Suya uzanan beyaz bir bina; lomboz pencereleri ve gemi korkulukları var. Rıhtıma oturmuş bir gemiye benzemesi tesadüf değil: tam da bu fikirle inşa edildi ve Galiçya'daki denizci rasyonalist mimarinin en iyi örneklerinden biri.
Demirli bir gulet olarak başladı
Hikâye 1906'da, bir grup yelken meraklısının kulübü kurmasıyla başlar. Aynı yıl Kral XIII. Alfonso onursal başkanlığı kabul etti; addaki “Real”, yani “Kraliyet” de buradan gelir.
Başlangıçta karada bir merkezleri bile yoktu. İlk mekânları tam karşıda demirli üç direkli bir guletti: aşağıda tekneler saklanır, yukarıda, güvertede ise Vigo sosyetesinin partileri düzenlenirdi.
XIII. Alfonso yelkene tutkundu, gerçekten denize açılırdı ve İspanya'nın dört bir yanında doğmakta olan denizcilik kulüplerinin hamiliğini üstlenmeye bayılırdı. Bunlardan birinin onursal başkanlığını kabul etmek kraliyet ailesi arasında neredeyse moda oldu; bugün adında taç taşıyan bu kadar çok kulüp olmasının nedeni bu.
Betondan bir okyanus gemisi
Bugünkü bina 1945 tarihlidir; mimarlar Pedro Alonso Pérez ve Manuel Castro Represas'ın eseridir ve bir okyanus gemisinin güvertesini bilerek taklit eden o rasyonalist ve denizci üsluptadır: kademeli güverteler, boru korkuluklar, yuvarlak pencereler.
Bu dil, yani denizcilik üslubu denen şey, okyanus gemilerinde kusursuz makineyi gören ve mimarinin ona benzemesini isteyen Avrupa modern hareketinin ayırt edici özelliklerinden biriydi. Burada, deniz tam önündeyken, gönderme mecaz olmaktan çıkar.
Okyanus gemileri rıhtımının üzerine kurulmuştur, üç bine yakın üyesi vardır ve uluslararası düzeyde birinci sınıf yarış yelkencilerinin yetiştiği riada yelkenin kalbi olmayı sürdürür.
Üstelik tek başına bir tuhaflık da değil: Vigo yirmili ve otuzlu yıllarda balıkçılığın ve konservecilerin parasıyla hızla büyüdü ve rasyonalist ve art déco mimariyle doldu (kavisli cepheler, yuvarlatılmış köşeler, geometrik süslemeler); bu, şehrin en az bilinen ve en ilginç yanlarından biridir.
Kaçırılmayacaklar
1906'da kuruldu
XIII. Alfonso aynı yıl onursal başkanlığı kabul etti: “Real” buradan gelir.
İlk merkezi bir gemiydi
Karşıda demirli üç direkli bir gulet; partiler güvertede yapılırdı.
Bina 1945 tarihli
Pedro Alonso Pérez ve Manuel Castro Represas'tan denizci rasyonalizmi: bir okyanus gemisine benzer.
Vigo art déco dolu
Yirmili ve otuzlu yıllarda balıkçılığın parasıyla büyüdü ve rasyonalizmle doldu.
Vigo gezine nasıl uyar
Deniz cephesinde, Montero Ríos bölgesinde, Alameda'ya ve A Laxe'ye bir adım mesafede. Liman gezinti yolundan görünür.
Özel bir kulüp olduğundan ziyaret dışarıdan yapılır: etrafında on dakika dolaşıp suya bakan köşeyi nasıl çözdüğüne bakmak. Rıhtım tarafından yaklaşmaya değer.
Buradan yukarı çıkınca beş dakikada MARCO'ya ve Rúa do Príncipe'ye varılır. Denizci Vigo ile ticari Vigo arasındaki dikiş yeridir.
Sık sorulan sorular
Vigo'da bunun gibi güzel başka binalar var mı?
Çok daha fazlası, ve şehrimin en az bilinen yanlarından biridir. Vigo yirmili ve otuzlu yıllarda balıkçılığın ve konserve fabrikalarının parasıyla mantar gibi büyüdü ve rasyonalist ve art déco mimariyle doldu: kıvrımlı cepheler, yuvarlatılmış köşeler, saf çizgiler ve geometrik süslemeler. Merkezde gezinirken başını kaldır, o döneme ait çok güzel binalar göreceksin. Bu kulüp en denizcilerinden biri, ama sana temin ederim, yalnız değil.
Peki neden bu kadar çok yat kulübü “Real”?
Denize çok düşkün bir kral yüzünden: XIII. Alfonso yelkene âşıktı, gerçekten yelken açardı ve bütün İspanya'da doğmakta olan yat kulüplerinin hamiliğini yapmayı çok severdi. Birinin onursal başkanlığını kabul etmek kraliyet arasında neredeyse moda oldu ve bu yüzden bugün pek çoğunun adında taç parlıyor. Yani girişteki o “Real”, yani “Kraliyet”, basit bir süs değil: tahta bir teknenin güvertesini yeğleyen bir hükümdarın imzası.
