Rzeźby Dalego
Dziesięć oryginalnych brązów ustawionych w 1998 roku, każdy wyższy niż dwa metry, przy deptaku otwartym o każdej porze. Wstęp wolny i piętnaście dobrze spędzonych minut.

Brązy wyższe niż dwa metry na środku ulicy, muzeum grafiki z Picassem i Miró oraz pomnik, który najlepiej streszcza całą epokę w dziejach miasta.
🎧 Na trasie Avenida del Mar, Alameda i promenadaTo ostatnia rzecz, jakiej spodziewasz się po Marbelli, a zarazem jedna z najciekawszych, jakie ma: dziesięć oryginalnych rzeźb Dalego ustawionych przy alei, którą idzie się na plażę, muzeum współczesnej grafiki z nazwiskami najwyższej klasy w szpitalu z XVI wieku, a na rondzie przy Puerto Banús dwudziestometrowa bryła z brązu, za którą stoi sprawa sądowa. Wszystko zobaczysz w jedno popołudnie.
Ustawiono je w 1998 roku i są oryginałami: dziesięć dzieł z brązu, każde wyższe niż dwa metry i ważące od dwustu do czterystu kilogramów, stoi pod gołym niebem przy deptaku, który schodzi od parku Alameda do promenady nadmorskiej.
Tytuły to czysty świat Dalego: „Kosmiczny słoń”, „Koń z potykającym się jeźdźcem”, „Merkury”, „Perseusz”, „Człowiek na delfinie”, „Siedzący Don Kichot”, „Gala w oknie”, „Naga kobieta wchodząca po schodach”.
Najwięcej uwagi wart jest słoń. Te cieniutkie, niemożliwe nogi, które dźwigają obelisk na jego grzbiecie, to obsesja Dalego na punkcie nieważkości, i nie wzięły się znikąd: zafascynowała go rzeźba, którą Bernini zaprojektował w XVII wieku dla Piazza della Minerva w Rzymie, marmurowy słoń dźwigający prawdziwy egipski obelisk. Od lat czterdziestych zwierzę wraca raz po raz w jego twórczości.
Gala wychylająca się z okna była jego żoną i jego absolutną obsesją: Jelena Diakonowa, z urodzenia Rosjanka, wcześniej żona poety Paula Éluarda. Malował ją i rzeźbił bez wytchnienia przez dziesięciolecia.
Praktyczna rada jest prosta i prawie nikt się do niej nie stosuje: obejdź je dookoła. To rzeźby pełnoplastyczne i bardzo się zmieniają w zależności od tego, gdzie staniesz. Najlepiej działają pod sam koniec popołudnia, gdy słońce pada z boku na brąz, a w tle jest morze.
Dziesięć oryginalnych brązów ustawionych w 1998 roku, każdy wyższy niż dwa metry, przy deptaku otwartym o każdej porze. Wstęp wolny i piętnaście dobrze spędzonych minut.
Najstarszy ogród miasta, wzmiankowany od 1761 roku, i punkt, w którym zaczyna się trasa wśród rzeźb Dalego. Ławki z ręcznie malowanych azulejos z Sewilli i żeliwne latarnie.
Pobierz aplikację i odkrywaj Marbella offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Avenida del Mar, Alameda i promenada z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Muzeum Współczesnej Grafiki Hiszpańskiej to podwójna niespodzianka. Z zewnątrz to Hospital Bazán, szlachetna architektura świecka z XVI wieku w samym środku starego miasta. W środku kryje ponad cztery tysiące prac na papierze podpisanych przez Picassa, Miró, Dalego, Chillidę i Tàpiesa.
Narodziło się z darowizny tysiąca trzystu pięćdziesięciu odbitek w 1992 roku i dziś jest jednym z najważniejszych muzeów tej dziedziny w Hiszpanii. To, że stoi w Marbelli, a nie w stolicy, to jeden z tych przypadków, za które są wdzięczni ci, którym chce się wejść do środka.
Grafika to poza tym idealna technika, żeby zobaczyć tych artystów z innej strony: to nie szkice ani reprodukcje, lecz oryginalne dzieła pomyślane dla papieru, wykonane technikami – akwaforta, sucha igła, litografia – które narzucają własne reguły.
Jest o krok od Plaza de los Naranjos, więc naturalnie wpisuje się w trasę po starym mieście. Przed wyjściem sprawdź godziny otwarcia: to małe muzeum i jego kalendarz nie jest kalendarzem wielkiego muzeum.
Na rondzie przy wjeździe do Puerto Banús stoi ponad dwudziestometrowa bryła z brązu i miedzi. Nazywa się La Victoria, jej autorem jest gruziński rzeźbiarz Zurab Cereteli, a ustawiono ją w 1994 roku. Nikt tu nie nazywa jej po imieniu: to „posąg Rosjanina”.
Oficjalna wersja głosiła, że to prezent od mera Moskwy. Wersja, która wyszła na jaw później, była znacznie mętniejsza: posąg kosztował miejską kasę pieniądze i dwie działki, sprawa trafiła do sądu, łącznie z kradzieżą dokumentów, a nawet podejrzewano, że ustawiona rzeźba nie jest tą, którą kupiono, bo wymiary się nie zgadzały.
Cereteli słynie z niebywałego rozmachu swoich dzieł: to on jest autorem ponad dziewięćdziesięciometrowego Piotra Wielkiego, który góruje nad rzeką w Moskwie i którego nie znosi pół miasta, oraz kolosalnej figury Kolumba, którą odrzuciło kilka amerykańskich miast.
Ten sposób rządzenia miastem trwał po Jesúsie Gilu i wybuchł na dobre w 2006 roku wraz z Operación Malaya, jedną z największych afer korupcyjnych w urbanistyce w historii Hiszpanii, tak poważną, że rząd w końcu rozwiązał radę miejską Marbelli. Posąg wciąż stoi, a mieszkańcy Marbelli patrzą na niego z mieszaniną kpiny i sympatii.
Ponad dwadzieścia metrów brązu i miedzi, których nie da się przeoczyć, gdy dojeżdżasz do portu. Pięć minut postoju: jego wartość nie jest artystyczna, lecz dokumentalna.
Ponad cztery tysiące prac podpisanych przez Picassa, Miró, Dalego, Chillidę i Tàpiesa, w szlachetnym budynku świeckim z XVI wieku. Przed wyjściem sprawdź godziny otwarcia.
Tak. To dziesięć oryginalnych brązów, każdy wyższy niż dwa metry i ważący od dwustu do czterystu kilogramów, ustawionych przy Avenida del Mar w 1998 roku. Stoją pod gołym niebem, przy deptaku, którym idzie się na plażę, z wolnym wstępem o każdej porze.
To jego obsesja na punkcie nieważkości i snów, które przeczą prawom fizyki, a ma ona konkretne źródło: zafascynowała go rzeźba, którą Bernini zaprojektował w XVII wieku dla Piazza della Minerva w Rzymie, marmurowy słoń dźwigający prawdziwy egipski obelisk. Od lat czterdziestych zwierzę wraca raz po raz w jego malarstwie.
Jelena Diakonowa, z urodzenia Rosjanka, żona Dalego i jego wielka obsesja. Zanim jej drogi skrzyżowały się z jego drogami, była żoną francuskiego poety Paula Éluarda. Dalí malował ją i rzeźbił bez wytchnienia przez dziesięciolecia, a w Marbelli wychyla się z okna w jednym z dziesięciu dzieł.
Ponad cztery tysiące prac na papierze podpisanych przez Picassa, Miró, Dalego, Chillidę i Tàpiesa, w jednym z najważniejszych muzeów tej dziedziny w Hiszpanii. Narodziło się z darowizny tysiąca trzystu pięćdziesięciu odbitek w 1992 roku i zajmuje Hospital Bazán, szlachetny budynek świecki z XVI wieku w samym środku starego miasta.
Nazywa się La Victoria, ma ponad dwadzieścia metrów, a jej autorem jest gruziński rzeźbiarz Zurab Cereteli. Ustawiono ją w 1994 roku jako rzekomy prezent od mera Moskwy, ale w końcu kosztowała miejską kasę pieniądze i dwie działki, sprawa skończyła się w sądzie, łącznie z kradzieżą dokumentów, a nawet wątpiono, czy ustawiona rzeźba to ta, którą kupiono.
Burmistrzem Marbelli od 1991 do 2002 roku, z własną partią, a jednocześnie prezesem Atlético Madryt. Rządził miastem z rozmachem i po swojemu, a skończył otoczony sprawami sądowymi. Spora część sztuki w przestrzeni publicznej miasta – rzeźby Dalego i La Victoria – stanęła za jego rządów.
Długie popołudnie. Rzeźby Dalego przy Avenida del Mar to piętnaście minut, Museo del Grabado około godziny, a La Victoria pięć minut postoju, gdy dojeżdżasz do Puerto Banús. Najbardziej naturalnie jest połączyć to ze starym miastem z jednej strony i z plażą albo portem z drugiej.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Marbella offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



