Podwójna niespodzianka. Z zewnątrz to Hospital Bazán, jeden z nielicznych przykładów szlachetnej architektury świeckiej z XVI wieku, jakie zostały Marbelli. W środku kryje grafiki Picassa, Miró, Dalego, Chillidy i Tàpiesa, w jednym z najważniejszych muzeów tej dziedziny w całej Hiszpanii.
Dom radnego zamieniony w szpital
Kazał go wznieść Alonso de Bazán, radny miasta i komendant zamku, który w testamencie z 1568 roku rozporządził swoimi „głównymi domami”. Już w XVII wieku przekształcono je w szpital, a przebudowę przypisuje się architektowi Pedrowi Díazowi de Palacios.
Warto wyjaśnić, czym był szpital w tamtych stuleciach: nie białe fartuchy i sale operacyjne, lecz przytułek, który dawał łóżko, ciepły posiłek i trochę opieki ubogim, przechodzącym pielgrzymom i chorym bez rodziny. Prowadziły je bractwa albo pobożni ludzie, kierując się bardziej miłosierdziem niż medycyną.
Przyjrzyj się narożnej wieży widokowej ze złocistego kamienia ciosowego, z galerią o trzech łukach. To najelegantsza część całości i zdradza, że mieszkali tu zamożni ludzie, zanim budynek zmienił przeznaczenie.
Cztery tysiące grafik w Marbelli
Od 1992 roku w budynku mieści się Museo del Grabado Español Contemporáneo, które narodziło się z hojnego gestu: z darowizny tysiąca trzystu pięćdziesięciu odbitek, które przekazał badacz José Luis Morales y Marín. Z tego ziarna wyrosła kolekcja licząca ponad cztery tysiące dzieł.
Warto wyjaśnić, czym jest grafika, bo wiele osób uważa ją za kopię, a nią nie jest. Artysta opracowuje płytę – miedzianą, drewnianą, kamień – nacinając ją, nakłada na nią farbę i odbija na papierze. Z tej matrycy powstaje kilka egzemplarzy, wszystkie oryginalne i numerowane.
Na ścianach są podpisy najwyższej klasy: Picasso, Miró, Dalí, Chillida, Tàpies. W mieście, które wielu kojarzy wyłącznie z plażą i luksusem, istnienie tej kolekcji to właśnie ten rodzaj rzeczy, dla którego warto podróżować bez uprzedzeń.
Budynek uznano za zabytek chroniony w 2004 roku, a ta ochrona docenia zarówno samą bryłę z XVI wieku, jak i funkcję muzealną, dzięki której wciąż pozostaje w użyciu.
Nie do przegapienia
To był dom radnego
Alonso de Bazán, komendant zamku, rozporządził nim w testamencie z 1568 roku. Potem był tu szpital.
Szpital był przytułkiem
Łóżko, ciepły posiłek i opieka dla ubogich i pielgrzymów. Miłosierdzie, nie medycyna.
Grafika to oryginał
Artysta opracowuje płytę, nakłada farbę i odbija ją. Z tej matrycy powstaje kilka numerowanych egzemplarzy.
Picasso, Miró, Dalí, Chillida
Ponad cztery tysiące dzieł, które wyrosły z darowizny 1350 odbitek w 1992 roku.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Marbelli
Znajduje się na starym mieście, kilka minut od Plaza de los Naranjos. To wizyta we wnętrzu, która najwięcej daje na starym mieście, i zarazem ta, na którą decyduje się najmniej osób, bo skromna fasada nie zapowiada tego, co jest w środku.
Zarezerwuj czterdzieści minut. To małe muzeum poświęcone jednej dziedzinie, więc jeśli grafika nic ci nie mówi, może wydać się krótkie; jeśli interesuje cię grafika artystyczna, to jedno z najlepszych miejsc tego typu w Hiszpanii poza Madrytem.
Połącz je z kaplicą San Juan de Dios i kaplicą Santo Cristo, które są dwiema pozostałymi niespodziankami we wnętrzach starego miasta, a tym samym zobaczysz wszystko, co w starej Marbelli da się zwiedzić.
Najczęstsze pytania
Czym właściwie jest grafika?
Dobre pytanie, bo wiele osób sądzi, że to kopia, a tak nie jest. Grafika to dzieło oryginalne: artysta opracowuje matrycę, miedzianą, drewnianą, kamienną, wykonując w niej nacięcia, nakłada farbę i odbija ją na papierze. Z tej samej matrycy powstaje kilka egzemplarzy, wszystkie oryginalne, numerowane i podpisane własnoręcznie. Akwaforta, litografia, drzeworyt… to różne sposoby robienia tego samego: pomnażania sztuki bez jej zdradzania. Dlatego wiszą tu prawdziwe prace Picassa czy Miró, a nie reprodukcje.
Co znaczyło „szpital” w tamtych stuleciach?
Uwaga, nie wyobrażaj sobie białych fartuchów ani sal operacyjnych. Ówczesny szpital był raczej domem schronienia: dawał łóżko, gorącą zupę i trochę opieki ubogim, przechodzącym pielgrzymom i chorym, którzy nie mieli nikogo na świecie. Prowadziły go bractwa albo pobożni ludzie, bardziej z miłosierdzia niż z medycyny. To, że szlachecki dom jak ten skończył jako przytułek dla potrzebujących, wiele mówi o tym, jak w tamtej epoce rozumiano obowiązek wobec tych na dole.
