Plaza Mayor w Burgos
Centrum rundy po barach z tapas: dookoła leżą San Lorenzo, Sombrerería i Huerto del Rey, trzy ulice, przy których je się w Burgos.

Morcilla, hiszpańska kaszanka, która doczekała się własnej nazwy chronionej, świeży ser jedzony z miodem i miasto tapas skupione na trzech ulicach.
🎧 Na trasie San Lesmes, Sombrerería i tapasyBurgos ma dwa produkty, które same wyrobiły sobie markę poza prowincją – morcillę i ser – oraz kuchnię płaskowyżu, stworzoną na długie zimy na wysokości dziewięciuset metrów. A cała runda po barach z tapas mieści się na trzech ulicach wokół Plaza Mayor.
Morcilla z Burgos to krew wieprzowa, cebula, smalec, przyprawy i – to jest jej znak rozpoznawczy – ryż. Ten składnik odróżnia ją od niemal wszystkich hiszpańskich kaszanek i daje jej po usmażeniu zupełnie inną konsystencję.
Ma chronione oznaczenie geograficzne i zwykle podaje się ją smażoną, w grubych plastrach, samą albo na chlebie. W barach w centrum to domyślna tapa, a w wielu miejscach to jedyne, co musisz zamówić.
Ser z Burgos jest jej przeciwieństwem pod każdym względem: świeży, biały, niedojrzewający i praktycznie bez soli, tradycyjnie robiony z mleka owczego. Je się go samego, z miodem albo z orzechami włoskimi, na deser albo jako przekąskę.
To ser, który zaskakuje każdego, kto przyjeżdża w poszukiwaniu czegoś dojrzewającego, bo nie ma z tym nic wspólnego: jego urok tkwi w konsystencji i subtelności, a nie w intensywności. W prowincji o ciężkich zimach świeży nabiał do zjedzenia od razu miał pełny sens.
Centrum rundy po barach z tapas: dookoła leżą San Lorenzo, Sombrerería i Huerto del Rey, trzy ulice, przy których je się w Burgos.
W samym sercu rejonu barów i kulturalny przystanek między jedną tapą a drugą: barokowy, z lat 1684-1694, z bardzo rzadko spotykaną ośmioboczną kopułą.
Pobierz aplikację i odkrywaj Burgos offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę San Lesmes, Sombrerería i tapasy z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Głównym daniem jest pieczony lechazo: jagnię karmione mlekiem, z rasy churra, pieczone w piecu opalanym drewnem, z niewiele więcej niż wodą i solą, w glinianym naczyniu. To wielka kastylijska sztuka pieczenia, a w Burgos i w całej prowincji wychodzi wyjątkowo dobrze.
Olla podrida to sztandarowa potrawa jednogarnkowa: czerwona fasola z Ibeas, z własną nazwą chronioną, duszona z żeberkami, chorizo, morcillą i uchem wieprzowym. Jest sycąca do granic możliwości, a w mieście na wysokości dziewięciuset metrów, z długimi zimami, doskonale to rozumiesz.
Sopa castellana – chleb, czosnek, papryka w proszku, jajko w koszulce – to druga zimowa klasyka. A w sezonie raki rzeczne, dziczyzna i grzyby, których w prowincji jest pod dostatkiem.
Z win – Ribera del Duero, którego region zaczyna się niecałą godzinę jazdy na południe od miasta, w okolicach Aranda de Duero. Tempranillo – tutaj nazywane tinta del país – daje wina o mocnej strukturze, a to jedna z najbardziej cenionych apelacji w Hiszpanii.
A na deser, oprócz sera z miodem, słodkości z żółtek i ciasta francuskie z prowincji kastylijskich, w wielu przypadkach pochodzące z klasztornych przepisów.
Tapas w Burgos skupiają się na trzech ulicach tuż przy Plaza Mayor: calle San Lorenzo, calle Sombrerería i plaza del Huerto del Rey. Wszystko jest pięć minut pieszo od katedry.
To gęsty rejon, z małymi wyspecjalizowanymi barami, a zwyczaj każe zmieniać lokal w każdej rundzie. W wielu miejscach każdy bar ma jedną tapę, którą robi lepiej niż ktokolwiek inny, i przychodzi się właśnie po nią.
Przy calle San Lorenzo stoi barokowy kościół o tej samej nazwie, z ośmioboczną kopułą, który świetnie sprawdza się jako kulturalny przystanek między jedną tapą a drugą.
A jeśli wolisz uciec od tłoku w centrum, przejdź przez rzekę na Plaza de Vega: to okolica dzielnicowa, z podcieniami, dobrymi barami i bez kolejek, dziesięć minut od Espolónu.
Uwaga na godziny: w Burgos obiad i kolację je się dość wcześnie jak na hiszpańskie standardy, a południowe aperitivo – zwłaszcza w weekendy – to najgorętsza pora w mieście.
Alternatywa dla centrum: dzielnicowa okolica z podcieniami, dobrymi barami i bez kolejek, dziesięć minut od Espolónu, po drugiej stronie rzeki.
Promenada na spacer po obiedzie, pod sklepieniem splecionych platanów. Ogródki kawiarniane, kamienne ławki i szum wody tuż obok.
To, że ma w sobie ryż, oprócz krwi wieprzowej, cebuli, smalcu i przypraw. Ten składnik odróżnia ją od niemal wszystkich innych hiszpańskich kaszanek i daje jej po usmażeniu zupełnie inną konsystencję. Ma chronione oznaczenie geograficzne i zamawia się ją smażoną, w grubych plastrach, samą albo na chlebie.
Nie, wręcz przeciwnie: jest świeży, biały, niedojrzewający i praktycznie bez soli, tradycyjnie robiony z mleka owczego. Zaskakuje każdego, kto spodziewa się czegoś intensywnego, bo jego urok tkwi w konsystencji i subtelności. Je się go samego, z miodem albo z orzechami włoskimi, na deser albo jako przekąskę.
Na trzy ulice tuż przy Plaza Mayor: San Lorenzo, Sombrerería i plaza del Huerto del Rey, wszystko pięć minut od katedry. To gęsty rejon małych wyspecjalizowanych barów, a zwyczaj każe zmieniać lokal w każdej rundzie i iść po tapę, którą każdy z nich robi najlepiej.
Sztandarowa potrawa jednogarnkowa Burgos: czerwona fasola z Ibeas, z własną nazwą chronioną, duszona z żeberkami, chorizo, morcillą i uchem wieprzowym. Jest sycąca do granic możliwości, co ma pełny sens w mieście na wysokości dziewięciuset metrów, z długimi i ciężkimi zimami.
Ribera del Duero, którego region upraw zaczyna się niecałą godzinę jazdy na południe od miasta, w okolicach Aranda de Duero, które należy do prowincji Burgos. Szczep to tempranillo, tutaj nazywane tinta del país, i daje wina o mocnej strukturze. To jedna z najbardziej cenionych apelacji w Hiszpanii.
Tak, i to dobra: przejść przez rzekę na Plaza de Vega, na południowym brzegu. To okolica dzielnicowa, z podcieniami, dobrymi barami i bez kolejek z centrum, dziesięć minut od Paseo del Espolón. Sprawdza się zwłaszcza w weekendy, kiedy San Lorenzo pęka w szwach.
Dość wcześnie jak na hiszpańskie standardy: obiad około drugiej, kolacja około dziewiątej. Najgorętszą porą w mieście jest południowe aperitivo, zwłaszcza w weekendy, kiedy rejon San Lorenzo i Sombrerería wypełnia się po brzegi.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Burgos offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



