Πλάθα Μαγιόρ του Μπούργκος
Το κέντρο των τάπας: γύρω της βρίσκονται η Σαν Λορένθο, η Σομπρερερία και το Ουέρτο ντελ Ρέι, οι τρεις δρόμοι όπου τρως στο Μπούργκος.

Ένα μαύρο λουκάνικο που απέκτησε δική του ονομασία, ένα φρέσκο τυρί που τρώγεται με μέλι και μια πόλη των τάπας συγκεντρωμένη σε τρεις δρόμους.
🎧 Στη διαδρομή San Lesmes, η Sombrerería και τα tapasΤο Μπούργκος έχει δύο προϊόντα που έκαναν όνομα από μόνα τους έξω από την επαρχία —τη μορθίγια και το τυρί— και μια κουζίνα του οροπεδίου φτιαγμένη για μακριούς χειμώνες σε υψόμετρο εννιακοσίων μέτρων. Και όλες οι τάπας συγκεντρώνονται σε τρεις δρόμους γύρω από την Πλάθα Μαγιόρ.
Η μορθίγια του Μπούργκος έχει χοιρινό αίμα, κρεμμύδι, λαρδί, μπαχαρικά και —αυτό είναι το χαρακτηριστικό της— ρύζι. Αυτό το υλικό τη χωρίζει από σχεδόν όλα τα ισπανικά μαύρα λουκάνικα και της δίνει μια εντελώς διαφορετική υφή όταν τηγανίζεται.
Έχει προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη και συνήθως τη φτιάχνουν τηγανητή, σε χοντρές φέτες, σκέτη ή πάνω σε ψωμί. Στα μπαρ του κέντρου είναι η αυτονόητη τάπα, και σε πολλά μέρη είναι το μόνο που χρειάζεται να παραγγείλεις.
Το τυρί του Μπούργκος είναι το αντίθετο σε όλα: φρέσκο, λευκό, ανώριμο και σχεδόν ανάλατο, φτιαγμένο παραδοσιακά με πρόβειο γάλα. Τρώγεται σκέτο, με μέλι ή με καρύδια, ως επιδόρπιο ή ως ορεκτικό.
Είναι ένα τυρί που ξαφνιάζει όποιον έρχεται ψάχνοντας κάτι ώριμο, γιατί δεν είναι καθόλου: η χάρη του είναι στην υφή και στη λεπτότητα, όχι στην ένταση. Σε μια επαρχία με σκληρούς χειμώνες, ένα φρέσκο γαλακτοκομικό για άμεση κατανάλωση είχε απόλυτο νόημα.
Το κέντρο των τάπας: γύρω της βρίσκονται η Σαν Λορένθο, η Σομπρερερία και το Ουέρτο ντελ Ρέι, οι τρεις δρόμοι όπου τρως στο Μπούργκος.
Στην καρδιά της ζώνης των μπαρ, και η πολιτιστική στάση ανάμεσα στις τάπας: μπαρόκ του 1684-1694, με έναν σπανιότατο οκταγωνικό τρούλο.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Burgos χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια San Lesmes, η Sombrerería και τα tapas με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το κύριο πιάτο είναι το ψητό αρνάκι γάλακτος (lechazo): αρνί που θηλάζει ακόμη, της φυλής τσούρα, ψημένο σε ξυλόφουρνο με λίγα πράγματα πέρα από νερό και αλάτι, σε πήλινο σκεύος. Είναι η μεγάλη καστιλιάνικη κουζίνα των ψητοπωλείων, και στο Μπούργκος και στην επαρχία του γίνεται ιδιαίτερα καλά.
Η όγια ποδρίδα είναι το εμβληματικό πιάτο της κουτάλας: κόκκινα φασόλια της Ιμπέας, με δική τους ονομασία, μαγειρεμένα με παϊδάκι, τσορίθο, μορθίγια και αυτί. Είναι χορταστική ως το άκρο, και σε μια πόλη στα εννιακόσια μέτρα με μακριούς χειμώνες αυτό γίνεται απόλυτα κατανοητό.
Η καστιλιάνικη σούπα —ψωμί, σκόρδο, πάπρικα, ποσέ αυγό— είναι η άλλη κλασική χειμωνιάτικη επιλογή. Και στην εποχή τους, οι καραβίδες του ποταμού, τα κυνήγια και τα μανιτάρια, που στην επαρχία αφθονούν.
Για κρασί, Ριμπέρα ντελ Δουέρο, που η ζώνη της αρχίζει σε λιγότερο από μία ώρα νότια της πόλης, γύρω από την Αράντα ντε Δουέρο. Τεμπρανίγιο —εδώ το λένε τίντα ντελ παΐς— με κρασιά μεγάλης δομής, και μία από τις πιο αναγνωρισμένες ονομασίες προέλευσης της Ισπανίας.
Και για επιδόρπιο, εκτός από το τυρί με μέλι, τα γιέμας (γλυκά από κρόκο αυγού) και οι σφολιάτες των καστιλιάνικων επαρχιών, πολλά από αυτά μοναστηριακής προέλευσης.
Οι τάπας του Μπούργκος συγκεντρώνονται σε τρεις δρόμους κολλητά στην Πλάθα Μαγιόρ: την οδό Σαν Λορένθο, την οδό Σομπρερερία και την πλατεία του Ουέρτο ντελ Ρέι. Όλα είναι πέντε λεπτά με τα πόδια από τον καθεδρικό.
Είναι μια πυκνή ζώνη, με μικρά εξειδικευμένα μπαρ, και η συνήθεια είναι να αλλάζεις μαγαζί σε κάθε γύρο. Σε πολλά σημεία κάθε μπαρ έχει μια τάπα που τη φτιάχνει καλύτερα από όλους, και πηγαίνεις εκεί γι' αυτήν.
Στην οδό Σαν Λορένθο βρίσκεται η ομώνυμη μπαρόκ εκκλησία, με τον οκταγωνικό τρούλο της, που λειτουργεί πολύ καλά ως πολιτιστική στάση ανάμεσα στις τάπας.
Κι αν προτιμάς να ξεφύγεις από τον συνωστισμό του κέντρου, πέρασε το ποτάμι προς την Πλάθα δε Βέγα: είναι γειτονιά, με στοές, καλά μπαρ και χωρίς ουρές, και απέχει δέκα λεπτά από τον Εσπολόν.
Μια σημείωση για τα ωράρια: στο Μπούργκος το μεσημεριανό και το βραδινό τρώγονται σχετικά νωρίς για τα ισπανικά δεδομένα, και το μεσημεριανό απεριτίφ —ειδικά τα σαββατοκύριακα— είναι η δυνατή ώρα της πόλης.
Η εναλλακτική στο κέντρο: γειτονιά με στοές, καλά μπαρ και χωρίς ουρές, δέκα λεπτά από τον Εσπολόν αν περάσεις το ποτάμι.
Ο περίπατος μετά το φαγητό, κάτω από έναν θόλο από πλεγμένα πλατάνια. Τραπεζάκια έξω, πέτρινα παγκάκια και το μουρμουρητό του νερού δίπλα.
Ότι έχει ρύζι, εκτός από χοιρινό αίμα, κρεμμύδι, λαρδί και μπαχαρικά. Αυτό το υλικό τη χωρίζει από σχεδόν όλα τα άλλα ισπανικά μαύρα λουκάνικα και της δίνει μια εντελώς διαφορετική υφή όταν τηγανίζεται. Έχει προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη και τη ζητάς τηγανητή, σε χοντρές φέτες, σκέτη ή πάνω σε ψωμί.
Όχι, το εντελώς αντίθετο: είναι φρέσκο, λευκό, ανώριμο και σχεδόν ανάλατο, φτιαγμένο παραδοσιακά με πρόβειο γάλα. Ξαφνιάζει όποιον έρχεται περιμένοντας κάτι έντονο, γιατί η χάρη του είναι στην υφή και στη λεπτότητα. Τρώγεται σκέτο, με μέλι ή με καρύδια, ως επιδόρπιο ή ως ορεκτικό.
Σε τρεις δρόμους κολλητά στην Πλάθα Μαγιόρ: τη Σαν Λορένθο, τη Σομπρερερία και την πλατεία του Ουέρτο ντελ Ρέι, όλα πέντε λεπτά από τον καθεδρικό. Είναι μια πυκνή ζώνη με μικρά εξειδικευμένα μπαρ, και η συνήθεια είναι να αλλάζεις μαγαζί σε κάθε γύρο, πηγαίνοντας για την τάπα που ο καθένας φτιάχνει καλύτερα.
Το εμβληματικό πιάτο της κουτάλας του Μπούργκος: κόκκινα φασόλια της Ιμπέας, με δική τους ονομασία, μαγειρεμένα με παϊδάκι, τσορίθο, μορθίγια και αυτί. Είναι χορταστική ως το άκρο, κάτι που έχει απόλυτο νόημα σε μια πόλη σε υψόμετρο εννιακοσίων μέτρων με μακριούς και σκληρούς χειμώνες.
Ριμπέρα ντελ Δουέρο, που η ζώνη παραγωγής της αρχίζει σε λιγότερο από μία ώρα νότια της πόλης, γύρω από την Αράντα ντε Δουέρο, η οποία ανήκει στην επαρχία του Μπούργκος. Το σταφύλι είναι τεμπρανίγιο, που εδώ το λένε τίντα ντελ παΐς, και δίνει κρασιά μεγάλης δομής. Είναι μία από τις πιο αναγνωρισμένες ονομασίες προέλευσης της Ισπανίας.
Ναι, και είναι καλή: να περάσεις το ποτάμι ως την Πλάθα δε Βέγα, στη νότια όχθη. Είναι γειτονιά, με στοές, καλά μπαρ και χωρίς τις ουρές του κέντρου, δέκα λεπτά από τον Περίπατο του Εσπολόν. Λειτουργεί ιδιαίτερα καλά τα σαββατοκύριακα, όταν η Σαν Λορένθο γεμίζει.
Σχετικά νωρίς για τα ισπανικά δεδομένα: το μεσημεριανό γύρω στις δύο και το βραδινό γύρω στις εννιά. Η δυνατή ώρα της πόλης είναι το μεσημεριανό απεριτίφ, ειδικά τα σαββατοκύριακα, όταν η ζώνη της Σαν Λορένθο και της Σομπρερερία γεμίζει εντελώς.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Burgos χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



