Strand van La Fontanilla
Meer dan een kilometer goudbruin zand, rustig water en chiringuitos, strandtenten, op een rij, tien minuten lopen van de oude binnenstad. Het is het belangrijkste stadsstrand en het handigste als je in het centrum logeert.

Zevenentwintig kilometer kust, zand dat vermalen berg is, een zoetwaterbron aan de waterlijn en op heldere dagen het Marokkaanse Rifgebergte aan de horizon.
🎧 In de route De Avenida del Mar, de Alameda en de promenadeBijna iedereen die in Marbella aankomt, belandt op het strand, en bijna niemand vraagt zich af waarom het zand aan deze kust donker en grof is in plaats van wit en fijn. Het antwoord verklaart het hele landschap, en helpt je meteen kiezen: tussen de stadsstranden in het centrum en die van Puerto Banús liggen zeven kilometer en twee totaal verschillende sferen.
Caribische stranden zijn wit omdat hun zand van vermalen koraal en schelpen komt. Die aan deze kust zijn bruin en grofkorrelig omdat ze van iets anders komen: van de bergketens erachter, die door erosie zijn verbrokkeld en door rivieren en beken eeuwenlang naar zee zijn gesleept.
Het is de geologie van de kust die bepaalt hoe een strand eruitziet, en hier is dat de geologie van bergen die heel dicht bij het water staan. Marbella heeft de Sierra Blanca vrijwel boven zich, met La Concha die over de stad uittorent, en die nabijheid merk je aan de waterlijn.
Datzelfde reliëf verklaart het microklimaat. De bergbarrière houdt de koude noordenwinden tegen en schept een bijzonder zacht hoekje, met milde winters, en juist dat trok vanaf de jaren vijftig het toerisme aan.
En er is nog een spoor van zoet water aan de kust: de naam van het strand van La Fontanilla komt van een bron die tussen de rotsen aan de waterlijn zelf opwelde, beschreven in een kroniek uit 1869. Drinkwater midden op het strand, waar generaties dronken voordat er leidingen waren.
Meer dan een kilometer goudbruin zand, rustig water en chiringuitos, strandtenten, op een rij, tien minuten lopen van de oude binnenstad. Het is het belangrijkste stadsstrand en het handigste als je in het centrum logeert.
Download de app en ontdek Marbella offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute De Avenida del Mar, de Alameda en de promenade met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →De stranden in het centrum — La Fontanilla en de stranden die verder langs de boulevard liggen — zijn die van het dagelijks leven van de stad: gezinnen, mensen van hier, chiringuitos met espeto en gematigde prijzen. Je loopt er vanaf elk punt in de oude binnenstad naartoe en de boulevard verbindt ze allemaal.
Het strand van Puerto Banús, officieel het strand van Levante, is een ander verhaal: het ligt pal naast de jachthaven, loopt vol met mensen die even eerder nog tussen de jachten wandelden, en zowel de ligbedden als de chiringuitos hebben prijzen die bij de omgeving passen.
Het heet Levante omdat het naar de naciente kijkt, het oude woord voor het oosten, waar de zon opkomt en waar de gelijknamige wind vandaan komt. Het is simpelweg het strand aan de oostkant van de haven.
Op dagen met heldere lucht, bij westenwind, zie je vanaf elk van de twee aan de overkant van de zee het blauwige silhouet van het Marokkaanse Rifgebergte. Afrika ligt veel dichterbij dan bijna iedereen denkt: op het smalste punt is de Straat van Gibraltar veertien kilometer breed.
En het loont om één gegeven te onthouden dat je anders laat kijken: iets meer dan een halve eeuw geleden waren er, waar nu Puerto Banús staat, alleen golven die braken op een leeg strand vol rietvelden. Alles wat je ziet is in de spanne van één mensenleven gebouwd.
Het plan dat het best werkt als je in het centrum logeert: 's ochtends vroeg de oude binnenstad — de Plaza de los Naranjos en de witte straten —, dan de Avenida del Mar af langs de beelden van Dalí en tegen het middaguur eindigen bij La Fontanilla, met espeto.
Kies je voor Puerto Banús, dan rijdt de stadsbus vaak en ben je er snel; met de auto is parkeren in het hoogseizoen het echte probleem. Het ligt voor de hand haven en strand te combineren: een wandeling over de Muelle de Honor, terug door de straten van het bedachte dorp en tot slot een duik.
De boulevard verbindt een groot deel van de stadskust en is vlak, dus je kunt hem helemaal lopen of fietsen, met hier en daar schaduw. Het is de prettigste manier om van strand naar strand te gaan zonder de auto te pakken.
Wat het seizoen betreft: juli en augustus zijn afgeladen en duur; juni en september hebben dezelfde zee met de helft van de mensen. In de winter is het water te koud om te zwemmen, maar de boulevard is dan prima te doen, en dat is een van de echte voordelen van het microklimaat.
Grof, donker zand pal naast de haven, met ligbedden en chiringuitos tegen de prijzen van de omgeving. Op heldere dagen zie je in de verte, aan de overkant van de zee, het Marokkaanse Rifgebergte.
De schaduwrijke pauze op weg naar het strand: dichte ficussen, banken van handbeschilderde Sevillaanse tegels en gietijzeren lantaarnpalen. In de zomer is een kwartier hier veel waard.
Omdat het niet uit de tropen komt, maar uit de bergen erachter. De stranden van de Costa del Sol zijn gevormd met gesteente uit de bergketens, door erosie verbrokkeld en door rivieren en beken eeuwenlang naar zee gesleept. Het is vermalen berg, geen koraal of schelpen, en daar komen de grove korrel en de bruine kleur vandaan.
Dat hangt van je plan af. La Fontanilla is het handigst als je in het centrum logeert: meer dan een kilometer zand op tien minuten lopen van de oude binnenstad, met chiringuitos met espeto en een lokale sfeer. Het strand van Puerto Banús heeft meer vertoon en hogere prijzen, en ligt zeven kilometer naar het westen.
Omdat het naar de naciente kijkt. “Levante” is het oude woord voor het oosten, het punt waar de zon opkomt en waar de vochtige, aanhoudende wind met dezelfde naam vandaan komt. Het is gewoon het strand aan de oostkant van de haven.
Ja, op dagen met heldere lucht, meestal bij westenwind. Aan de overkant van de zee zie je dan het blauwige silhouet van het Marokkaanse Rifgebergte. Afrika ligt veel dichterbij dan bijna iedereen denkt: op het smalste punt is de Straat van Gibraltar veertien kilometer breed.
Van een zoetwaterbron die tussen de rotsen aan de waterlijn zelf opwelde, beschreven in een kroniek uit 1869 die vertelt hoe ze ontsprong uit de holte van een grote stenen plaat. Ook al liep de zee er steeds weer overheen, het water bleef zoet en fris opwellen, en generaties inwoners van Marbella dronken er voordat er leidingen bestonden.
Juni en september bieden vrijwel dezelfde zee als augustus, met de helft van de mensen en redelijkere prijzen. Juli en augustus zijn afgeladen. In de winter is het water te koud om te zwemmen, maar door het microklimaat — dat door de bergen tegen het noorden wordt beschermd — is de boulevard het hele jaar door prima te doen.
Het ligt zo'n zeven kilometer ten westen van het centrum van Marbella, met een frequente stadsbus. Met de auto kan het ook, al is parkeren in het hoogseizoen een echt probleem. Het ligt voor de hand de haven met het strand te combineren: een wandeling over de Muelle de Honor, terug door de straten van het dorp en tot slot een duik.
Download Viavoy en wandel offline door Marbella, wanneer je wilt.

Lees verder



