Vigo'nun en işlek göbeğinin ortasında, bir su perdesinin arasından gökyüzüne fırlıyormuş gibi görünen beş bronz at. 1991'de Juan José Oliveira imzaladı; yaklaşık on sekiz metre yüksekliğinde ve kırk ton ağırlığında. Şehrin simgelerinden biridir.
Atlar orada tesadüfen durmuyor
Bu toprakların dağlarında özgürce koşan yabani at sürülerini, bestaları çağrıştırırlar. Oliveira onlara saygı duruşunda bulunmak istedi; bu gönderme de anıtsal bir çeşmeyi özgül biçimde Galiçya'ya ait bir şeye dönüştürür.
Üstelik bu geçmişe ait bir anı değil: Galiçya dağlarında bugün hâlâ yıl boyu serbestçe dolaşan yarı yabani at sürüleri yaşıyor. Yılda bir kez birçok köyde rapa das bestas düzenlenir: köylüler sürüleri curro denen bir ağıla indirir ve yelelerini kesmek için onları eyer de ip de kullanmadan çıplak elle tutarlar.
Heykeltıraşın da kendi hikâyesi var. Juan José Oliveira Tuiliydi, heykele epey ileri bir yaşta başladı ve eserlerinde tekrar tekrar karşımıza çıkan atlara âşık oldu. Kırk ton bronzu şehrin ana göbeğine dikmek küçük bir iddia değildi.
Birkaç kez yüz değiştirmiş bir meydan
Atlardan önce burada, Vigo'nun İspanya'da Napolyon'un birliklerinden kurtulan ilk şehir olduğu olay olan 1809 Reconquista'sının kahramanlarına adanmış bir anıt vardı.
Ardından, şehre sinema yapımcısı Cesáreo González'in bağışladığı renkli fıskiyeli yuvarlak bir çeşme geldi. González romanlık bir karakterdi: çok genç yaşta eli boş Küba'ya göç etti, servet yaptı ve kırklı ve ellili yılların İspanyol sinemasının büyük yapım şirketi Suevia Films'i kurmak için geri döndü.
González, Lola Flores ya da Sara Montiel gibi yıldızların kariyerlerine ivme kazandırdı ve İspanya'da sinemanın en etkili adamlarından biri oldu. Çeşmesinin bir zamanlar burada olup bugün olmaması, şehirlerin meydanlarını nasıl yeniden yazdığı hakkında çok şey söyler.
Yer ayrıca bir kentsel eklem işlevi görür: Gran Vía'nın ve genişleme mahallesinin büyük caddelerinin birleştiği düğüm noktasıdır; Vigolular da buluşma yerinin uzaktan tanınabilir olması gerektiğinde burada buluşur.
Kaçırılmayacaklar
Kırk ton bronz
Yaklaşık on sekiz metrelik bir grupta beş at; 1991'de Juan José Oliveira imzalı.
Bestalara saygı duruşu
Galiçya dağlarında bugün hâlâ serbestçe dolaşan yarı yabani atlar.
Rapa das bestas
Her yıl köylüler sürüleri bir curroya indirir ve onları eyer de ip de kullanmadan çıplak elle tutar.
Burada başka bir çeşme vardı
Küba'ya göç edip geri dönen ve Suevia Films'i kuran Cesáreo González bağışlamıştı.
Vigo gezine nasıl uyar
Genişleme mahallesinde, Gran Vía'nın sonunda ve Parque do Castro'dan inişte. Dağdan merkeze giderken buradan geçilir; yön bulmak için de iyi bir referans noktasıdır.
Durak on dakika sürer: çeşmenin etrafında dolaşmak, suyun düşüşünü ve atların yükselişini izlemek, sonra devam etmek. Trafiği çok yoğun bir göbek olduğundan karşıya geçerken dikkatli olmak gerekir.
Buradan aşağı inince, şehrin ticaret ekseni ve merkezi olan Rúa do Príncipe'ye ve Porta do Sol'a varılır. Yukarı çıkınca da Castro seyir terasına.
Sık sorulan sorular
Bu dağlarda gerçekten yabani atlar var mıydı?
Hâlâ da var. Galiçya'nın dağlarında yıl boyunca özgürce dolaşan yarı yabani at sürüleri yaşar. Yılda bir kez, birkaç köyde rapa das bestas yapılır: köylüler dağa çıkar, sürüleri curro denen bir ağıla indirir ve çıplak elle, eyersiz ve ipsiz, yelelerini kesmek ve onları damgalamak için hayvanları tutarlar. Bunu canlı görmek, bu toprağın sakladığı en kadim şeylerden biridir.
Kimdi bu Cesáreo González?
Romanlık bir karakter. Çok genç yaşta, eli boş Küba'ya göç etti, servet yaptı ve kırklı ve ellili yılların İspanyol sinemasının büyük yapım şirketi Suevia Films'i kurmak için geri döndü. Lola Flores ya da Sara Montiel gibi yıldızların kariyerlerini ileri taşıdı ve o İspanya'nın sinemasındaki en güçlü adamlardan biri oldu. Büyük bir başarı kazanan ve şehrini asla unutmayan bir Vigolu.
