Biały budynek wychylony nad wodę, z bulajami i relingami jak na statku. Nie bez powodu przypomina statek osiadły przy nabrzeżu: zbudowano go właśnie z tą myślą i jest jednym z najlepszych przykładów morskiej architektury racjonalistycznej w Galicji.
Na początku był szkuner na kotwicy
Historia zaczyna się w 1906 roku, kiedy grupa miłośników żeglarstwa założyła klub. Jeszcze w tym samym roku król Alfons XIII przyjął honorową prezesurę i stąd w nazwie słowo „Real”, czyli „Królewski”.
Na początku nie mieli nawet siedziby na lądzie. Ich pierwszym lokalem był trzymasztowy szkuner zakotwiczony naprzeciwko: na dole trzymano łodzie, a na górze, na pokładzie, odbywały się przyjęcia dobrego towarzystwa Vigo.
Alfons XIII kochał żeglarstwo, naprawdę pływał i z upodobaniem patronował klubom żeglarskim, które powstawały w całej Hiszpanii. Przyjęcie honorowej prezesury któregoś z nich stało się wśród członków rodzin królewskich niemal modą i dlatego tak wiele klubów ma dziś koronę w nazwie.
Transatlantyk z betonu
Obecny budynek pochodzi z 1945 roku. Zaprojektowali go architekci Pedro Alonso Pérez i Manuel Castro Represas w tym racjonalistycznym, morskim stylu, który celowo naśladuje pokład transatlantyku: schodkowe pokłady, rurowe relingi, okrągłe okna.
Ten język – tak zwany styl okrętowy – był jednym ze znaków rozpoznawczych europejskiego modernizmu, który widział w transatlantykach doskonałą maszynę i chciał, by architektura je przypominała. Tutaj, z morzem przed sobą, to odniesienie przestaje być metaforą.
Stoi na nabrzeżu transatlantyków, ma blisko trzy tysiące członków i wciąż jest sercem żeglarstwa na ríi (estuarium); wyszli stąd regatowi żeglarze najwyższej klasy międzynarodowej.
I nie jest to odosobniony wyjątek: Vigo rosło jak na drożdżach w latach dwudziestych i trzydziestych dzięki pieniądzom z rybołówstwa i konserwowni i zapełniło się architekturą racjonalistyczną i art déco – wygięte fasady, zaokrąglone narożniki, geometryczne zdobienia – która należy do najmniej znanych i najciekawszych rzeczy w mieście.
Nie do przegapienia
Założony w 1906 roku
Alfons XIII przyjął w tym samym roku honorową prezesurę: stąd „Real”.
Pierwszą siedzibą był statek
Trzymasztowy szkuner zakotwiczony naprzeciwko, z przyjęciami na pokładzie.
Budynek pochodzi z 1945 roku
Morski racjonalizm, który zaprojektowali Pedro Alonso Pérez i Manuel Castro Represas: wygląda jak transatlantyk.
Vigo jest pełne art déco
Rosło w latach dwudziestych i trzydziestych dzięki pieniądzom z rybołówstwa i zapełniło się racjonalizmem.
Jak to wpleść w zwiedzanie Vigo
Stoi przy promenadzie nadmorskiej, w rejonie Montero Ríos, o krok od parku Alameda i A Laxe. Widać go z promenady portowej.
To prywatny klub, więc zwiedza się go z zewnątrz: dziesięć minut na obejście go dookoła i przyjrzenie się, jak rozwiązuje narożnik od strony wody. Warto podejść od strony nabrzeża.
Stąd, idąc w górę, w pięć minut dojdziesz do MARCO i na Rúa do Príncipe. To szew między morskim a handlowym Vigo.
Najczęstsze pytania
Czy w Vigo jest więcej tak pięknych budynków?
O wiele więcej, i to jedna z najmniej znanych rzeczy w moim mieście. Vigo rosło jak na drożdżach w latach dwudziestych i trzydziestych, dzięki pieniądzom z rybołówstwa i konserwowni, i zapełniło się architekturą racjonalistyczną i art déco: wygięte fasady, zaokrąglone narożniki, czyste linie i geometryczne zdobienia. Podnieś wzrok, spacerując po centrum, a zobaczysz przepiękne budynki z tamtej epoki. Ten klub jest jednym z najbardziej marynistycznych, ale zapewniam cię, że nie jest sam.
A dlaczego tyle klubów żeglarskich jest „Real”?
Przez króla, który bardzo kochał morze: Alfons XIII był zakochany w żeglarstwie, naprawdę pływał i uwielbiał patronować klubom żeglarskim, które powstawały w całej Hiszpanii. Przyjęcie honorowej prezesury któregoś z nich stało się wśród rodziny królewskiej niemal modą i stąd tyle z nich nosi dziś koronę w nazwie. Więc to „Real” przy wejściu to nie zwykła ozdoba: to podpis monarchy, który wolał pokład statku od tronu.
