Het is geen gewoon plein: het is een groot erehof, omringd door een monumentale kerk en verschillende paleizen die elkaar allemaal aankijken. Dat was altijd zijn rol, die van plechtig toneel van de macht, en tussen 1601 en 1606 was het het politieke centrum van de Spaanse monarchie.
Het toneel van de macht
Toen Valladolid hoofdstad was, was deze vlakte het politieke centrum van een wereldrijk. Hier defileerden ambassadeurs, werden uitroepingen en hoffeesten gehouden, en vanaf de balkons van deze paleizen keken de koninklijke familie en de adel naar het schouwspel.
Het plein werd destijds buiten de muren van de middeleeuwse stad aangelegd, en in de loop van de eeuwen veranderde het van een voorstad vol kloosters in de meest aristocratische wijk van Valladolid.
Bijna alles eromheen werd gebouwd om indruk te maken: de bewerkte stenen, de torens, de enorme portalen van de kerk San Pablo en van het Colegio de San Gregorio. Het was de manier om zonder woorden te zeggen wie de baas was.
Eromheen liggen bovendien het Palacio Real, waar het hof verbleef, en het Palacio de Pimentel, waar Filips II werd geboren.
Cervantes, een gezantschap en een pasgeboren koning
Miguel de Cervantes woonde precies in deze hofjaren in Valladolid, tussen 1604 en 1606, toen hij net het eerste deel van Don Quichot had gepubliceerd, in een bescheiden huis dat nu een museum is.
En hier raakte hij flink in de problemen: op een nacht werd een edelman voor de deur van zijn huis dodelijk verwond, en het gerecht zette hem en de vrouwen van zijn familie gevangen, alleen omdat ze buren waren.
In 1605 kwam er een groot Engels gezantschap naar de stad, honderden mensen, om de vrede tussen Spanje en Engeland te bezweren na jaren van oorlog. Het viel samen met de geboorte van de toekomstige Filips IV, en Valladolid ging de straat op: wekenlang feesten, stierengevechten en optochten waar heel Europa over sprak.
Dat alles duurde vijf jaar. In 1606 keerde het hof terug naar Madrid en bleef dit plein achter zoals het nog is: een schitterend decor voor een voorstelling die niet meer wordt opgevoerd.
Niet te missen
Een erehof, geen plein
Een monumentale kerk en paleizen die elkaar aankijken, als plechtig toneel van de macht.
Het was het centrum van een wereldrijk
Tussen 1601 en 1606, toen Valladolid de hoofdstad van de Spaanse monarchie was.
Cervantes woonde op een paar minuten
Tussen 1604 en 1606, net toen hij het eerste deel van Don Quichot had gepubliceerd.
1605: Engels gezantschap en pasgeboren koning
Wekenlang feesten waar heel Europa over sprak.
Hoe het in je bezoek aan Valladolid past
Het ligt op tien minuten van de Plaza Mayor en is het hart van de wijk van de paleizen, het indrukwekkendste monumentale geheel van Valladolid.
De stop duurt twintig minuten, langzaam ronddraaiend om het geheel te overzien, plus wat je aan de gebouwen eromheen besteedt.
Trek een halve dag uit voor de hele zone: San Pablo, San Gregorio met het Nationaal Museum voor Beeldhouwkunst, Villena met zijn Napolitaanse kerststal en de Casa del Sol.
Veelgestelde vragen
Woonde hier een beroemd persoon?
Jazeker, en een van de groten: Miguel de Cervantes woonde in Valladolid precies in die jaren van het hof, tussen zestienhonderdvier en zestienhonderdzes, toen hij net zijn Don Quichot had uitgebracht. En hier raakte hij verwikkeld in een flinke kwestie: op een nacht werd voor de deur van zijn huis een edelman dodelijk gewond, en Cervantes werd een paar dagen aangehouden terwijl de zaak werd opgehelderd. Uiteindelijk kwam hij vrij, natuurlijk, maar stel je de vader van de Don Quichot voor die dat meemaakt, twee stappen van waar je nu staat.
Wat was het opzienbarendste dat hier gebeurde?
Ik vertel je er een die het gesprek van Europa was. In zestienhonderdvijf kwam een grote Engelse delegatie naar de stad, honderden mensen, om de vrede tussen Spanje en Engeland te bezweren na jaren van oorlog. Het viel samen met de geboorte van de toekomstige Filips IV, en Valladolid ging de straat op: weken van feesten, stierengevechten, vuurwerk en banketten die de kassen deden trillen. Die vrede, bezegeld met zoveel praal in deze paleizen, hield zo'n twintig jaar stand.
