İki kuleli ve merdivenli, ağırbaşlı ve masif büyük bir granit cephe. Burada herkesin kısaca “A Colexiata” dediği Vigo'nun ana kilisesidir ve taşı bir yıkım ve yeniden doğuş hikâyesi saklar: eski Gotik kilise 1809'da havaya uçtu.
Bir barut deposu ve baştan başlamak
Patlama Fransızlara karşı savaş sırasında, Castro'nun yakınındaki bir barut deposu infilak edip önceki Gotik kiliseyi yerle bir ettiğinde oldu. Savaşın bütün İspanya'ya saçtığı ve neredeyse hiç anlatılmayan miras kayıplarından biridir.
Bugün görülen yapı 1816 ile 1838 arasında yükseltildi; Melchor de Prado y Mariño'nun eseridir: neoklasik, temiz çizgili, neredeyse bir kale kadar sağlam. Galiçya granitiyle neoklasisizmin biçimsel ölçülülüğü özellikle iyi anlaşır.
İçeride beşik tonozların altındaki orta sahın, sağlam Dor sütunları, yan şapelleriyle ana sunak, Padrós'un zarif mozaikleri ve hatta ilginç bir güneş saati seni bekler.
Kolegial kilise, eş katedral ve Cristo de la Victoria
Halk arasındaki adın tarihî bir açıklaması var. Eş katedral olmadan önce yüzyıllar boyunca bir kolegial kiliseydi: piskoposluk merkezi olmadığı hâlde, büyük katedrallerde olduğu gibi onu yöneten ve her gün ayinleri ilahilerle okuyan kendi kanonikler meclisi bulunan önemli bir kilise. Bu rütbe öyle derine işledi ki lakap, statü değişikliğinden sağ çıktı.
Yükseliş 1959'da, eski Tui piskoposluğunun adı Tui-Vigo olunca geldi. Vigo artık en büyük ve en kalabalık şehir olduğundan onun da bir piskoposluk makamı olması istendi ve Santa María eş katedral rütbesine yükseltildi. Ama piskoposun asıl makamı hâlâ Tui'dedir.
Yine de şehrin sevgisini asıl toplayan, Vigo'nun koruyucusu ve Vigoluların en sevdiği tasvir olan Cristo de la Victoria'dır. Şapeli, buraya giren herkesin mutlaka uğradığı yerdir.
Ağustosun ilk pazarı dışarı çıkarılır ve o gün şehir değişir: kalabalık bir tören alayı, onu sokaklarda izleyen binlerce kişi ve adağını yerine getiren pek çok insan; hatta bazıları yalınayak. Vigo'nun büyük şenlikleridir.
Kaçırılmayacaklar
Gotik kilise 1809'da havaya uçtu
Fransızlara karşı savaş sırasında Castro'nun yakınındaki bir barut deposu infilak etti.
1816-1838 tarihli neoklasik
Melchor de Prado y Mariño'nun eseri: granit, temiz çizgiler ve kale havası.
Herkes ona “A Colexiata” der
Yüzyıllar boyunca kendi kanonikler meclisiyle kolegial kiliseydi ve ad kaldı.
Cristo de la Victoria
Vigo'nun koruyucusu. Ağustosun ilk pazarı kalabalık bir tören alayıyla dışarı çıkar.
Vigo gezine nasıl uyar
Casco Vello'da, Praza da Constitución'a birkaç dakika mesafede ve A Pedra'ya ve limana giden doğal yolun üstünde.
İç ziyaret otuz dakika kadar sürer. Kullanımdaki bir kilise olduğu için ziyaret saatleri ayinlere göre ayarlanır: gitmeden önce kontrol etmekte fayda var.
Eski şehrin en önemli kapalı mekân durağıdır. Sonrasında güzergâhın geri kalanı —O Berbés, ostreiralar, liman— açık havadadır ve yokuş aşağı gider.
Sık sorulan sorular
Cristo de la Victoria ne zaman dışarı çıkarılır?
Ağustosun ilk pazarı, ve o gün Vigo başka bir şehre dönüşür. Kalabalık bir alayla çıkarılır; sokaklar boyunca ona binlerce kişi eşlik eder ve pek çoğu adaklarını yerine getirir, hatta kimisi yalınayak. Bunlar şehrin büyük şenlikleridir, onu gerçekten baştan aşağı saranlar. O pazar burada olma şansın olursa, kartpostallarda görünmeyen bir Vigo göreceksin: inancın ve tenin üstündeki duygunun Vigo'su.
Ne zamandan beri yalnızca kilise değil de “eş katedral”?
Bin dokuz yüz elli dokuzdan beri. O yıl eski Tui piskoposluğunun adı Tui-Vigo oldu: Vigo zaten en büyük ve en kalabalık şehir olduğundan, onun da kendi piskoposluk makamı olsun istendi ve Santa María eş katedral mertebesine yükseltildi. Piskopos ise ana kürsüsünü Miño nehrinin yukarısındaki küçük ve bin yıllık Tui'de tutmaya devam etti, hâlâ da tutuyor. Gelişen büyük şehir ve eski piskoposluk kasabası, tek bir piskoposluk altında birleşmiş.
Peki neden ona “A Colexiata” diyorsunuz?
Çünkü eş katedral olmadan önce yüzyıllar boyunca bir kolej kilisesiydi: bir piskoposun makamı olmadan, onu yöneten ve büyük katedrallerde olduğu gibi her gün içinde ayinleri söyleyen kendi kanonikler meclisi olan önemli bir kilise. Bu kolej kilisesi rütbesi şehrin diline öyle derin işledi ki, resmî unvanlar yüzyıllar içinde ne kadar değişmiş olursa olsun ad ona sonsuza dek yapışıp kaldı.
