nielicznych okrągłych zamków w Europie: koło to nie kaprys, lecz taktyka, bo bez martwych narożników da się osłonić każdą piędź muru.
Był pałacem królewskim, a skończył jako więzienie: między 1802 a 1808 rokiem trzymano tu Jovellanosa, bez procesu i bez wyroku. Górny taras daje najlepszą panoramę Palmy i całej zatoki i już dla niej warto tu wejść.
Zejdź pieszo przez El Terreno na Plaza Gomila, która w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych była majorkańskim Saint-Tropez – Tito's, Barbarela, Zhivago – a po dekadach przygaśnięcia odżyła dzięki projektowi MVRDV zamówionemu przez rodzinę stojącą za marką Camper.
Zakończ w Santa Catalinie. Tutejszy targ jest najstarszy w Palmie i wciąż ma swoje odwieczne stoiska obok nowych barów; wokół niego calle de la Fàbrica i calle de Sant Magí mają największe zagęszczenie restauracji w mieście. A pięć minut dalej Es Jonquet, z wiatrakami odcinającymi się na tle zachodu słońca.
Bellver pochodzi ze starokatalońskiego bell veer: dobry widok. Już siedem wieków temu nazywano go tak z powodu tego, co stąd widać. W środku jest Muzeum Historii Miasta z rzymskimi marmurami, które przywiózł z Włoch pewien oświecony kardynał.
Wiatraki stoją na wzniesieniu, bo tam najlepiej wieje wiatr. Obracała się tylko drewniana czapa, ustawiana za pomocą belki, a do ramion przywiązywano płócienne żagle jak na statku. O zachodzie słońca, z katedrą w tle.
Dwa pełne. W jeden zobaczysz to, co najważniejsze – katedrę, pałac Almudaina, La Lonję i spacer po starym mieście – ale odpadną pańskie patia, oś modernisme i Santa Catalina, a to spora część tego, co w mieście naprawdę ciekawe. W trzy dni dołożysz wycieczkę w Serra de Tramuntana.
Czy Palmę da się zwiedzić pieszo?
Całe stare miasto tak: jest płaskie, zwarte i piesze, a wszystko leży mniej niż piętnaście minut drogi. Poza starym miastem Santa Catalina jest kwadrans pieszo, a zamek Bellver trzy kilometry dalej, z miejskim autobusem, który wjeżdża prawie pod samą bramę.
Za które zabytki trzeba zapłacić?
Za katedrę i pałac Almudaina, płatne osobno, za zamek Bellver i za bazylikę Sant Francesc z krużgankiem. Bezpłatne są Casal Solleric, Parc de la Mar, kościół Santa Eulalia, Gran Hotel jako centrum kultury i La Lonja, choć ta ostatnia otwiera się tylko podczas wystaw.
Czy warto przejść trasą patiów?
Bardzo, i to za darmo. Palma zachowała ponad sto skatalogowanych pańskich patiów, prawie wszystkie za zamkniętymi bramami, a przy calle Morei i calle Zavellá są najlepsze: Can Vivot, Can Oleza, Can Bordils. Ogląda się je od bramy, kiedy jest otwarta. Dziesięć minut spaceru, a prawie nikt tego nie robi, bo trasa nie jest oznakowana.
Kiedy najlepiej zwiedzać Palmę?
Wiosną i jesienią, ze względu na temperaturę, ceny i tłumy. Zima jest zaskakująco przyjemna, z łagodnymi temperaturami i spokojnym miastem, choć część oferty na wybrzeżu jest zamknięta. Jeśli przyjedziesz w styczniu, 20. dnia miesiąca obchodzi się święto patrona, Sant Sebastià, z ogniskami, grillowaniem na żarze i koncertami w całym mieście do świtu.
Co można robić w okolicy Palmy?
Serra de Tramuntana, wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa, z miejscowościami Valldemossa, Deià i Sóller, mniej niż godzinę drogi; drewniany pociąg do Sóller, który odjeżdża z samego centrum Palmy; i zatoczki na południu i wschodzie wyspy. Na wszystko to potrzebny jest samochód albo transport publiczny i trochę planowania.
Informacje praktyczne
Ile czasuDwa pełne dni. W jeden odpadną patia, modernisme i Santa Catalina.
KolejnośćParc de la Mar i katedra wcześnie rano. Bellver i Santa Catalina drugiego dnia.
BiletyKatedra i pałac Almudaina płatne osobno. La Lonja otwiera się tylko podczas wystaw.
Poruszanie sięStare miasto płaskie i piesze. Do Bellver miejskim autobusem; Santa Catalina 15 min pieszo.
Kiedy się wybraćWiosną i jesienią. Latem upał, tłumy i wysokie ceny noclegów.
JedzenieTarg Santa Catalina oraz calle de la Fàbrica i calle de Sant Magí. Sobrasada, frit i pa amb oli.
Na mapie
🎧 Z Viavoy
Spaceruj po Palma i słuchaj we własnym tempie
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Palma offline, kiedy chcesz.