Strand van La Fontanilla
Meer dan een kilometer zand met chiringuitos op een rij, tien minuten lopen van de oude binnenstad. Hier eten de meeste inwoners van Marbella hun espeto zonder er lang over na te denken.

Sardines aan een rietstok, geroosterd in een boot vol zand, ajoblanco met druiven, gazpachuelo van de vissers. De keuken van deze kust is veel ouder dan het toerisme.
🎧 In de route De Avenida del Mar, de Alameda en de promenadeMarbella staat bekend als duur, en in sommige straten klopt dat ook. Maar onder de tafellakens van Puerto Banús schuilt een visserskeuken uit Málaga, met eigen regels en een uitgesproken seizoen, die je net zo goed eet in een chiringuito, een strandtent op het zand, als in een eetzaal met uitzicht. Daar gaat deze gids over: wat je bestelt, wanneer en waar.
Het is het vlaggenschip van deze kust en de techniek is in anderhalve eeuw niet veranderd. Zes sardines worden aan een rietstok geregen — de espeto — en op hun kant geroosterd boven een houtvuur, in een oude boot vol zand zodat de gloeiende kolen de romp niet verbranden.
Hij ontstond in de 19e eeuw in de vissersbuurten van Málaga, en volgens de lokale overlevering werd hij populair toen Alfons XII ze in El Palo proefde. Waar of niet, wat vaststaat is dat de techniek van vissers en van het strand komt: je maakte hem met wat er voorhanden was.
De seizoensregel verrast bezoekers het meest. De sardine eet je van mei tot augustus, de maanden zonder r in hun naam, omdat ze dan het meeste vet heeft opgebouwd en het resultaat oneindig veel beter is. Buiten die maanden wordt hij net zo geserveerd, maar elke inwoner van Marbella zal je zeggen dat het niet hetzelfde is.
En je eet hem met je handen, zonder bestek: je pakt de sardine bij kop en staart, bijt langs de rug en laat de graat liggen. Wie het met een vork probeert, verraadt zich binnen een seconde.
Meer dan een kilometer zand met chiringuitos op een rij, tien minuten lopen van de oude binnenstad. Hier eten de meeste inwoners van Marbella hun espeto zonder er lang over na te denken.
Download de app en ontdek Marbella offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute De Avenida del Mar, de Alameda en de promenade met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Pescaíto frito, gefrituurde vis, is de andere pijler: boquerones, mul, chanquetes als ze er zijn, inktvis en puntillitas, gewenteld in kikkererwtenmeel en gefrituurd in heel hete, heel schone olie. Het geheim is dat de vis droog van buiten en sappig van binnen is, en dat lukt alleen wie de hele dag frituurt.
Boquerones in azijn zijn hét lokale aperitief, en je doet er goed aan ze te onderscheiden van de gefrituurde: dezelfde vis, twee totaal verschillende gerechten. In Málaga zijn de witte in azijn en de gefrituurde victorianos bijna twee culturen.
Ajoblanco is de koude soep die bijna niemand bestelt en die de provincie samenvat: amandel, brood, knoflook, olie en azijn, geserveerd met muskaatdruiven erop. Hij is ouder dan gazpacho — er zit geen tomaat in, want de tomaat kwam uit Amerika — en in de zomer is het waarschijnlijk het beste wat je hier kunt nemen.
Gazpachuelo daarentegen is een wintergerecht en een vissersgerecht: een bouillon met mayonaise erdoor geëmulgeerd, aardappel en vis. Het ontstond als restjeskeuken, met het weinige dat er was, en staat nu op de kaart van serieuze restaurants.
Om te drinken de wijnen van Málaga: moscatel en Pedro Ximénez, zoet en met veel geschiedenis, geschonken in een klein glas. En sangria komt niet van hier: wil je het lokale gebaar, vraag dan een zoete wijn of een ijskoud biertje.
In de oude binnenstad, rond de Plaza de los Naranjos, is de prijs-kwaliteitverhouding precies op het plein het slechtst en wordt ze beter zodra je twee straten verder naar binnen loopt. Het is de regel van bijna alle monumentale pleinen van Spanje en hier klopt hij precies.
Op het strand zijn de chiringuitos van La Fontanilla en van de boulevard het terrein van de espeto en de gefrituurde vis, met redelijke prijzen als je de toeristischste eerste rij vermijdt. Eten met je voeten bijna in het zand hoort bij het gerecht.
In Puerto Banús spelen de prijzen in een andere competitie en betaal je voor een groot deel voor de plek. Het is de moeite waard daar iets te drinken voor de ervaring om vanaf een terras de Muelle de Honor te zien, maar als je budget telt, eet dan ervoor of erna ergens anders.
De algemene truc in Marbella is weg van het water gaan. Honderd meter landinwaarts, in de straten van het centrum waar de mensen eten die hier werken, is de kaart dezelfde en zakt de rekening flink.
Terrassen onder bittere sinaasappelbomen op het renaissanceplein van 1485. Prachtig voor een drankje aan het eind van de middag; om goed en voordelig te eten kun je beter twee straten verder naar binnen.
Terrassen met uitzicht op de jachten, met prijzen die daarbij passen. Je betaalt voor de plek, niet voor de keuken, en als eenmalige ervaring is dat prima; om elke dag te eten niet.
Zes sardines aan een bamboestok geregen en op hun kant geroosterd boven een houtvuur, in een oude boot vol zand zodat de gloeiende kolen de romp niet verbranden. Hij ontstond in de 19e eeuw in de vissersbuurten van Málaga en wordt in de chiringuitos langs de hele Costa del Sol nog precies zo gemaakt.
Van mei tot augustus, de maanden zonder r in hun naam. Het is de lokale regel en die heeft een echte basis: in die maanden heeft de sardine meer vet opgebouwd en is het resultaat veel beter. Buiten het seizoen wordt hij nog steeds geserveerd, maar elke inwoner van Marbella zal je zeggen dat het niet hetzelfde is.
Nee. Je pakt de sardine bij kop en staart, bijt langs de rug en laat de graat liggen. Het met mes en vork proberen is het gebaar dat een buitenstaander in een chiringuito aan deze kust het snelst verraadt.
Een koude soep uit Málaga van amandel, brood, knoflook, olijfolie en azijn, geserveerd met muskaatdruiven erop. Hij is ouder dan gazpacho, want er zit geen tomaat in: de tomaat kwam veel later uit Amerika. In de zomer is het waarschijnlijk het beste wat je in de provincie kunt nemen.
Dat hangt sterk af van waar. Puerto Banús en de eerste lijn aan het strand spelen in een andere prijsklasse, maar honderd meter landinwaarts, in de straten van het centrum waar de mensen eten die hier werken, is de kaart vrijwel dezelfde en zakt de rekening behoorlijk. De algemene truc is weg van het water gaan.
De zoete wijnen van Málaga — moscatel en Pedro Ximénez —, geschonken in een klein glas en met eeuwen handelsgeschiedenis achter zich. En een ijskoud biertje bij de gefrituurde vis. Sangria is geen lokale drank: het is een product dat voor het toerisme is bedacht.
Download Viavoy en wandel offline door Marbella, wanneer je wilt.

Lees verder



