“Porta do Sol'da buluşalım” Vigo'da kuşaklardır söylenen bir sözdür. Burası merkezin nabzının attığı kavşaktır ve sırrı iki şehrin dikiş yeri olmasındadır: bir yanda geniş caddeler ve işlenmiş granitten binalar; öbür yanda limanı arayarak yokuş aşağı dökülen dar sokaklar.
Bir kapıdan çok bir eşik
Yüzyıllar boyunca Vigo, deniz ile dağ arasına sıkışmış, surlarla çevrili küçük bir kasabaydı. Bütün bunlar XIX. yüzyılda değişti: şehir surlarını yıktı, deniz ve sanayiyle zenginleşti ve nefes almaya ihtiyaç duydu.
Yüzyılın sonunda belediye başkanı Manuel Bárcena doğuyu batıya dikecek büyük bir caddenin açılmasına öncülük etti; bu çaba içinde bu kavşak yeni şehrin sinir merkezi olarak şekillendi.
Çevresindeki granit binalar buradan gelir: eklektik ve görkemli, cumbalı ve camlı galerili yapılar; büyük Avrupa başkentlerine benzemek isteyen ve bunu denemeye parası yeten burjuva Vigo'nun vitrini.
Ad, pek çok İspanyol şehrindeki eski güneş kapılarını, sabahın doğduğu doğuya bakan o girişleri çağrıştırır. Burada daha çok bir eşik işlevi görür: aşağısında Orta Çağ'dan kalma denizci Vigo, yukarısında ticaretin genişleme mahallesi başlar.
Sireno ve Cervo
Meydanın başında, 1991'de yerleştirilen Francisco Leiro heykeli Sireno durur: yarı insan yarı balık, kolsuz, on bir metrelik iki siyah mermer sütunun üzerine tünemiş. Tüm Vigo gibi denize bakar.
Sevilmesi kolay olmadı. Başta birçokları ona kuşkuyla baktı, onu çirkin bulan da eksik olmadı; ama yıllar içinde tartışmadan sevgiye geçti ve bugün şehrin simgesi ve varsayılan buluşma noktası.
Bir de yalnızca buralıların anladığı ikinci bir buluşma noktası var: Rúa do Príncipe'nin başında, binalardan birinin tepesinde şehre doğru eğilmiş bir geyik figürü durur. Adı O Cervo; “quedamos no Cervo”, yani “Cervo'da buluşalım” sözü burada kuşaklardır söylenir.
Yola devam etmeden önce ağır ağır, üç yüz altmış derece dön. Bütün bir şehri bu kadar iyi anlatan çok az yer var: tek bir kavşakta deniz, eski taş, XIX. yüzyılın parası ve sakinleri ikiye bölen çağdaş sanat bir arada.
Kaçırılmayacaklar
İki şehrin dikiş yeri
Aşağıda Orta Çağ'dan kalma denizci Vigo; yukarıda XIX. yüzyılın burjuva genişleme mahallesi.
Surların yıkılmasından doğdu
Belediye başkanı Manuel Bárcena XIX. yüzyıl sonunda doğuyu batıya diken büyük caddeye öncülük etti.
Meydanın başında Sireno
Francisco Leiro imzalı, 1991. On bir metrelik siyah mermer sütunlar ve denize bakan bir figür.
“Quedamos no Cervo”
Bir binanın tepesindeki geyik figürü: yalnızca buralıların anladığı bir buluşma noktası.
Vigo gezine nasıl uyar
Her gezinin doğal başlangıç noktasıdır. Buradan genişleme mahallesine doğru Rúa do Príncipe başlar, sokaklar da Praza da Constitución'a, Casco Vello'ya ve limana iner.
Durağın kendisi on beş dakikadır, ama şehri gezerken günde birkaç kez buradan geçersin. Şehir içi ulaşımın düğüm noktası ve yön bulmak için referanstır.
Beş dakika yokuş aşağıda A Pedra ve O Berbés var; bunlar öteki Vigo'dur, denizci olanı. İki yarı arasındaki karşıtlık on beş dakikada dolaşılır.
Sık sorulan sorular
Peki meydana hâkim olan o çelik figür?
O Sireno, bizim deniz adamımız: yarı insan yarı balık, paslanmaz çelikten bir triton; Galiçyalı heykeltıraş Francisco Leiro onu buraya bin dokuz yüz doksan birde iki yüksek sütunun üzerine dikti. Bütün Vigo gibi denize bakar. Onu sevmemiz zaman aldı: başta pek çoğu ona şüpheyle bakıyordu, bugünse Porta do Sol'u onsuz hayal edemiyoruz. Biri “no Sireno”da buluşmak üzere sözleştiğinde, nerede duracağını tam olarak bilir.
Peki orada yukarıdan bakan o geyik?
Gözünü binalardan birinin tepesine, Príncipe sokağının başlangıcına doğru kaldır: şehre bakan bir geyik figürü göreceksin. O Cervo'dur, yalnızca yerlilerin anladığı o göz kırpmalardan biri ve ömürlük bir buluşma noktası. “Quedamos no Cervo” burada nesiller boyu söylendi. Geçerken onu selamla, çünkü uzun zamandır Vigoluların gelip gidişini gözetliyor.
