De beelden van Dalí
Tien originele bronzen beelden uit 1998, elk meer dan twee meter hoog, aan een voetgangerslaan die op elk uur open is. Vrij toegankelijk en een goed bestede vijftien minuten.

Bronzen beelden van meer dan twee meter midden op straat, een museum voor grafiek met Picasso en Miró, en het monument dat een heel tijdperk van de stad het best samenvat.
🎧 In de route De Avenida del Mar, de Alameda en de promenadeHet is het laatste wat je van Marbella verwacht en een van de interessantste dingen die de stad heeft: tien originele beelden van Dalí aan een laan waar je op weg naar het strand doorheen loopt, een museum voor hedendaagse grafiek met topnamen in een hospitaal uit de 16e eeuw, en op de rotonde van Puerto Banús een bronzen kolos van twintig meter met een rechtszaak erachter. Je ziet het allemaal in één middag.
Ze werden in 1998 geplaatst en het zijn originelen: tien bronzen beelden van meer dan twee meter hoog en elk tussen de tweehonderd en vierhonderd kilo, in de openlucht opgesteld aan de voetgangerslaan die van het Alameda-park naar de boulevard loopt.
De titels zijn puur Dalí-universum: de Kosmische olifant, Paard met struikelende ruiter, Mercurius, Perseus, Man op een dolfijn, Zittende Don Quichot, Gala aan het venster, Naakte vrouw die de trap op loopt.
Het stuk dat de meeste aandacht verdient is de olifant. Die flinterdunne, onmogelijke poten die een obelisk op zijn rug dragen zijn Dalí's obsessie met gewichtloosheid, en ze kwamen niet uit het niets: hij was gefascineerd door een beeld dat Bernini in de 17e eeuw ontwierp voor de Piazza della Minerva in Rome, een marmeren olifant die een echte Egyptische obelisk draagt. Vanaf de jaren veertig duikt het dier steeds opnieuw op in zijn werk.
De Gala die uit het venster leunt was zijn vrouw en zijn absolute obsessie: Elena Diákonova, Russische van geboorte, eerder getrouwd met de dichter Paul Éluard. Hij schilderde en beeldhouwde haar decennialang zonder ophouden.
Het praktische advies is eenvoudig en bijna niemand volgt het: loop eromheen. Het zijn vrijstaande beelden en ze veranderen enorm naargelang waar je staat. Helemaal aan het eind van de middag, met de zon van opzij op het brons en de zee op de achtergrond, komen ze het best tot hun recht.
Tien originele bronzen beelden uit 1998, elk meer dan twee meter hoog, aan een voetgangerslaan die op elk uur open is. Vrij toegankelijk en een goed bestede vijftien minuten.
De oudste tuin van de stad, gedocumenteerd sinds 1761, en het punt waar de route langs de Dalí's begint. Banken van handbeschilderde Sevillaanse tegels en gietijzeren lantaarnpalen.
Download de app en ontdek Marbella offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute De Avenida del Mar, de Alameda en de promenade met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Het Museum voor Hedendaagse Spaanse Grafiek is een dubbele verrassing. Van buiten is het het Hospital Bazán, voorname burgerlijke architectuur uit de 16e eeuw midden in de oude binnenstad. Binnen bewaart het meer dan vierduizend werken op papier, gesigneerd door Picasso, Miró, Dalí, Chillida en Tàpies.
Het ontstond in 1992 uit een schenking van dertienhonderdvijftig prenten en is nu een van de belangrijkste musea van Spanje in zijn soort. Dat het in Marbella staat en niet in een hoofdstad, is zo'n toeval waar wie de moeite neemt om naar binnen te gaan dankbaar voor is.
Grafiek is bovendien de perfecte techniek om deze kunstenaars van een andere kant te leren kennen: het zijn geen schetsen of reproducties, maar origineel werk dat voor papier is bedacht, met procedés — ets, droge naald, lithografie — die hun eigen regels opleggen.
Het ligt op een steenworp van de Plaza de los Naranjos, dus het past vanzelf in de route door de oude binnenstad. Controleer de openingstijden voor je gaat: het is een klein museum en het heeft niet de agenda van een groot museum.
Op de rotonde bij de toegang tot Puerto Banús staat een kolos van brons en koper van meer dan twintig meter. Hij heet La Victoria, is van de Georgische beeldhouwer Zurab Tsereteli en werd in 1994 geplaatst. Niemand noemt hem hier bij zijn naam: het is “het beeld van de Rus”.
Volgens de officiële versie was het een geschenk van de burgemeester van Moskou. De versie die later aan het licht kwam was een stuk troebeler: het beeld kostte de gemeentekas geld en twee percelen grond, de zaak belandde bij de rechter, inclusief diefstal van documenten, en er werd zelfs vermoed dat het geplaatste beeld niet het gekochte was, omdat de afmetingen niet klopten.
Tsereteli staat bekend om het buitensporige van zijn werk: van hem is de Peter de Grote van meer dan negentig meter die boven een rivier in Moskou uittorent en die de halve stad verafschuwt, en een kolossale Columbus die door verschillende Amerikaanse steden werd geweigerd.
Die manier van besturen ging na Jesús Gil door en ontplofte in 2006 helemaal met de Operación Malaya, een van de grootste corruptiezaken rond stedenbouw uit de Spaanse geschiedenis, zo ernstig dat de regering de gemeenteraad van Marbella uiteindelijk ontbond. Het beeld staat er nog steeds, en de inwoners van Marbella kijken ernaar met een mengeling van spot en genegenheid.
Meer dan twintig meter brons en koper die je bij aankomst in de haven onmogelijk kunt missen. Een stop van vijf minuten: de waarde ervan is niet artistiek maar documentair.
Meer dan vierduizend werken, gesigneerd door Picasso, Miró, Dalí, Chillida en Tàpies, in een voornaam burgerlijk gebouw uit de 16e eeuw. Controleer de openingstijden voor je gaat.
Ja. Het zijn tien originele bronzen beelden van meer dan twee meter hoog en elk tussen de tweehonderd en vierhonderd kilo, in 1998 geplaatst aan de Avenida del Mar. Ze staan in de openlucht, aan een voetgangerslaan waar je op weg naar het strand doorheen loopt, en zijn op elk uur vrij toegankelijk.
Het is zijn obsessie met gewichtloosheid en met dromen die de natuurkunde tarten, en die heeft een concrete oorsprong: hij was gefascineerd door een beeld dat Bernini in de 17e eeuw ontwierp voor de Piazza della Minerva in Rome, een marmeren olifant die een echte Egyptische obelisk draagt. Vanaf de jaren veertig duikt het dier steeds opnieuw op in zijn schilderijen.
Elena Diákonova, Russische van geboorte, de vrouw van Dalí en zijn grote obsessie. Voordat ze hem tegenkwam, was ze getrouwd geweest met de Franse dichter Paul Éluard. Dalí schilderde en beeldhouwde haar decennialang zonder ophouden, en in Marbella leunt ze in een van de tien beelden uit een venster.
Meer dan vierduizend werken op papier, gesigneerd door Picasso, Miró, Dalí, Chillida en Tàpies, in een van de belangrijkste musea van Spanje in zijn soort. Het ontstond in 1992 uit een schenking van dertienhonderdvijftig prenten en is gevestigd in het Hospital Bazán, een voornaam burgerlijk gebouw uit de 16e eeuw midden in de oude binnenstad.
Het heet La Victoria, is meer dan twintig meter hoog en is van de Georgische beeldhouwer Zurab Tsereteli. Het werd in 1994 geplaatst en gepresenteerd als een geschenk van de burgemeester van Moskou, maar het kostte de gemeentekas uiteindelijk geld en twee percelen grond, de zaak eindigde bij de rechter, inclusief diefstal van documenten, en er werd zelfs getwijfeld of het geplaatste beeld wel het gekochte was.
Burgemeester van Marbella van 1991 tot 2002, met een eigen partij, en tegelijk voorzitter van Atlético de Madrid. Hij bestuurde de gemeente groots en op zijn eigen manier, en eindigde omringd door rechtszaken. Een groot deel van de kunst op straat in de stad — de Dalí's en La Victoria — werd tijdens zijn bewind geplaatst.
Een lange middag. De Dalí's aan de Avenida del Mar kosten vijftien minuten, het Museo del Grabado ongeveer een uur, en La Victoria is een stop van vijf minuten als je bij Puerto Banús aankomt. Het ligt voor de hand het te combineren met de oude binnenstad aan de ene kant en met het strand of de haven aan de andere.
Download Viavoy en wandel offline door Marbella, wanneer je wilt.

Lees verder



