Pięć koni z brązu, które zdają się wystrzeliwać w niebo przez kurtynę wody, pośrodku najruchliwszego ronda w Vigo. Fontannę podpisał w 1991 roku Juan José Oliveira; ma około osiemnastu metrów wysokości i waży czterdzieści ton. To jeden z symboli miasta.
Konie nie stoją tu przypadkiem
Przywołują stada dzikich koni, bestas, które biegały swobodnie po wzgórzach tej ziemi. Oliveira chciał oddać im hołd, a to odniesienie zmienia monumentalną fontannę w coś na wskroś galicyjskiego.
I nie jest to wspomnienie przeszłości: na wzgórzach Galicji do dziś żyją stada półdzikich koni, które przez cały rok pasą się na swobodzie. Raz w roku w kilku wioskach odbywa się rapa das bestas: mieszkańcy spędzają stada do zagrody zwanej curro i przytrzymują konie gołymi rękami, bez siodeł i lin, żeby obciąć im grzywy.
Autor ma własną historię. Juan José Oliveira pochodził z Tui, zaczął rzeźbić dopiero w dojrzałym wieku i zakochał się w koniach, które raz po raz pojawiają się w jego twórczości. Postawienie czterdziestu ton brązu na głównym rondzie miasta nie było małym zakładem.
Plac, który kilka razy zmieniał oblicze
Przed końmi stał tu pomnik bohaterów Reconquisty z 1809 roku, epizodu, w którym Vigo stało się pierwszym miastem Hiszpanii, które wyzwoliło się od wojsk Napoleona.
Potem pojawiła się okrągła fontanna z kolorowymi strumieniami, którą podarował miastu producent filmowy Cesáreo González, postać jak z powieści: bardzo młodo wyemigrował bez grosza na Kubę, dorobił się fortuny i wrócił, by założyć Suevia Films, wielką wytwórnię hiszpańskiego kina lat czterdziestych i pięćdziesiątych.
González wypromował kariery takich gwiazd jak Lola Flores czy Sara Montiel i stał się jednym z najbardziej wpływowych ludzi kina w Hiszpanii. To, że jego fontanna tu stała, a dziś jej nie ma, sporo mówi o tym, jak miasta przepisują na nowo swoje place.
Miejsce działa też jako miejski przegub: to węzeł, w którym zbiegają się Gran Vía i wielkie aleje nowej dzielnicy, i miejsce, gdzie mieszkańcy Vigo się umawiają, gdy punkt spotkania musi być rozpoznawalny z daleka.
Nie do przegapienia
Czterdzieści ton brązu
Pięć koni w grupie wysokiej na około osiemnaście metrów; autor: Juan José Oliveira, 1991.
Hołd dla bestas
Półdzikich koni, które do dziś pasą się swobodnie na wzgórzach Galicji.
Rapa das bestas
Co roku mieszkańcy spędzają stada do zagrody curro i przytrzymują konie gołymi rękami, bez siodeł i lin.
Była tu inna fontanna
Podarował ją Cesáreo González, emigrant na Kubie, który wrócił i założył Suevia Films.
Jak to wpleść w zwiedzanie Vigo
Leży w nowej dzielnicy, na końcu Gran Vía, przy zejściu z Parque do Castro. Przechodzisz tędy w drodze ze wzgórza do centrum i to dobry punkt odniesienia, gdy chcesz się zorientować.
Postój to dziesięć minut: obejdź fontannę, popatrz, jak woda spada, a konie się wznoszą, i ruszaj dalej. To rondo z dużym ruchem, więc uważaj, przechodząc przez jezdnię.
Stąd, idąc w dół, dojdziesz do Rúa do Príncipe i na Porta do Sol, czyli do handlowej osi i centrum miasta. W górę – do punktu widokowego Mirador del Castro.
Najczęstsze pytania
Czy w tych górach naprawdę żyły dzikie konie?
I wciąż żyją. W górach Galicji żyją stada półdzikich koni, które przez cały rok wędrują na swobodzie. Raz w roku w kilku wioskach odbywa się rapa das bestas: mieszkańcy wchodzą w góry, spędzają stada do zagrody zwanej curro i gołymi rękami, bez siodeł i lin, przytrzymują zwierzęta, żeby obciąć im grzywy i je oznakować. Zobaczyć to na żywo to jedno z najbardziej pradawnych przeżyć, jakie przechowuje ta ziemia.
Kim był ten Cesáreo González?
Postacią jak z powieści. Wyemigrował bardzo młodo na Kubę bez grosza przy duszy, dorobił się fortuny i wrócił, by założyć Suevia Films, wielką wytwórnię hiszpańskiego kina lat czterdziestych i pięćdziesiątych. Wypromował kariery takich gwiazd jak Lola Flores czy Sara Montiel i stał się jednym z najbardziej wpływowych ludzi kina w ówczesnej Hiszpanii. Syn Vigo, który odniósł ogromny sukces i nigdy nie zapomniał o swoim mieście.
