Pierwsze, co zauważasz, to przesiane światło. Spójrz w górę: te platany od ponad stulecia przycina się w szczególny sposób, splatając gałęzie sąsiednich drzew, aż utworzą zielone sklepienie. Spacer pod nim przypomina przejście nawą kościoła, tyle że z liści.
Żywy dach nad promenadą
Ta technika to formowanie koron w pergolę albo w sklepienie i wymaga wytrwałości: gałęzie sąsiednich drzew trzeba prowadzić przez dziesięciolecia, aż zamkną się w górze. Efektem jest ciągły dach z zieleni, który latem daje chłodny cień, a zimą, ogołocony, rysuje na tle nieba kratę z poskręcanych pni.
Promenadę wytyczono pod koniec XVIII wieku; zaprojektował ją architekt z Burgos Fernando González de Lara na królewskie zlecenie, żeby miasto miało salon pod gołym niebem nad rzeką.
Ten sam architekt podpisał gmach Casa Consistorial na Plaza Mayor, otwarty w 1791 roku. Innymi słowy: plac, na którym bije serce miasta, i promenada, na której miasto odpoczywa, noszą podpis tej samej osoby.
Nazwa nie ma nic wspólnego z rycerzami ani ostrogami. Espolón był pierwotnie murem albo groblą, wznoszoną nad rzeką, żeby powstrzymywać jej wezbrania i chronić miasto przed powodziami rzeki Arlanzón. Na tej dawnej zaporze, już bez lęku przed wodą, wytyczono promenadę.
Salon miasta
Od ponad dwóch stuleci przychodzi tu całe Burgos na popołudniową przechadzkę, na zaloty, żeby dowiedzieć się wszystkiego, żeby pokazać się w nowym płaszczu. Nazywa się je, nie bez racji, salonem miasta, choć nie ma dachu ani ścian: tylko drzewa, kamienne ławki i szmer wody.
Ten rytuał wieczornego spaceru przez pokolenia organizował życie towarzyskie hiszpańskich miast, a w Burgos przetrwał wyjątkowo żywy. Zwróć uwagę, jak ludzie przystają, witają się i zamieniają dwa słowa: ta promenada to maszyna do spotkań.
Na całej długości stoją posągi kastylijskich królów, altana dla orkiestry i fontanna Flory. To podręcznikowa dziewiętnastowieczna mała architektura miejska, która działa dokładnie tak, jak ją pomyślano.
Na jednym końcu stoi brama Arco de Santa María, monumentalne wejście prowadzące do katedry; na drugim Teatro Principal i ogródki kawiarniane. Pomiędzy nimi całe miasto.
Nie do przegapienia
Platany tworzą sklepienie
Ponad sto lat przycinania i splatania gałęzi, aż zamknęły się w ciągły dach z zieleni.
Wytyczona pod koniec XVIII wieku
Zaprojektował ją Fernando González de Lara na królewskie zlecenie, jako salon pod gołym niebem nad rzeką.
„Espolón” był groblą
Mur nad rzeką, który miał powstrzymywać wezbrania rzeki Arlanzón. Promenadę wytyczono na nim.
Maszyna do spotkań
Dwa stulecia popołudniowych przechadzek, zalotów i powitań. Wciąż działa dokładnie tak samo.
Jak to wpleść w zwiedzanie Burgos
Biegnie wzdłuż rzeki Arlanzón, równolegle do niej, między Teatro Principal a bramą Arco de Santa María. To oś, która łączy stare miasto z rzeką.
Przejście jej bez zatrzymywania zajmuje piętnaście, dwadzieścia minut, ale chodzi o to, żeby się nie spieszyć: dobrej promenady się nie pokonuje, tylko się nią delektuje. Najlepsza pora to późne popołudnie, kiedy miasto wychodzi na ulice.
Stąd przejdziesz przez most do Muzeum Ewolucji Człowieka albo wejdziesz przez bramę Arco de Santa María na stare miasto, do katedry.
Najczęstsze pytania
Skąd się wzięła nazwa „Espolón”?
Nie ma nic wspólnego z żadnym rycerzem z ostrogami, choć tak by się wydawało. Espolón był pierwotnie murem albo groblą, którą wznoszono nad rzeką, żeby powstrzymać jej przybory i chronić miasto przed powodziami Arlanzónu. Na tej starej osłonie, już bez strachu przed wodą, wytyczono potem tę promenadę, a ona zachowała nazwę muru, po którym chodzisz, nie widząc go. Więc spacerujesz po dawnej grobli, która stała się najbardziej ukochanym salonem Burgos.
