Przestronne miejsce, nagle pełne kolorów, zamknięte domami z balkonami pomalowanymi na czerwono, ochrowo i zielono, z podcieniami pod spodem. To tu mieszkańcy Burgos umawiają się, nie mówiąc gdzie, bo wiadomo, że tutaj. A jego nieregularny kształt ma piękne wyjaśnienie.
Plac, który ukształtował się sam
Plac nie jest ani kwadratowy, ani całkiem okrągły: ma nieco nieregularny, zamknięty kształt, jak miska. Powód jest taki, że kształtował się sam przez stulecia, dom po domu, bez planu, który by narzucał porządek.
To odróżnia go od wielkich hiszpańskich placów Plaza Mayor o jednolitym układzie – w Madrycie, Salamance, Valladolid – które zaprojektowano za jednym zamachem, jako jeden projekt. Ten rósł przez nawarstwianie się, i to widać.
Przez stulecia był głównym targiem miasta, miejscem wymiany, gwaru i obwieszczeń odczytywanych przez miejskiego herolda. Obecny kształt plac przybrał w XVIII wieku, za czasów Karola III, króla, którego nazywano „burmistrzem”, bo tak wiele zrobił, by unowocześnić miasta.
Kolor to część jego charakteru: balkony pomalowane na czerwono, ochrowo i zielono dają placowi ciepło, które w mieście z szarego kamienia i ostrych zim bardzo się przydaje.
Casa Consistorial i łuk ku rzece
Budynek, który góruje nad placem, to Casa Consistorial, czyli ratusz, z jasnego kamienia z Hontorii, klasycystyczny, surowy i elegancki, otwarty w 1791 roku.
Zaprojektował go Fernando González de Lara, architekt samego miasta, i tu robi się ciekawie: to ten sam człowiek, który zaprojektował Paseo del Espolón, salon z drzew nad rzeką. Plac, na którym bije serce miasta, i promenada, na której miasto odpoczywa, noszą ten sam podpis.
Zwróć uwagę, że budynek ma pod spodem łuk: tędy schodzi się do rzeki przejściem, które łączy plac na górze z promenadą na dole. To bardzo skuteczne i dość rzadkie rozwiązanie, które zapewnia ciągłość miejskiej tkanki.
Stań pośrodku, obok pomnika Karola III, i obróć się powoli. Jesteś w salonie miasta, w miejscu, gdzie od stuleci bije jego codzienne życie.
Nie do przegapienia
Ukształtował się sam, dom po domu
Bez planu, który by narzucał porządek. Dlatego ma ten nieregularny kształt, zamknięty jak miska.
Był głównym targiem
Przez stulecia miejsce wymiany, gwaru i obwieszczeń odczytywanych przez herolda.
Casa Consistorial z 1791 roku
Klasycystyczna, z kamienia z Hontorii, dzieło tego samego architekta, który wytyczył Paseo del Espolón.
Kolorowe balkony
Czerwone, ochrowe i zielone, dają ciepło miastu z szarego kamienia i ostrych zim.
Jak to wpleść w zwiedzanie Burgos
Leży w samym sercu starego miasta, kilka minut od katedry i od pałacu Casa del Cordón, a z Paseo del Espolón łączy go przejście pod ratuszem.
Postój zajmie piętnaście minut i tyle, ile zechcesz zostać. Wokół jest najlepsza w mieście okolica na tapas.
To naturalne miejsce spotkań: jeśli umawiasz się z kimś w Burgos, nie mówiąc gdzie, to właśnie tutaj. I stąd zaczyna się cała trasa po starym mieście.
Najczęstsze pytania
Kto wzniósł ratusz?
Zaprojektował go Fernando González de Lara, architekt z samego miasta, i tu robi się pięknie: to ten sam człowiek, który zaprojektował Paseo del Espolón, ten salon z drzew nad rzeką, gdzie dziś skończymy. Czyli plac, na którym bije serce miasta, i promenada, na której miasto odpoczywa, noszą podpis tej samej osoby. Kiedy zejdziesz na dół, na Espolón, pamiętaj: jednemu mieszkańcowi Burgos zawdzięczamy oba salony miasta, ten z kamienia i ten z liści.
